லோகேஷ் கனகராஜின் அதிரடி வன்முறை உலகத்திலிருந்து விடுபட்டு, மீண்டும் தனது பழைய காதல் களத்திற்குத் திரும்பிய இயக்குநர் ரத்னகுமாரின் ’29’ திரைப்படம், தனது சொந்த அடையாளத்தைத் தொலைத்துவிட்டுத் தவிக்கும் ஓர் முரண்பட்ட படைப்பு.
பளபளக்கும் ஐ.டி கம்பெனி கண்ணாடிகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் தீராத சலிப்பு. நோக்கியா பட்டன் போன்களின் கீபேட் சத்தங்கள். ரீசார்ஜ் கார்டுகளை நகத்தால் சுரண்டும் அந்தப் பழைய 2010-களின் நாஸ்டால்ஜியா. சேலத்தின் புழுதி பறக்கும் தெருக்களில் இருந்து, சென்னையின் நெரிசல் மிகுந்த கான்கிரீட் காடுகளுக்குத் தூக்கியெறியப்படும் ஓர் இளைஞன், “நான் யார்?” என்ற ஒற்றைக் கேள்வியோடு நள்ளிரவு இருட்டில் தனியாக நிற்கிறான்.
இதுதான் ரத்னகுமார் இயக்கியுள்ள ’29’ திரைப்படத்தின் தொடக்கப் புள்ளி. தி இந்து உள்ளிட்ட முன்னணி செய்தி ஊடகங்களின் விமர்சனங்கள் துல்லியமாகச் சுட்டிக்காட்டுவது போல, இது வெறுமனே ஒரு பாய்-மீட்ஸ்-கேர்ள் (Boy meets girl) காதல் கதையல்ல. மாறாக, இன்றைய இரண்டாம் நிலை நகர இளைஞர்களின் உளவியல் போராட்டத்தைப் பேச முனையும் ஒரு சிக்கலான ஆவணம். ஆனால், அந்த ஆவணம் நேர்மையாகப் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறதா என்பதுதான் இங்கு எழும் மிகப்பெரிய கேள்வி.
திணிப்புகளால் திசைமாறும் திரைக்கதை: ரத்னகுமாரின் ‘அடையாளச் சிக்கல்’
சேலத்திலிருந்து சென்னைக்கு பிழைப்பு தேடி வரும் சத்யா (விது), தனது வாழ்க்கையின் நோக்கமே புரியாமல் ‘நான் யார்?’, ‘என்னுடைய அடையாளம் என்ன?’ என்று மைண்ட் வாய்ஸில் புலம்பிக்கொண்டே திரிகிறான். அவனது அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கும் விஜி (ப்ரீத்தி அஸ்ரானி) மீது காதல் வயப்படுகிறான்.
விஜியின் லட்சியம் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரியாக வேண்டும் என்பது. காதலுக்கும், அந்த நடுத்தர வர்க்கத்துப் பெண்ணின் இமாலயக் கனவுக்கும் இடையிலான மோதலாகப் படம் மிகவும் கவித்துவமாகத் தொடங்குகிறது. ஆனால், படத்தின் மிகப்பெரிய சிக்கலே அதன் இயக்குநர் ரத்னகுமாரின் ‘அடையாளச் சிக்கல்’தான்.
ரத்னகுமாரின் திரைப்பயணம் மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. ‘மேயாத மான்’ (2017) படத்தின் மூலம் மிக எதார்த்தமான ஒரு டார்க்-காமெடி காதலைக் கொடுத்து ஒட்டுமொத்த தமிழ் சினிமாவையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தார். அதன் பிறகு ‘ஆடை’, ‘குலுகுலு’ எனத் தனது பாணியை மாற்றியவர், சமீப ஆண்டுகளில் இயக்குநர் லோகேஷ் கனகராஜின் ஆஸ்தான வசனகர்த்தாவாக உருவெடுத்தார். மாஸ்டர், விக்ரம், லியோ என ரத்தம் தெறிக்கும் பான்-இந்திய ஆக்ஷன் படங்களுக்கு திரைக்கதை, வசனம் எழுதிய ரத்னகுமார், நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் இயக்குநராகக் களமிறங்கியுள்ள படம்தான் இந்த ’29’.
