கிக் எகானமி: ‘சுதந்திர வேலை’ என்ற பெயரில் நவீன கொத்தடிமைகளா? அல்காரிதம் சுரண்டலின் மறுபக்கம்!

இரவு 11 மணி. சென்னையின் கொட்டும் மழையில், ஓஎம்ஆர் சாலையில் பசியோடு விரையும் ஒரு டெலிவரி வாகனத்தின் ஹெட்லைட் வெளிச்சத்தில், ’10 நிமிட மேஜிக்’ என்ற கார்ப்பரேட் மாயை உடைந்து சிதறுகிறது; சுதந்திரமான வேலைவாய்ப்பு என்று கூறி, நவீன கொத்தடிமைகளாக இளைஞர்களைச் சுரண்டும் இந்த அல்காரிதம் முதலாளித்துவம், இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் மிகப்பெரிய அபாயம்.

ஒரு காலத்தில் முதலாளிகள் மனிதர்களாக இருந்தார்கள், இன்று அவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாத ‘அல்காரிதம்களாக’ (Algorithms) மாறிவிட்டார்கள். நாம் மொபைல் திரையில் ஆர்டர் செய்த அடுத்த நொடி தொடங்கும் கவுண்டவுன், ஒரு மனிதனின் நரம்புகளை எப்படி முறுக்கேற்றுகிறது என்பதை சமீபத்திய ஊடகச் செய்திகள் தோலுரித்துக் காட்டியுள்ளன.

ஒரு சிறிய பட்டனை அழுத்தியவுடன் சூடான உணவோ, மளிகைப் பொருளோ நம் வீட்டு வாசலுக்கு வருவது தொழில்நுட்பத்தின் உச்சம் என நாம் கொண்டாடுகிறோம். ஆனால், அந்த வசதிக்குப் பின்னால் உள்ள மனித உழைப்பு, ரத்தம் மற்றும் கண்ணீரின் விலையை நாம் எப்போதாவது சிந்தித்திருக்கிறோமா? பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் பெருமையுடன் முன்வைக்கும் இந்த ‘கிக் எகானமி’ (Gig Economy) மாடல், உண்மையில் யாருக்கானது என்ற விவாதத்தை இன்றைய சம்பவங்கள் மீண்டும் ஆக்ரோஷமாக எழுப்பியுள்ளன.

அல்காரிதம்களின் பிடியில் நவீன கொத்தடிமைகள்: உடைபடும் ‘சுதந்திர வேலை’ என்ற பிம்பம்

இந்தத் துறையில் நுழையும் பல இளைஞர்களை ஈர்ப்பது ‘உனக்கு நீயே முதலாளி’ என்ற கவர்ச்சிகரமான வாசகம்தான். ஆனால், கள எதார்த்தம் முற்றிலும் முரண்பட்டது.

ஒரு பைக் டாக்சி அல்லது கேப் ஓட்டுநர் நினைத்தால் தனது செயலியை ஆஃப் செய்துவிட்டு ஓய்வெடுக்கலாம். அங்கு நேர நெகிழ்வுத்தன்மை (Flexibility) ஓரளவு சாத்தியம். ஆனால், உணவு டெலிவரியில் அப்படியல்ல; ஒரு ஆர்டரை எடுத்த மறுகணமே நேரச் சக்கரம் சுழலத் தொடங்குகிறது.

பகுதிநேர வேலையாக ஐந்து மணிநேரம் பணிபுரியும் படித்துக்கொண்டிருக்கும் இளைஞர்களுக்கு இருநூறு ரூபாய் வரையும், முழுநேரம் பணிபுரிபவர்களுக்கு நானூறு ரூபாய் வரையும் மட்டுமே ஊக்கத்தொகையாக (Incentive) வழங்கப்படுகிறது. இந்தச் சிறிய தொகையைப் பெறுவதற்காக, மழை, வெயில், போக்குவரத்து நெரிசல் என எதையும் பொருட்படுத்தாமல் அவர்கள் ஓடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டியுள்ளது. ஒரு ஆர்டரை முடித்தவுடன் அடுத்த ஆர்டர் எனச் சங்கிலித் தொடராக நீளும் இந்தப் பணிச்சுமை, அவர்களை மூச்சுவிடக் கூட அனுமதிக்காத ஒரு பொறிக்குள் தள்ளுகிறது.

