சென்னையின் தகவல் தொழில்நுட்பப் பெருவழியும், அதிநவீன விளையாட்டு நகரமும் விரிவடைந்து வரும் வண்டலூர் – கேளம்பாக்கம் சாலையில், ஆயிரம் சிவாலயங்களை தரிசித்த பலனைத் தரும் 1300 ஆண்டுகள் பழமையான ஒரு பிரம்மாண்ட சோழர் காலப் பொக்கிஷம், எந்தவிதமான ஆரவாரமுமின்றி அமைதியாகத் தன் இருப்பை நிலைநிறுத்திக் கொண்டிருக்கிறது என்பதே இந்தத் தலைமுறையின் மிகப் பெரிய முரண்.
சமீபத்தில் முன்னணி நாளிதழின் ஆன்மிக இணைப்பில் வெளியான செய்திக் குறிப்பு ஒன்று, சென்னை புறநகரில் உள்ள மேலக்கோட்டையூர் ஸ்ரீமேகாம்பிகை சமேத மேகநாதேஸ்வரர் திருக்கோயிலின் புராணச் சிறப்புகளை வியந்து விரிவாகப் பதிவு செய்திருந்தது. நாளாந்தம் நூறு மேற்கு நோக்கிய சிவலிங்கங்களை தரிசித்த பின்னரே ராவணன் உணவருந்துவான் என்றும், அவனது மகன் இந்திரஜித் இங்கு வந்து மகா மிருத்யுஞ்சய ஹோமம் செய்தான் என்றும் அந்தச் செய்தி சுட்டிக்காட்டியிருந்தது. ஆனால், ஊடகங்கள் கொண்டாடும் இந்த பக்திப் பரவசத்திற்குப் பின்னால், பல நூற்றாண்டுகளாக சிதைக்கப்பட்டு, நவீன கால உள்ளூர் மக்களின் கூட்டுப் போராட்டத்தால் இப்போதுதான் மீண்டும் உயிர் பெற்றுள்ள ஒரு வரலாற்றுப் பேரதிசயம் ஒளிந்திருக்கிறது என்பதுதான் உண்மையான கள நிலவரம்.
புள்ளிவிவரங்கள் சில நேரங்களில் ஆன்மிகத்தை விடவும் ஆச்சரியமானவை. தாம்பரத்தில் இருந்து வெறும் பதினேழு கிலோமீட்டர் தொலைவில், கண்டிகையைத் தாண்டி மேலக்கோட்டையூரில் வீற்றிருக்கும் இந்த ஈசனை ஒருமுறை தரிசிப்பது, ஆயிரம் சாதாரண சிவாலயங்களுக்குச் சென்று வந்த புண்ணியத்திற்குச் சமம் என்கிறது தலபுராணம். இது ஒருபுறமிருக்க, இந்த ஆலயம் கடந்து வந்த பாதையும், அது தாங்கி நிற்கும் தத்துவார்த்த ஆழமும் நவீன கால மனிதர்களைச் சிந்திக்க வைப்பவை.
ஆன்மிகத்தின் உச்சம்: கயிலையை மிஞ்சும் மேற்கு நோக்கிய ஈசனின் ரகசியம்
பொதுவாகவே இந்து ஆலயங்களில் மூலவர் கிழக்கு நோக்கி அமைந்திருப்பதே ஆகம விதி. ஆனால், மிகச் சில இடங்களில் மட்டுமே இறைவன் மேற்கு நோக்கி அருள்பாலிப்பார். மேற்கு நோக்கிய சிவாலயங்கள் ஏன் இவ்வளவு சக்தி வாய்ந்தவையாகக் கருதப்படுகின்றன என்ற கேள்விக்கு, ஆகம சாஸ்திரங்கள் மிக நுட்பமான ஒரு தத்துவத்தை முன்வைக்கின்றன.