“லோகேஷ் கனகராஜின் வன்முறை உலகத்தில் பல ஆண்டுகள் பயணித்த ரத்னகுமார், மீண்டும் தனது ‘மேயாத மான்’ காலத்து மெல்லிய காதலுக்குத் திரும்ப ஆசைப்பட்டதன் விளைவுதான் இந்த ’29’, ஆனால் பெருங்கமர்ஷியல் ஆக்ஷன் படங்களின் தாக்கத்திலிருந்து அவரால் முழுமையாக வெளிவர முடியவில்லை.”
லோகேஷ் கனகராஜின் ‘ஜி ஸ்குவாட்’ மற்றும் கார்த்திக் சுப்பராஜின் ‘ஸ்டோன் பெஞ்ச்’ ஆகிய மாபெரும் தயாரிப்பு நிறுவனங்களின் ஆதரவோடு வெளிவந்திருக்கும் இப்படம், முதல் பாதியில் ஒரு அழகிய காதல் கதையாகவும், இரண்டாம் பாதியில் சற்றும் தொடர்பில்லாத ஒரு அரசியல் திரில்லராகவும் மாறி பார்வையாளர்களைத் திக்குமுக்காடச் செய்கிறது. ஒரு படைப்பாளி தான் கற்ற வித்தைகள் அனைத்தையும் ஒரே படத்தில் திணிக்க முயலும்போது ஏற்படும் விபத்து இது.
10 அத்தியாயங்களும் 2000-களின் நாஸ்டால்ஜியாவும்: காப்பாற்றியது எது?
சமீபத்திய தமிழ் சினிமாவில் கதையை அத்தியாயங்களாகப் (Chapters) பிரித்துச் சொல்லும் ட்ரெண்ட் மிகவும் பிரபலமாகி வருகிறது. கே.ஜி.எஃப், விடுதலை போன்ற பிரம்மாண்டமான படங்களில் இந்த உத்தி பெரிய அளவில் கைகொடுத்தது. அந்த வரிசையில், ’29’ திரைப்படமும் 10 சாப்டர்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கேதான் ஒரு சுவாரஸ்யமான முரண்பாடு வெளிப்படுகிறது.
ஆக்ஷன் படங்களில் 100 சதவிகிதம் வெற்றியடைந்த இந்த ‘சாப்டர்’ உத்தி, ஒரு காதல் கதையில் எப்படி வேலை செய்கிறது என்று பார்த்தால் முடிவுகள் ஏமாற்றமளிக்கின்றன. படத்தின் முதல் 5 சாப்டர்கள் (சுமார் 50% திரைநேரம்) ஒரு மென்மையான, நாஸ்டால்ஜிக் காதல் கதையாக மிகச் சுமுகமாக நகர்கின்றன. ஆனால், மீதமுள்ள 5 சாப்டர்கள் புள்ளிவிவர ரீதியாகவே திரைக்கதையின் ஓட்டத்தை முற்றிலுமாகச் சிதைத்து, எந்தவித ஒட்டுதலும் இல்லாத சமூகப் பிரச்சனைகளைத் திணிக்கின்றன. பார்வையாளர்களின் கவனச்சிதறலுக்கு இந்த வடிவமைப்பு ஒரு முக்கியக் காரணம்.
நடிப்பைப் பொறுத்தவரை, நாயகன் விதுவின் உடல்மொழியில் சில இடங்களில் செயற்கைத்தனம் எட்டிப்பார்ப்பதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. குறிப்பாக, அவரது தத்துவார்த்தமான மைண்ட் வாய்ஸ் வசனங்கள் பலவீனமாக உள்ளன. ஆனால், விஜி கதாபாத்திரத்தில் வரும் ப்ரீத்தி அஸ்ரானி தனது சிறப்பான நடிப்பால் படத்தைத் தாங்கிப் பிடிக்கிறார்.
தமிழ் சினிமாவின் வழக்கமான ‘டெம்ப்ளேட் நாயகி’ சாயல் அவர் மீது படிந்திருந்தாலும், தனது கண்களாலேயே உணர்ச்சிகளைக் கடத்துகிறார். நண்பனாக வரும் அவினாஷ் ஆறுதல் தருகிறார். வில்லனாக வரும் மாஸ்டர் மகேந்திரன் தனது கறாரான உடல்மொழியால் மிரட்டுகிறார் என்றாலும், அவரது கதாபாத்திரம் இந்தக் கதைக்குத் தேவையா என்ற நியாயமான கேள்வி எழுகிறது. ஆதிரா பாண்டிலட்சுமி மற்றும் சிந்து ஷ்யாம் ஆகியோரின் பங்களிப்பும் கச்சிதம்.
படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் ஷான் ரோல்டனின் இசையும், தொழில்நுட்பக் குழுவின் உழைப்பும்தான். அதிகாரப்பூர்வமாக ‘பூ பாடல்’ எனத் தலைப்பிடப்பட்ட பாடலாகட்டும், ‘சீலே சீலே’, ‘பொல்லாத ஆசைகள்’ என அத்தனை பாடல்களும் ஷான் ரோல்டனின் மேஜிக்கால் உயிர்பெறுகின்றன. மாதேஷ் மாணிக்கத்தின் ஒளிப்பதிவு 2000-களின் தொடக்கத்தை மிக அழகாக கண்முன் நிறுத்துகிறது. கலை இயக்குநர் சண்முக ராஜா, நோக்கியா மொபைல், ஸ்கிராட்ச் கார்டு எனத் தனது கலை வடிவமைப்பால் பழைய சென்னையை நுட்பமாக மறுஉருவாக்கம் செய்திருக்கிறார்.
ஐ.ஏ.எஸ் கனவும் சமூக நீதியும்: முரண்படும் தமிழ் சினிமா டெம்ப்ளேட்கள்
ஒரு நடுத்தர வர்க்கத்துப் பெண், குடும்ப வறுமையை மீறி ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரியாகத் துடிப்பது என்பது தமிழ் சினிமாவில் பல தசாப்தங்களாகத் தேய்ந்துபோன ஒரு டெம்ப்ளேட். காதலா, கேரியரா என்ற குழப்பத்தில் சிக்கும் நாயகி இறுதியாக டெல்லிக்குச் சென்று சிவில் சர்வீஸ் தேர்வுக்குத் தயாராவது போன்ற காட்சிகள் எந்தப் புதுமையுமின்றி நகர்கின்றன. பிரிவுக்கு வலுவான காரணங்களைச் சொல்லத் தவறிய திரைக்கதை, பார்வையாளர்களைப் படத்தோடு ஒன்றவிடாமல் தடுக்கிறது. வலிமையான முரண்பாடுகள் இல்லாத காதல் காட்சிகள் ஒரு கட்டத்தில் அலுப்பைத் தருகின்றன.
ஆனால், இரண்டாம் பாதியில் படம் திடீரென ஒரு சமூகப் போராளிக்கான தொனிக்கு மாறுகிறது. சேலத்திற்குத் திரும்பும் சத்யா, அங்குள்ள நீர்நிலைகளை ஆக்கிரமித்து கட்டப்படும் ஒரு தனியார் கல்லூரிக்கு எதிராகப் போராட்டத்தில் குதிக்கிறான்.
இது தமிழ்நாட்டின் மிக முக்கியமான, நிஜமான அரசியல் பிரச்சனையாகும். ஏரிகள் மற்றும் கால்வாய்களை ஆக்கிரமித்து கட்டப்படும் ரியல் எஸ்டேட் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்களால்தான் சென்னை, தூத்துக்குடி போன்ற நகரங்கள் ஒவ்வொரு மழைக்காலத்திலும் பேரழிவைச் சந்திக்கின்றன. இந்தப் பின்னணியில் சத்யா சிறைக்குச் செல்வதும், அங்கு அவனை கஸ்டடியில் வைத்து கொலை செய்ய மாஸ்டர் மகேந்திரனின் கும்பல் சதி செய்வதும் எனப் படம் எங்கேயோ பயணிக்கிறது.
“பருவநிலை மாற்றமும் ஏரிகள் ஆக்கிரமிப்பும் தமிழ்நாட்டின் மிக முக்கியமான அரசியல் விவாதங்கள் என்றாலும், ஒரு மென்மையான காதல் கதைக்குள் அவற்றை எந்தவித முன்னறிவிப்புமின்றித் திணிப்பது பார்வையாளர்களைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது.”