“டெலிவரி பணியாளர்கள் நேரத்தில் கொடுக்க வேண்டும் என்ற காரணத்தால் அவர்களின் தினசரி போராட்டம் மன அழுத்தத்தையை ஏற்படுத்துகிறது. இதுமட்டுமில்லாமல் தினசரி அவர்களின் உணவைத் தவிர்க்கும் நிலை ஏற்பட நேரடியாக அவர்களின் உடல்நலத்தைப் பாதிக்கிறது”

இந்த இடைவிடாத ஓட்டத்தில், அவர்கள் இழப்பது வெறும் நேரத்தை மட்டுமல்ல, தங்களின் அடிப்படை ஆரோக்கியத்தையும்தான். மதிய உணவு சாப்பிட நேரம் இல்லாமல், பசியோடு அடுத்த டெலிவரிக்கு விரையும் ஒரு இளைஞனின் முதுகுவலியை எந்த அல்காரிதமும் கணக்கிடுவதில்லை. நிறுவனங்களைப் பொறுத்தவரை, இவர்கள் தொழிலாளர்கள் அல்ல; வெறும் ‘டெலிவரி பார்ட்னர்கள்’. இந்த ஒற்றை வார்த்தை ஜாலத்தின் மூலம், பி.எஃப் (PF), மருத்துவ விடுப்பு, நிலையான ஊதியம் போன்ற எந்த அடிப்படைத் தொழிலாளர் உரிமைகளையும் வழங்காமல் நிறுவனங்கள் மிக எளிதாகத் தப்பித்துக் கொள்கின்றன.

உயிரின் மதிப்பு வெறும் சில லட்சங்கள்தானா? தரவுகளும் துயரங்களும் சொல்லும் நிஜம்

தொழில்நுட்பத்தின் வேகம் மனித உயிர்களை விட முக்கியமானதாக மாறிவிட்டதா என்ற கேள்வியை, சமீபத்தில் நடந்த ஒரு நெஞ்சை நடுங்கவைக்கும் சம்பவம் எழுப்பியுள்ளது. சில மாதங்களுக்கு முன்பு, இரவு 8 மணியளவில் சாலை விபத்தில் சிக்கிய டெலிவரி பணியாளர் ஒருவர் சம்பவ இடத்திலேயே பரிதாபமாக உயிரிழந்தார். ஆனால், நிறுவனத்தின் தலைமை அதிகாரி இந்த மரணத்தைப் பெரிதாகப் பொருட்படுத்தவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

இறந்த அந்த இளைஞரின் உடல் நள்ளிரவு 2 மணிக்குத்தான் மருத்துவமனைக்கே எடுத்துச் செல்லப்பட்டுள்ளது. நிறுவனத்தின் இந்த அலட்சியப்போக்கைக் கண்டு கொதித்தெழுந்த சக பணியாளர்கள், நள்ளிரவில் மாபெரும் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட பின்னரே ஒரு சிறிய இழப்பீடும், பொதுமக்களின் நிதியுதவியும் (Crowdfunding) அந்த ஒடுக்கப்பட்ட குடும்பத்திற்குக் கிடைத்தது. உயிரைப் பணயம் வைத்து உழைப்பவர்களுக்கு, விபத்துகள் நேரும்போது காப்பீட்டு உதவிகள் பெரும்பாலும் தாமதமாகவே கிடைக்கின்றன. கால் இழப்பு போன்ற கடுமையான பாதிப்புகளுக்கு ரூ.1 முதல் 5 லட்சம் வரையும், உயிரிழப்பு ஏற்பட்டால் ரூ.5 முதல் 10 லட்சம் வரையும் மட்டுமே காப்பீட்டுத் தொகையாக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தத் துயரச் சம்பவங்கள் உணர்த்துவது என்னவென்றால், கிக் எகானமி என்ற பெயரில் தமிழ்நாட்டில் நடந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு மாபெரும் சமூகச் சுரண்டலைத்தான். இதில் நேரடியாக லாபமடைவது, தொழிலாளர்களின் காப்பீடு மற்றும் அடிப்படை உரிமைகளை வழங்காமல் ‘பார்ட்னர்’ என்ற பெயரில் தப்பித்துக்கொள்ளும் பன்னாட்டுத் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களே. மறுபுறம், எளிய பின்னணியில் இருந்து வரும் இளைஞர்கள் தங்கள் உழைப்பையும், சில நேரங்களில் உயிரையும் இழந்து நிற்கிறார்கள்.