கிழக்கு நோக்கிய ஈசன் உலகியல் வாழ்விற்கான அருளை வழங்குபவர் என்றால், மேற்கு நோக்கிய ஈசன் தன்னை நாடி வரும் பக்தர்களின் கர்ம வினைகளை எரித்து, முக்திக்கான வழியைக் காட்டும் உக்கிரமும் கருணையும் கலந்த வடிவமாகப் போற்றப்படுகிறார். பண்டைய காலத்தில் சித்தர்களும், மாபெரும் ரிஷிகளும் தங்களது தீவிர தியானத்திற்காக மேற்கு நோக்கிய தலங்களையே தேடித் தேர்ந்தெடுத்தனர். திருமயிலை மற்றும் திருவான்மியூர் போன்ற புகழ்வாய்ந்த மேற்கு நோக்கிய சிவாலயங்களின் வரிசையில், மேலக்கோட்டையூர் மேகநாதேஸ்வரர் கோயிலும் தனது தனித்துவமான அதிர்வலைகளால் ஆன்மிகத் தேடல் கொண்டவர்களை ஈர்த்து வருகிறது.
ராவணேஸ்வரன் தீவிர சிவபக்தன் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. அவன் தினமும் நூறு மேற்கு நோக்கிய சிவலிங்கங்களைத் தரிசித்த பிறகே உணவருந்தும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தான் என்ற தொன்மக் கதை, இந்த திசையின் பிரத்தியேக ஆற்றலை உணர்த்துகிறது. தெற்கு நோக்கி அமர்ந்து அருள்பாலிக்கும் அன்னை மேகாம்பிகையின் சந்நிதியும் இங்கு அமைந்திருப்பது, சிவ-சக்தி சமநிலையின் ஒரு அழகிய குறியீடாகப் பார்க்கப்படுகிறது.
வரலாற்றுச் சான்றுகள்: ராவணன் முதல் ராஜராஜ சோழன் வரை
இந்த ஆலயம் வெறும் செவிவழிப் புராணங்களால் மட்டும் கட்டமைக்கப்பட்டதல்ல; ஆழமான வரலாற்று வேர்களைக் கொண்டது. கோயிலின் அமைப்பைக் கூர்ந்து கவனித்தால், மூலவரான மேகநாதேஸ்வரர் ‘சதுர ஆவுடையார்’ மீது கம்பீரமாக வீற்றிருப்பதைக் காண முடியும். திராவிடக் கட்டிடக்கலை மற்றும் தொல்லியல் ஆய்வுகளின்படி, வட்ட வடிவ ஆவுடையார்களை விட சதுர ஆவுடையார்கள் காலத்தால் மிகவும் முற்பட்டவை. இவை நேரடியாக ரிஷிகளால் ஸ்தாபிக்கப்பட்டவை என்ற நம்பிக்கை ஆன்மிக வட்டத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது.
ராமாயண கால நிகழ்வு ஒன்று இத்தலத்தோடு தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. ராவணனின் மகனான இந்திரஜித், தனக்கு நீண்ட ஆயுள் கிடைக்கவும், எம பயம் நீங்கவும் இங்கு வந்து பிரம்மாண்டமான ‘மகா மிருத்யுஞ்சய ஹோமம்’ செய்தான் என்று தலபுராணம் விவரிக்கிறது. மேகநாதன் வழிபட்டதாலேயே இத்தல இறைவனுக்கு ‘மேகநாதேஸ்வரர்’ என்ற திருநாமம் நிலைத்துவிட்டது. ஆனால், இந்த இதிகாசக் கதைகளைத் தாண்டி, கல்வெட்டு ஆதாரங்கள் வேறு ஒரு மாபெரும் வரலாற்றைப் பேசுகின்றன.
“சதுர ஆவுடையார் என்பது ஆகம விதிகளின்படி ரிஷிகளால் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட மிகப்பழமையான அமைப்பாகும். இங்கு கண்டெடுக்கப்பட்ட ‘ராஜராஜ கேசரி’ என்ற கல்வெட்டுக் குறிப்பு, இது வெறும் புராணக் கதையல்ல, தொண்டை மண்டலத்தில் சோழ மாமன்னர்களின் நேரடிப் பார்வையில் இருந்த ஒரு முக்கிய நிர்வாக மையம் என்பதை ஆணித்தரமாக நிறுவுகிறது.”
