பார்வையற்றவர்களுக்கான கல்வி என்பது இருளில் தவிக்கும் ஒரு நிரந்தரப் போராட்டம் என்ற சமூகத்தின் அனுதாபப் பார்வையை, தொழில்நுட்பத்தின் ஒற்றைச் சுழற்றலில் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிய முடியுமா? முடியும் என்கிறது தமிழகத்தின் ஒரு குக்கிராமத்தில் இருந்து வெடித்துள்ள இந்த டிஜிட்டல் கல்விப் புரட்சி.
சமீபத்தில் முன்னணி அச்சு மற்றும் செய்தி ஊடகங்களில் வெளியான ஒரு தரவு, தமிழகக் கல்வித் துறையையே ஒரு கணம் திரும்பிப் பார்க்க வைத்துள்ளது. இது வெறும் தனிமனித சாதனைச் செய்தி அல்ல; பல தசாப்தங்களாக அரசு இயந்திரம் செய்யத் தவறிய ஒரு மாபெரும் கடமையை, ஒரு ஒற்றை மனிதர் தனது மடிக்கணினி மற்றும் ஸ்கேனர் மூலமாகச் செய்து முடித்திருக்கும் வரலாற்றுப் பதிவு. புதுக்கோட்டை மாவட்டம் அறந்தாங்கி அருகே உள்ள சிலட்டூர் அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியில் தமிழாசிரியராகப் பணியாற்றும் பொன்.சக்திவேல், இதுவரை 2,000-க்கும் மேற்பட்ட அச்சுப் புத்தகங்களை மின்னூல்களாக மாற்றி, பார்வையற்ற மாணவர்களின் வாழ்வில் டிஜிட்டல் ஒளியேற்றியுள்ளார். பரிதாபத்துக்குரியவர்களாகப் பார்க்கப்படும் ஒரு சமூகத்தினர், நவீன தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் தங்களை எவ்வாறு தற்சார்பு கொண்டவர்களாக மாற்றிக்கொள்ள முடியும் என்பதற்கு சக்திவேலின் பயணமே ஆகச்சிறந்த உதாரணம்.
ஒருபுறம், கல்வி என்பது அனைவருக்கும் சமமான உரிமை என்று நாம் மேடைகளில் முழங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், பார்வை மாற்றுத்திறனாளிகளைப் பொறுத்தவரை, ஒரு சாதாரண அச்சுப் புத்தகத்தைப் படிப்பது என்பது இன்றும் ஒரு இமாலயச் சவாலாகவே தொடர்கிறது. அந்தச் சவாலைத் தகர்த்தெறிந்து, தற்போதைய தலைமுறை மாணவர்களுக்குத் தேவையான கல்வித் தளத்தை தனது சொந்த உழைப்பில் கட்டமைத்து வரும் சக்திவேல், அடிப்படையில் ஒரு தொழில்நுட்பப் போராளி.
அரசின் இயலாமையை ஒரு தனிமனிதரின் தொழில்நுட்பக் கலகம் வெல்லும்
புதுக்கோட்டை மாவட்டம் சண்முகநாதபுரத்தில் பிறவியிலேயே பார்வையற்றவராகப் பிறந்த சக்திவேலின் ஆரம்பகாலக் கல்விப் பயணம், இந்தியக் கல்வி அமைப்பின் இருண்ட பக்கங்களை அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது. ஊருக்கு அருகில் உள்ள அரசுப் பள்ளியில் ஒன்றாம் வகுப்பிலேயே இரண்டு முறை அவர் தோல்வியடைந்தார். இதற்கு அவரது அறிவுத்திறன் காரணமல்ல; அந்தப் பள்ளியின் கட்டமைப்பு ஒரு பார்வையற்ற மாணவரைக் கையாளத் தயாராக இல்லை என்பதே நிதர்சனம். ஆரியப்பன் என்பவர் காட்டிய வழியில் புதுக்கோட்டை பார்வையற்றோர் அரசுப் பள்ளியில் சேர்ந்த பிறகுதான், அவரது வாழ்க்கையின் திசை மாறியது.
அங்குதான் ‘பிரெய்லி’ முறை அவருக்கு அறிமுகமானது. ஒரு பார்வையற்றவன் மற்றவர் துணையின்றி எப்படிச் சுதந்திரமாக நடக்க வேண்டும், உண்ண வேண்டும் எனப் பயிற்சி பெற்றார்.