இது ஏதோ இன்று முளைத்த பிரச்சனையல்ல; கடந்த 2024-ஆம் ஆண்டு கொளத்தூரில் தாமதமாக மளிகைப் பொருட்கள் வந்ததற்காக வாடிக்கையாளர் திட்டியதால், பவித்ரன் என்ற 19 வயது டெலிவரி இளைஞர் உயிரிழப்பு செய்துகொண்ட வரலாற்றுத் துயரத்தின் தொடர்ச்சியே இது. அண்மையில், முதலமைச்சர் மு.க.ஸ்டாலின் தலைமையிலான மாநிலத் திட்டக்குழு சமர்ப்பித்த அறிக்கையில், 45 சதவீத கிக் தொழிலாளர்கள் நாளொன்றுக்கு 10 முதல் 12 மணிநேரம் வரை உழைத்து வெறும் 400 முதல் 1000 ரூபாய் மட்டுமே ஈட்டுவதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. எதிர்வரும் வாரங்களில், தமிழ்நாடு அரசு அமைத்துள்ள ‘கிக் தொழிலாளர் நல வாரியம்’ வெறுமனே காகிதத்தில் நிற்காமல், இந்த நிறுவனங்களிடம் இருந்து கட்டாய நிதியைப் பெற்று, தொழிலாளர்களுக்குச் சட்டப்பூர்வமான ‘பணியாளர்’ (Employee) அந்தஸ்தை வழங்குவதற்கான அதிரடி நகர்வுகளை முன்னெடுக்குமா என்பதே நாம் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான அரசியல் மற்றும் சமூக மாற்றமாகும்.

தங்கள் நிறுவனத்தின் டி-ஷர்ட்டை அணிந்து, தங்கள் பிராண்ட் பையைச் சுமந்து செல்லும் ஒரு மனிதனின் மரணத்திற்குப் பொறுப்பேற்க மறுப்பது கார்ப்பரேட் உலகின் உச்சக்கட்ட அறவீழ்ச்சியாகும்.

கிக் எகானமியின் மறுபக்கம்: வேலைவாய்ப்பும், சமூகப் பாதுகாப்புச் சட்டங்களும்

இந்தத் துறை முழுவதுமாக இருண்டு கிடக்கிறது என்று கூறிவிட முடியாது. மறுபுறம், இந்தியாவின் வேலைவாய்ப்பின்மை நெருக்கடிக்கு ஒரு பெரிய வடிகாலாக இந்த உணவு மற்றும் பார்சல் டெலிவரி நிறுவனங்கள் செயல்படுகின்றன என்பதை நாம் மறுக்க இயலாது. குறிப்பாக, பெருந்தொற்று காலத்திற்குப் பிறகு லட்சக்கணக்கான குடும்பங்களின் அடுப்பு எரிவதற்கு இந்தச் செயலிகளே காரணமாக அமைந்தன.

மிக முக்கியமாக, இது ஆண்களுக்கான களம் என்ற சமூகப் பார்வையை உடைத்தெறிந்து, இன்று பல பெண்கள் இருசக்கர வாகனங்களில் டெலிவரி பைகளைச் சுமந்துகொண்டு ‘ஸ்டீயரிங் பிடிக்கும் சிங்கப்பெண்களாக’ வலம் வருகிறார்கள். பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லை, இது அவர்களுக்கு உகந்த வேலையல்ல என்ற பழைமைவாத பிம்பங்களை உடைத்து, உடல் மற்றும் மன ரீதியான சவால்களைத் தாண்டி இந்தப் பெண்கள் இத்துறையில் சாதிப்பது ஒரு ஆரோக்கியமான சமூக மாற்றமாகும்.

“அரசும், நிறுவனங்களும் இணைந்து சமூகப் பாதுகாப்புச் சட்டம் 2020, இ-ஷ்ரம் (e-Shram) பதிவு திட்டம் போன்ற முன்னெடுப்புகளின் மூலம் முறைசாரா தொழிலாளர்களுக்கான மருத்துவ உதவி, உயிர் காப்பீடு, விபத்து காப்பீடு மற்றும் மாற்றுத்திறன் நிவாரணங்களை வழங்க உறுதி செய்துள்ளன.”

கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களும், அரசும் இந்தத் துறையின் வளர்ச்சியைத் தொடர்ந்து நியாயப்படுத்தி வருகின்றன. ஐரோப்பிய நாடுகளைப் போல இந்தியாவிலும் சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டுள்ளன. ஆனால், காகிதத்தில் இருக்கும் இந்தச் சட்டங்கள் களத்தில் உள்ள ஒரு எளிய தொழிலாளிக்கு எந்த அளவுக்குப் பாதுகாப்பைத் தருகிறது என்பதுதான் மிகப்பெரிய கேள்விக்குறி. இ-ஷ்ரம் தளம் தொழிலாளர்களைப் பதிவு செய்தாலும், விபத்து நடக்கும் அந்த நொடியில் மருத்துவமனையில் அவர்களை அனுமதித்துச் சிகிச்சை அளிக்க நிறுவனங்கள் தயங்குவது ஏன் என்ற கேள்விக்கு இன்றுவரை முறையான பதிலில்லை.

வாடிக்கையாளர்களின் மனசாட்சியும், சட்டத்தின் தீர்ப்பும்: இனி என்ன நடக்க வேண்டும்?

நிறுவனங்களை மட்டுமே குறை கூறிவிட்டு வாடிக்கையாளர்களாகிய நாம் தப்பித்துக்கொள்ள முடியாது. சமீபத்தில் சென்னையில் நடந்த ஒரு சம்பவம் இதற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணம்.

ஒரு வாடிக்கையாளர் தனது முகவரியைத் தவறாகப் பதிவு செய்துள்ளார். லொக்கேஷன் தெளிவாக இல்லாததால், டெலிவரி ஊழியர் பலமுறை போன் செய்தும் வாடிக்கையாளர் அழைப்பை ஏற்கவில்லை. இறுதியில் உணவு தாமதமாகச் சென்றடைந்ததும், நெரிசலையும் மழையையும் கடந்து வந்த அந்த ஊழியரை வாடிக்கையாளர் தகாத வார்த்தைகளால் கோபமாகத் திட்டியுள்ளார்.

இது ஒரு தனிப்பட்ட சம்பவம் அல்ல; ஒவ்வொரு நாளும் ஆயிரக்கணக்கான டெலிவரி பணியாளர்கள் சந்திக்கும் உளவியல் வன்முறை இது. சென்னை போன்ற பெருநகரங்களின் கடுமையான போக்குவரத்து நெரிசலில், 10 நிமிடங்களில் ஒரு பொருளைக் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்ற அல்காரிதத்தின் கட்டளைக்கு, வாடிக்கையாளர்களின் பொறுமையின்மையும் சேரும்போது அது தொழிலாளியின் கழுத்தை நெரிக்கும் சுருக்குக் கயிறாக மாறுகிறது.

இந்தச் சுரண்டல் அமைப்பு மாற வேண்டும் என்றால், வெறுமனே பரிதாபப்படுவதால் மட்டும் எந்தப் பயனும் இல்லை. கிக் தொழிலாளர்களை ‘பார்ட்னர்கள்’ என்ற போலி அடையாளத்தில் இருந்து விடுவித்து, அவர்களை முழுமையான ‘பணியாளர்களாக’ (Employees) சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்க வேண்டும். அவர்களுக்குக் குறைந்தபட்ச ஊதிய உத்தரவாதம், கட்டாய மருத்துவக் காப்பீடு மற்றும் பணி நேரக் கட்டுப்பாடுகளை அரசு இரும்புக் கரம் கொண்டு அமல்படுத்த வேண்டும். அதேசமயம், நம் வீட்டு அழைப்பு மணியை அழுத்தும் அந்த வியர்வை படிந்த முகத்திற்குப் பின்னால், ஒரு குடும்பத்தின் பசி அடங்கியிருக்கிறது என்பதை வாடிக்கையாளர்களாகிய நாம் உணரும் வரை, எந்த 10 நிமிட மேஜிக்கும் ஒரு மனிதனின் கண்ணீருக்கு ஈடாகாது என்பதே மறுக்க முடியாத இறுதித் தீர்ப்பாகும்.

மனநல நெருக்கடியில் உள்ளவர்களுக்கு: iCall helpline: 9152987821 | Vandrevala Foundation: 1860-2662-345 (24/7)