பத்தாம் நூற்றாண்டில் ராஷ்டிரகூட மன்னன் கன்னர தேவன் (மூன்றாம் கிருஷ்ணன்) காலத்தில் இக்கோயிலுக்கு நந்தா விளக்கு எரிக்கப்பட்டதற்கான சான்றுகள் உள்ளன. அதன் தொடர்ச்சியாக, ராஜராஜ சோழனின் கல்வெட்டுகள் இத்தலத்தின் செழிப்பான கடந்த காலத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றன. பண்டைய காலத்தில் ‘ஜெயங்கொண்ட சோழமண்டலம்’ என்று அழைக்கப்பட்ட நிலப்பரப்பின் நெடுங்குன்ற நாட்டில் அமைந்திருந்த ‘கோட்டையூர்’ தான் இன்றைய மேலக்கோட்டையூர் என்பது வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் துணிபு.
பரிகாரத் தலமா அல்லது தொன்மங்களின் தொகுப்பா? – ஓர் ஆழமான பார்வை
இக்கோயிலின் மிக முக்கியமான ஈர்ப்பு இங்குள்ள ‘வாசுகி நர்த்தனர்’ சந்நிதியாகும். பொதுவாக சிவபெருமான் அபஸ்மாரன் என்ற முயலகன் மீதுதான் நடனமாடுவார். ஆனால், இங்கு ஆணவம் கொண்ட வாசுகி என்ற பாம்பின் தலை மீது நடனமாடும் அபூர்வமான திருக்கோலத்தில் காட்சியளிக்கிறார். மான், மழு ஏந்தி, யோக முத்திரைகளோடு விளங்கும் இந்த வாசுகி நர்த்தனரை வழிபட்டால், கடுமையான நாகதோஷம் விலகும் என்பது பக்தர்களின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையாகும்.
இதேபோல, துர்வாச முனிவரின் யாகத்தை விளையாட்டாக மழையால் கலைத்த வருண பகவானுக்குக் கடுமையான வெப்பு நோய் வரப்பெற்று, அவனது வாகனமான முதலையைக் கொண்டு இங்கு ‘மகரத் தீர்த்தம்’ உருவாக்கி, சாப விமோசனம் பெற்றான் என்ற கதையும் இங்குண்டு. இன்றும் சீதளம், வெம்மை சம்பந்தமான நோய்கள் மற்றும் தீராத தலைவலி கொண்டவர்கள் இந்த ஈசனை நாடி வந்து நிவர்த்தி பெறுகிறார்கள்.
நவீன பகுத்தறிவுப் பார்வையில் இவை அனைத்தும் அறிவியலுக்கு அப்பாற்பட்ட தொன்மங்களாகவும், வெறும் மருத்துவப் பரிகார நம்பிக்கைகளாகவும் விமர்சிக்கப்படலாம். இத்தகைய விமர்சனங்களில் நியாயம் இருந்தாலும், ஒரு கோயிலின் பௌதிக இருப்பை உறுதி செய்வது இந்த நம்பிக்கைகளே என்பதை நாம் மறுக்க முடியாது.
“புராணக் கதைகளும், நோய்களைத் தீர்க்கும் மகரத் தீர்த்தம் போன்ற நம்பிக்கைகளும் நவீன அறிவியலுக்கு அப்பாற்பட்டவையாகத் தோன்றலாம்; ஆனால், பல நூற்றாண்டுகளாக ஒரு கிராமம் தனது சிதிலமடைந்த பாரம்பரியக் கோயிலை எவ்வித அரசு உதவியுமின்றிப் பாதுகாத்து மீண்டும் கட்டியெழுப்ப, இந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கைகளே மூலதனமாக இருந்துள்ளன.”
பரிகாரங்கள் மனித மனங்களுக்குத் தரும் உளவியல் ஆறுதல் அளப்பரியது. திருநாகேஸ்வரம் அல்லது காளஹஸ்தி போன்ற தொலைதூரப் பரிகாரத் தலங்களுக்குச் செல்ல முடியாத சென்னைவாசிகளுக்கு, இந்த வாசுகி நர்த்தனர் சந்நிதி ஒரு மாபெரும் ஆன்மிகப் புகலிடமாக மாறியுள்ளது.
நவீன நகரமயமாக்கலுக்கு இடையே சுழலும் ஆன்மிக அரசியல் – எதை நோக்கிய பயணம்?