ஒரு மனிதன் தன்னை யார் என்று கண்டறியும் அந்த ‘சுய கண்டுபிடிப்பு’ (Self-discovery) பயணத்திற்கு, திடீரென ஒரு வன்முறையான கார்ப்பரேட் வில்லன் தேவைப்படுகிறான் என்பதுதான் தமிழ் சினிமாவின் ஆகப்பெரிய சாபக்கேடு. ரத்னகுமாரின் திரைக்கதை, தனது நாயகனுக்கு ஒரு செயற்கையான ஆளுமையை உருவாக்க இந்த நீர்நிலை ஆக்கிரமிப்பு விவகாரத்தைப் பகடைக்காயாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறது. சமூக நீதியைப் பேசுவது தவறல்ல; ஆனால் அது கதையின் ஓட்டத்தோடு இயல்பாக இணைய வேண்டும்.
வெற்றி யாருக்கு, தோல்வி யாருக்கு?
தமிழ்நாட்டின் இரண்டாம் நிலை நகரங்களிலிருந்து (Tier-2 Cities) சென்னை போன்ற பெருநகரங்களுக்கு இடம்பெயரும் இளைஞர்களின் வலியைப் பேசுவது என்பது இன்றைய சமூகச் சூழலில் மிக முக்கியமான ஒன்று. அந்த வகையில், ’29’ படத்தின் கருத்தியல் நோக்கம் பாராட்டுக்குரியது. இந்தப் படத்தின் மூலம் லாபமடைந்தவர்கள் யார் என்று பார்த்தால், நடிகை ப்ரீத்தி அஸ்ரானியும், இசையமைப்பாளர் ஷான் ரோல்டனும்தான்.
இவர்களின் மார்க்கெட் மதிப்பு இந்தப் படத்தின் மூலம் கணிசமாக உயரும். மறுபுறம், இயக்குநர் ரத்னகுமார் தனது தனித்துவமான ‘இண்டி’ (Indie) அடையாளத்தை மெல்ல மெல்ல இழந்து வருகிறாரோ என்ற அச்சம் எழுகிறது. சமூக வலைத்தளங்களில் எழும் கலவையான விமர்சனங்கள், லோகேஷ் கனகராஜின் தயாரிப்பு நிறுவனமான ஜி ஸ்குவாட் தனது அடுத்தடுத்த படத் தேர்வுகளில் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்ற எச்சரிக்கையை விடுத்துள்ளன.
வரவிருக்கும் நாட்களில், இந்தப் படத்தின் முதல் பாதியில் உள்ள காதல் காட்சிகளுக்காக இளைஞர்கள் திரையரங்கிற்குப் படையெடுப்பார்களா, அல்லது இரண்டாம் பாதியின் குழப்பமான திரைக்கதையால் படம் பாக்ஸ் ஆபிஸில் சறுக்குமா என்பதைப் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும். ஒரு நல்ல தொடக்கம், திசைதெரியாத பயணத்தால் எப்படிக் காணாமல் போகிறது என்பதற்கு ’29’ ஒரு சிறந்த உதாரணம். விமர்சகர்கள் கூறுவது போல, இது ஒரு ‘ஜஸ்ட் பாஸ்’ படம் மட்டுமே.
இறுதியாக, ’29’ திரைப்படம் தமிழ் சினிமாவுக்கு ஒரு கடுமையான பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. ஒரு படைப்பாளி தான் சொல்ல வந்த மையக்கதையில் (Core Plot) நேர்மையாக இருக்க வேண்டும். காதல் கதையாகத் தொடங்கி, தத்துவப் பயணமாக மாறி, சமூக நீதியைப் பேசி, முடிவில் ஆக்ஷன் திரில்லராக உருமாறும் இந்த ‘ஜானர் குழப்பம்’ (Genre Confusion), பார்வையாளர்களின் பொறுமையைச் சோதிக்கிறது. ரத்னகுமார் போன்ற ஒரு திறமையான இயக்குநரிடமிருந்து தமிழ் சினிமா எதிர்பார்ப்பது, போலியான சமூகக் கருத்துக்களைச் சுமக்கும் செயற்கையான ஹீரோயிசத்தை அல்ல; மனித உணர்வுகளின் சிக்கல்களைப் பேசும் நேர்மையான யதார்த்தத்தை மட்டுமே.
