உச்ச நீதிமன்றத்தின் வரலாற்றுத் தீர்ப்பு: பெண்களின் வாழும் உரிமைக்குக் கிடைத்த வெற்றி!

பாலியல் வன்கொடுமையால் பாதிக்கப்படும் சிறுமிகளின் உடலையும் மனதையும் மாநிலத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரும் ஆணாதிக்க சட்ட வரம்புகளுக்கு எதிராக, பெண்களின் அடிப்படை வாழும் உரிமையையே உச்சபட்ச அதிகாரம் என இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் பிரகடனப்படுத்தியுள்ளது.

தேசிய ஊடகங்களில் வெளியாகி நாடு முழுவதும் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ள இந்தச் செய்தி, வெறும் சட்டப் போராட்டம் மட்டுமல்ல. இது இந்தியப் பெண்களின் சுதந்திரம் மீதான தீர்க்கமான சாசனமாகும்.

உடலியல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் சிதைக்கப்பட்டு, தனது 15 வயதில் 31 வார கர்ப்பத்தைச் சுமக்க நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட ஒரு சிறுமியின் துயரம், இந்தியாவின் நீதித்துறையை ஒரு மாபெரும் தார்மீகக் கேள்விக்கு உள்ளாக்கியுள்ளது. சட்டத்தின் பெயரால் ஒரு பிஞ்சுக் குழந்தையை மீண்டும் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்குவது நியாயமா என்ற கேள்விக்கான விடையை உச்ச நீதிமன்றம் இன்று ஆணித்தரமாக வழங்கியிருக்கிறது.

உரிமைப் போராட்டத்தில் ஒரு திருப்புமுனை: 31 வார கர்ப்பமும் 15 வயது சிறுமியின் தவிப்பும்

ஒரு 15 வயது சிறுமியின் உலகம் அவளது பள்ளிக்கூடப் புத்தகங்களாலும், எதிர்காலக் கனவுகளாலும் நிரம்பியிருக்க வேண்டும். ஆனால், கொடூரமான பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாகி, 31 வார கர்ப்பிணியாக உச்ச நீதிமன்றத்தின் படிகளேறிய அந்தச் சிறுமியின் நிலைமை நெஞ்சைப் பிளப்பதாக அமைந்தது.

கர்ப்பத்தின் காரணமாக அவளது கல்வி பாதியிலேயே பறிக்கப்பட்டது. நாளுக்கு நாள் வளர்ந்து வரும் கரு, அவளுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியின் உயிருள்ள சாட்சியாக அவளை வதைத்தது.

இந்த அதீத மன உளைச்சலால், அந்தச் சிறுமி இரண்டு முறை உயிரிழப்புக்கு முயன்ற அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மையே வழக்கின் மைய வாதமாக அமைந்தது. ஒருபுறம் உடல் ரீதியான வலி, மறுபுறம் சமூகத்தின் அவமானம் என இருளில் தத்தளித்த அந்தச் சிறுமிக்கு, கருக்கலைப்பு என்பது வெறும் மருத்துவத் தேவையல்ல, அது அவளது உயிர் பிழைப்பதற்கான ஒரே வழியாகும்.

நீதிபதிகள் பி.வி. நாகரத்னா மற்றும் உஜ்ஜல் புயான் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, ஆரம்ப விசாரணையின்போதே சிறுமியின் அடிப்படை உரிமைகளுக்கும், இனப்பெருக்க சுயாட்சிக்கும் (Reproductive Autonomy) முதலிடம் அளித்தது. ஒரு பெண்ணின் கண்ணியத்தை விட எந்தச் சட்ட வரம்பும் பெரிதல்ல என்பதை அவர்கள் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்தனர்.