இந்தப் பயிற்சிகள்தான் அவருக்குள் இருந்த தாழ்வு மனப்பான்மையை உடைத்தெறிந்தன. மதுரை அமெரிக்கன் கல்லூரி, புதுக்கோட்டை மன்னர் கல்லூரி, காந்தி கிராமப் பல்கலைக்கழகம் என அவரது உயர்கல்விப் பயணம் நீண்டது. 10 மற்றும் 12-ஆம் வகுப்புகளில் முறையே மாவட்ட அளவில் முதலிடமும், மாநில அளவில் மூன்றாம் இடமும் பெற்றதாக அவர் நினைவுகூரும் அந்தத் தருணங்கள், சரியான வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட்டால் மாற்றுத்திறனாளிகள் எத்தகைய உயரத்தையும் அடைவார்கள் என்பதற்கான சாட்சி.
இருப்பினும், அவரது வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய திருப்புமுனையை ஏற்படுத்தியது ஒரு அரசியல் முடிவு. 2012-ஆம் ஆண்டு தமிழக அரசு வழங்கிய இலவச மடிக்கணினித் திட்டம்தான், சக்திவேலின் கைகளில் தொழில்நுட்பம் என்ற பெரும் ஆயுதத்தைக் கொடுத்தது.
பலரால் ஒரு சாதாரண நலத்திட்டமாகப் பார்க்கப்பட்ட அந்த இலவச லேப்டாப், பார்வையற்ற மாணவர்களுக்கு ஒரு சமூக-பொருளாதார சமத்துவக் கருவியாக மாறியது. அதில் உள்ள ‘ஸ்கிரீன் ரீடர்’ (Screen Reader) மென்பொருள் மூலமாகச் சுயமாகக் கணினியை இயக்கக் கற்றுக்கொண்டார் சக்திவேல். பலரின் உதவியை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த ஒரு மாணவன், தொழில்நுட்பத்தின் துணையுடன் தற்சார்பு மனிதனாக உருமாறிய தருணம் அது.
2,000 மின்னூல்களும், 5 நிமிட மேஜிக்கும்: டிஜிட்டல் ஏகலைவனின் ஆயுதங்கள்
ஒரு அச்சுப் புத்தகத்தை பார்வையற்றவர்கள் படிக்கும் வகையில் மாற்றுவது என்பது அவ்வளவு எளிதான காரியம் அல்ல. தொடக்கக் காலத்தில், ஒரு புத்தகத்தை ஸ்கேன் செய்து அதை வாசிக்க வைக்க அவருக்கு நான்கு மணிநேரம் வரை தேவைப்பட்டது. ஆனால், தொழில்நுட்பத்தின் மீதான அவரது தீராத தாகம் அவரை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தியது. நெட் (NET) தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்று, ஜே.ஆர்.எஃப் (JRF) ஃபெல்லோஷிப் தொகையான 69 ஆயிரம் ரூபாயைப் பயன்படுத்தி ஒரு அதிநவீன டூப்ளக்ஸ் ஸ்கேனரை (Duplex Scanner) வாங்கினார்.
முன்புக்கும் பின்புக்குமான வேறுபாடு இங்கே மலைக்க வைக்கிறது. முன்பு ஒரு புத்தகத்தை டிஜிட்டல் ஆக்க நான்கு மணிநேரம் வியர்வை சிந்திய சக்திவேல், இன்று அதே 500 பக்கங்கள் கொண்ட புத்தகத்தை வெறும் ஐந்தே நிமிடங்களில் மின்னூலாக மாற்றி விடுகிறார்.
ஸ்கேனர் மூலம் இமேஜ் கோப்புகளாக உள்ளே செல்லும் பக்கங்கள், ஓசிஆர் (Optical Character Recognition – OCR) தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் தமிழ் எழுத்துகளாகப் பகுத்தறியப்படுகின்றன. பின்னர் அந்த எழுத்துகள், என்விடிஏ (NVDA) மற்றும் ஜாஸ் (JAWS) போன்ற ஸ்கிரீன் ரீடிங் மென்பொருள்கள் மூலம் ஒலியாக மாற்றப்படுகின்றன. இந்தத் தொழில்நுட்பச் சங்கிலியை ஒரு தொழில்முறை நிபுணரைப் போலச் செய்து முடிக்கிறார் இந்தத் தமிழாசிரியர்.
திருவண்ணாமலையைச் சேர்ந்த ஒரு பார்வையற்ற மாணவிக்குத் தேர்வு நெருங்கிய நிலையில், படிக்கப் புத்தகங்கள் இல்லை என்ற தகவல் சக்திவேலுக்கு வருகிறது. தேர்விற்கு இன்னும் ஒரு மாதமே இருந்த நிலையில், அந்த மாணவி கேட்ட 20 புத்தகங்களையும் வெறும் ஒரே நாளில் மின்னூலாக மாற்றி அனுப்பி வைத்தார் சக்திவேல். இதுவரை இலக்கியம், போட்டித் தேர்வுப் புத்தகங்கள் என 2,000-க்கும் மேற்பட்ட நூல்களை அவர் இப்படி மாற்றியுள்ளார்.