மேலக்கோட்டையூர் மேகநாதேஸ்வரர் கோயிலின் தற்போதைய நிலை, தமிழ்நாடு எதிர்கொண்டு வரும் ஒரு முக்கியமான சமூக-பொருளாதார முரண்பாட்டின் நேரடி சாட்சியாகும். இன்று மேலக்கோட்டையூர் என்பது தமிழ்நாடு உடற்கல்வியியல் மற்றும் விளையாட்டுப் பல்கலைக்கழகம் (TNPESU) அமைந்துள்ள, சர்வதேச அளவிலான சைக்கிளிங் வெலோட்ரோம் திறக்கப்பட்ட ஒரு அதிநவீன வளர்ச்சிக் குறியீடு. தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் நிரம்பிய பழைய மாமல்லபுரம் சாலையையும் (OMR), ஜிஎஸ்டி சாலையையும் இணைக்கும் இந்த அதிவேகப் பெருவழியில், ரியல் எஸ்டேட் மதிப்பு விண்முட்டும் அளவுக்கு உயர்ந்துள்ளது.
இந்த அசுரத்தனமான புறநகர் விரிவாக்கத்திற்கு இடையே, முற்றிலும் சிதைந்துபோன ஒரு சோழர் காலப் பொக்கிஷத்தை உள்ளூர் மக்களும் தனியார் அறக்கட்டளைகளும் ஒன்றிணைந்து காப்பாற்றியுள்ளனர் என்பது சாதாரண விஷயமல்ல. இது ஒரு ஆழமான வரலாற்றுப் பேரியக்கமாகும்.
இந்த கோயில் வளர்ச்சியால் மிகத் தெளிவாகப் பயனடைவது உள்ளூர் ஆன்மிகப் பொருளாதாரமும், வார இறுதிப் பயணங்களை மேற்கொள்ளும் நடுத்தர வர்க்க பக்தர்களும்தான். காளஹஸ்திக்கு மாற்றாக ஒரு பரிகாரத் தலத்தை சென்னையின் எல்லைக்குள்ளேயே அவர்கள் கண்டடைந்துள்ளார்கள். அதேசமயம், முறையான ஆவணப்படுத்தல் இல்லாத பல நூறு பழமையான கோயில்கள் இதே ரியல் எஸ்டேட் அலைக்கு இரையாகி வரும் நிலையில், இந்தக் கோயில் தப்பிப்பிழைத்திருப்பது அறநிலையத்துறைக்கும் (HR&CE), பாரம்பரியப் பாதுகாவலர்களுக்கும் ஒரு முக்கியமான பாடமாகும்.
வரும் காலங்களில் இந்தத் தலம் பெரும் ஆன்மிகச் சுற்றுலா மையமாக உருவெடுப்பது உறுதி. தாம்பரத்திலிருந்து வண்டலூர்-கேளம்பாக்கம் சாலையில் கண்டிகையைத் தாண்டி எளிதில் சென்றடையக்கூடிய இக்கோயில், காலை 7 மணி முதல் 10 மணி வரையிலும், மாலை 5.30 மணி முதல் இரவு 8 மணி வரையிலும் திறந்திருக்கும். பிரதோஷம் மற்றும் சிவராத்திரி நாட்களில் இங்கு குவியும் கூட்டமே, இதன் வளர்ந்து வரும் செல்வாக்கிற்குச் சான்று.
வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கல்வெட்டுகளுக்காகவும், பக்தர்கள் பரிகாரங்களுக்காகவும் இக்கோயிலை அணுகலாம். ஆனால், ஆயிரமாண்டுகளுக்கு முந்தைய ஒரு கலாச்சார அடையாளம், நவீன கான்கிரீட் காடுகளுக்கு நடுவே தன்னை மீண்டும் நிலைநிறுத்திக் கொண்டியிருக்கும் இந்தச் செயல்முறை, தமிழர்களின் பண்பாட்டு மீளுருவாக்கத்தின் மிகச் சிறந்த சமகால உதாரணமாகும். மேகநாதேஸ்வரர் வெறும் பரிகாரத் தெய்வம் மட்டுமல்ல; அவர் அழிவின் விளிம்பிலிருந்து மீண்டெழுந்த நம் தொன்மை வரலாற்றின் உயிர்ப்புள்ள சாட்சி.