24 வார சட்ட வரம்பு vs வாழும் உரிமை: மருத்துவ மற்றும் சட்ட ரீதியான முரண்பாடுகள்

இந்தியாவில் கருக்கலைப்பு தொடர்பான சட்டம், ‘மருத்துவக் கருக்கலைப்புச் சட்டம்’ (MTP Act – 1971) மூலம் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. 2021-ல் கொண்டுவரப்பட்ட திருத்தங்களின்படி, சாதாரண சூழ்நிலைகளில் 20 வாரங்கள் வரையும், பாலியல் வன்கொடுமை போன்ற சிறப்பு வழக்குகளில் அதிகபட்சமாக 24 வாரங்கள் வரையும் கருக்கலைப்பு செய்ய சட்டப்பூர்வ அனுமதி உள்ளது.

ஆனால், புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையில் பார்த்தால், 24 வார சட்ட வரம்புக்கும், யதார்த்தத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மருத்துவமனையை நாடும் 31 வார கால தாமதத்திற்கும் இடையே ஒரு மிகப்பெரிய முரண்பாடு இருப்பதை உணர முடியும். போக்சோ (POCSO) சட்டத்தின் கீழ், சிறுமிகள் கர்ப்பமாக இருப்பது தெரிந்தால் மருத்துவர்கள் கட்டாயம் காவல் துறைக்குத் தகவல் தெரிவிக்க வேண்டும் என்ற விதி உள்ளது.

இந்தக் கட்டாயப் புகாரளிப்பு நடைமுறை மற்றும் சமூக அவமானத்திற்குப் பயந்து, சிறுமிகளின் பெற்றோர்கள் கர்ப்பத்தை மூடி மறைக்கின்றனர். கடைசியாக 24 வாரங்களைக் கடந்த பிறகே வேறு வழியின்றி மருத்துவமனைகளுக்குச் செல்கின்றனர். அங்குள்ள மருத்துவக் குழுக்கள் சட்டத்தைக் காட்டி கருக்கலைப்பு செய்ய மறுக்கின்றன.

மருத்துவ ரீதியாகப் பார்த்தால், 31 வாரங்கள் என்பது கரு முழுமையாக வளர்ச்சியடைந்த நிலையாகும். இந்த நிலையில் செய்யப்படும் கருக்கலைப்பு (Feticide) என்பது மிகவும் சிக்கலான, தாயின் உயிருக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கக்கூடிய மருத்துவ நடைமுறையாகும். இருப்பினும், இந்த தாமதமான கருக்கலைப்புக்கு அனுமதி வழங்குவதில் சென்னை உயர் நீதிமன்றம் போன்ற முற்போக்கான நீதிமன்றங்கள் தொடர்ந்து முன்னுதாரணமாகத் திகழ்கின்றன.

தமிழ்நாட்டில் சமீபத்திய ஆண்டுகளில், நீதிபதி எஸ். சௌந்தர் தலைமையிலான அமர்வு, போக்சோ சட்டத்தின் கீழ் பாதிக்கப்பட்ட 16 வயது சிறுமியின் 28 வார கர்ப்பத்தைக் கலைக்க அனுமதி வழங்கியிருந்தது. இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரிவு 21 வழங்கும் வாழும் உரிமை, MTP சட்டத்தின் 24 வார வரம்பை விட மேலானது என்ற தமிழ்நாட்டின் சட்டப் பார்வையை, தற்போது உச்ச நீதிமன்றமும் தேசிய அளவில் உறுதி செய்துள்ளது.

‘கருவின் வாழும் உரிமை’: முரண்படும் மத்திய அரசின் வாதமும் மருத்துவ எச்சரிக்கையும்

இந்த வழக்கில் சிறுமிக்கு ஆதரவாக உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டதை எதிர்த்து, மத்திய அரசு ஒரு மேல்முறையீட்டு மனுவை (Curative Petition) தாக்கல் செய்தது. மத்திய அரசின் சார்பில் ஆஜரான சொலிசிட்டர் ஜெனரல் துஷார் மேத்தா மற்றும் கூடுதல் சொலிசிட்டர் ஜெனரல் ஐஸ்வர்யா பாட்டி ஆகியோர், கருவின் வாழும் உரிமையைக் கடுமையாகப் பாதுகாத்து வாதிட்டனர்.

அவர்கள் எய்ம்ஸ் (AIIMS) மருத்துவர்களின் விரிவான அறிக்கையை நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பித்தனர். 31 வாரங்களில் கருக்கலைப்பு செய்வது சிறுமியின் உயிருக்கும், அவளது எதிர்காலப் பிரசவ ஆரோக்கியத்திற்கும் பெரும் அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தும் என மருத்துவக் குழு எச்சரித்திருந்தது. மாறாக, இன்னும் ஒரு மாதம் காத்திருந்து குழந்தையைப் பெற்றெடுத்து, அதனை அரசிடமோ அல்லது தத்தெடுப்பு மையத்திலோ ஒப்படைப்பதே பாதுகாப்பானது என அரசு தரப்பில் வாதிடப்பட்டது.

“இப்போது கருவைக் கலைத்தால் பிறக்கும் குழந்தை உயிருடன் இருக்கும், ஆனால் அது கடுமையான உடல் குறைபாடுகளுடன் பிறக்க வாய்ப்புள்ளது. இந்த நேரத்தில் கருக்கலைப்பு செய்வது அந்தச் சிறுமியின் உயிருக்கும், எதிர்கால ஆரோக்கியத்திற்கும் பெரிய ஆபத்தை ஏற்படுத்தும்.”

இந்த வாதம் முற்றிலும் புதியதல்ல. அக்டோபர் 2023-ல் நடந்த ஒரு திருப்புமுனை வழக்கில், மனநலப் பாதிப்புக்கு ஆளான 27 வயது திருமணமான பெண் ஒருவரின் 26 வார கர்ப்பத்தைக் கலைக்க இதே வாதத்தை முன்வைத்து மத்திய அரசு தடுத்தது.

அப்போது தலைமை நீதிபதி டி.ஒய். சந்திரசூட் தலைமையிலான அமர்வு, ‘தாயின் உரிமையை’ விட ‘கருவின் உரிமைக்கே’ (Viable fetus) முன்னுரிமை அளித்து அப்பெண்ணைக் கட்டாயமாகப் பிரசவிக்கும்படி உத்தரவிட்டிருந்தது. அந்த முந்தைய வழக்கின் வெற்றியை நம்பியே அரசு இந்த வழக்கிலும் அதே வாதத்தைக் கையில் எடுத்தது.

பகுப்பாய்வு: அதிகார வரம்பை உடைத்தெறிந்த நீதிமன்றம் மற்றும் எதிர்காலத் தாக்கங்கள்

ஆனால், தலைமை நீதிபதி சூர்ய காந்த் மற்றும் நீதிபதி ஜாய்மால்யா பாக்சி ஆகியோர் அடங்கிய உச்ச நீதிமன்ற அமர்வு, மத்திய அரசின் வாதங்களைச் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தது. 2023-ல் அரசு முன்வைத்த ‘கருவின் வாழ்வாதார (Fetal Viability) வாதம்’, இன்று பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளான ஒரு சிறுமியின் வாழும் உரிமையின் முன் வலுவிழந்து சரிந்தது.

அரசின் மேல்முறையீட்டு மனுவை நிராகரித்த நீதிபதிகள், ஒரு தனிநபரின், குறிப்பாகப் பாலியல் வன்கொடுமையால் பாதிக்கப்பட்ட சிறுமியின் விருப்பத்தில் தலையிட அரசுக்கு எந்த அதிகாரமும் (No Locus Standi) இல்லை எனத் திட்டவட்டமாகத் தெரிவித்தனர். சிறுமியின் பெற்றோர் மருத்துவத் தரவுகளை ஆராய்ந்து, மனநல ஆலோசகரின் உதவியுடன் முடிவெடுக்க வேண்டும் என நீதிமன்றம் அறிவுறுத்தியது.

“பாதிக்கப்பட்டவரோ அல்லது அவரது குடும்பத்தினரோ மட்டுமே இதை எதிர்த்து வழக்குத் தொடர முடியும், இதில் தலையிட அரசுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை. பாலியல் வன்கொடுமையால் கர்ப்பம் தரிக்கும்போது, அந்த கருவை கலைக்க காலவரையறை இருக்கக்கூடாது.”

இந்தத் தீர்ப்பின் ஆழமான சமூக மற்றும் மூலோபாய முக்கியத்துவம் என்னவென்றால், இது மருத்துவக் குழுக்கள் மற்றும் அரசின் பிடியிலிருந்து பெண்களின் உடல்கள் மீதான உரிமையை மீட்டெடுத்துள்ளது. இதில் உறுதியான வெற்றியைப் பெற்றிருப்பது பாலியல் வன்கொடுமையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களும், தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த குழந்தைகள் உரிமை ஆர்வலர்களுமே ஆவர். மாறாக, காலாவதியான விதிகளைப் பிடித்துத் தொங்கும் அதிகாரத்துவ அமைப்புகள் இதில் தோல்வியைச் சந்தித்துள்ளன.

வரலாற்று ரீதியாகப் பார்த்தால், நீண்டகாலமாகப் பெண்கள் தங்கள் உடலியல் சுயாட்சிக்காக ஆணாதிக்க அரசுக் கட்டமைப்புகளுடன் போராடி வரும் நீண்ட சங்கிலியின் மிக முக்கியமான கண்ணியாக இந்த நிகழ்வு அமைந்துள்ளது. 2023-ல் ஏற்பட்ட சட்டப் பின்னடைவை இந்த 2026-ன் தீர்ப்பு முற்றிலுமாகத் துடைத்தெறிந்துள்ளது.

வரவிருக்கும் வாரங்களில் வாசகர்கள் கவனிக்க வேண்டிய 3 முக்கிய மாற்றங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, உச்ச நீதிமன்றத்தின் இந்த அழுத்தமான அறிவுறுத்தலை ஏற்று, பாலியல் வன்கொடுமை வழக்குகளில் கருக்கலைப்புக்கான காலவரையறையை முழுமையாக நீக்க நாடாளுமன்றம் MTP சட்டத்தில் திருத்தம் கொண்டு வருமா என்பது. இரண்டாவதாக, எய்ம்ஸ் மற்றும் மாநில அளவிலான கருக்கலைப்பு மருத்துவக் குழுக்களுக்கான (Medical Boards) புதிய வழிகாட்டுதல்கள் எவ்வாறு மாற்றியமைக்கப்படும் என்பது. மூன்றாவதாக, போக்சோ சட்டத்தின் கீழான கட்டாயப் புகாரளிப்பு நடைமுறைகளால் ஏற்படும் காலதாமதங்களைத் தவிர்க்க அரசு எடுக்கப் போகும் நடவடிக்கைகள் என்ன என்பது.

முடிவாக, ஒரு பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளான சிறுமியின் மீது அரசும் சட்டமும் மீண்டும் வன்கொடுமை நிகழ்த்துவதை இந்தத் தீர்ப்பு தடுத்து நிறுத்தியுள்ளது. விதிகளையும் மருத்துவ அறிக்கைகளையும் காட்டி பெண்களின் கண்ணியத்தை அடகுவைக்கும் காலம் மலையேறிவிட்டது; இனியாவது, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வலியை முழுமையாக உணர்ந்து, கருக்கலைப்புச் சட்டங்களில் உள்ள தேவையற்ற காலவரையறையை முற்றிலுமாக நீக்க நாடாளுமன்றம் உடனடியாகச் செயல்பட வேண்டும் என்பதே காலத்தின் கட்டாயம்.

மனநல நெருக்கடியில் உள்ளவர்களுக்கு: iCall helpline: 9152987821 | Vandrevala Foundation: 1860-2662-345 (24/7)