“கல்லூரி நாள்களில் பாடங்களை பிரெய்லி முறையில் எழுதி வைத்துக்கொண்டு, அதை என் சொந்தக் குரலிலேயே டேப் ரெக்கார்டரில் பதிவு செய்வேன். அதைத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுத்தான் படித்தேன். கண் பார்வை இல்லாதவர்களுக்கு ஒரு புத்தகத்தை வாசித்துக் காட்ட ஆள் கிடைப்பது வரம். ஆனால், பிறர் உதவியை எதிர்பார்க்காமல் அவர்களே அந்தப் புத்தகங்களை வாசிக்கும் சூழலை உருவாக்கினால் என்ன என்ற எண்ணமே என்னை இந்தத் தொழில்நுட்பத்தை நோக்கி ஈர்த்தது. தொழில்நுட்பத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்தத் தெரிந்தால், யாருமே எதையும் சாதிக்க முடியும்!” என்று உறுதியாகக் கூறுகிறார் சக்திவேல்.
அவரது இந்தச் செயல்பாடு, தொழில்நுட்பம் என்பது வெறும் ஆடம்பரப் பொருள் அல்ல, அது ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் விடுதலைக்கான கருவி என்பதைச் சத்தமாகச் சொல்கிறது.
அனைத்தும் சுலபமா? நிறுவனங்களின் அலட்சியமும் சட்டத்தின் தோல்வியும்
சக்திவேலின் இந்த மாபெரும் வெற்றியைப் பார்த்தவுடன், பார்வையற்றோருக்கான கல்விச் சிக்கல்கள் அனைத்தும் தீர்ந்துவிட்டன என்ற மாயைக்குள் நாம் சிக்கிவிடக் கூடாது. ஒரு தனிமனிதரின் இந்த அசாதாரண உழைப்பு, உண்மையில் நமது அரசு அமைப்புகளின் மாபெரும் கட்டமைப்புத் தோல்வியையே அப்பட்டமாகத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது. 2016-ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட மாற்றுத்திறனாளிகள் உரிமைகள் சட்டம் (Rights of Persons with Disabilities Act), கல்வி நிறுவனங்களும் பதிப்பகங்களும் தங்களது பாடநூல்களை மாற்றுத்திறனாளிகள் அணுகக்கூடிய வடிவத்தில் (Accessible formats) வழங்க வேண்டும் என்று மிகத் தெளிவாக வலியுறுத்துகிறது. ஆனால், நடைமுறையில் நடப்பது என்ன?
இன்றும் தமிழகத்தில் உள்ள மாநிலப் பாடநூல் கழகங்களும், தனியார் பதிப்பகங்களும் தங்களது புத்தகங்களை ஸ்கிரீன் ரீடர்கள் படிக்கும் வகையிலான இ-பப் (EPUB) அல்லது முறையான பிடிஎஃப் (PDF) வடிவங்களில் வெளியிடுவதில்லை. பல ஆண்டுகளாக மாநில அரசின் பிரெய்லி அச்சகங்கள் போதுமான உள்கட்டமைப்பு இன்றி முடங்கிக் கிடக்கின்றன. பள்ளிப் படிப்பைத் தாண்டி, உயர்கல்வி மற்றும் போட்டித் தேர்வுகளுக்குச் செல்லும் பார்வையற்ற மாணவர்கள், இன்றும் தங்களுக்குப் படித்துக் காட்ட ஒரு ‘வாசிப்பாளரை’ (Scribe) தேடி அலையும் அவல நிலையே நீடிக்கிறது. பல்கலைக்கழகங்களின் இ-லேர்னிங் (e-learning) இணையதளங்கள்கூட ஸ்கிரீன் ரீடர் மென்பொருள்களுக்கு ஒத்துழைக்காத வகையில்தான் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.
“தனிநபர்களின் இத்தகைய தன்னலமற்ற முயற்சிகள் மிகவும் பாராட்டுக்குரியவை என்றாலும், இது அரசின் மாபெரும் கட்டமைப்புத் தோல்வியையே சுட்டிக்காட்டுகிறது. சட்டப்படி அனைத்துப் பாடநூல்களும் மாற்றுத்திறனாளிகள் அணுகக்கூடிய வடிவத்தில் வெளியிடப்பட வேண்டும். ஆனால், அதற்கான எந்தவொரு கட்டாய விதியையும் பதிப்பகங்கள் பின்பற்றுவதில்லை. அரசு இயந்திரங்கள் செய்ய வேண்டிய ஒரு மாபெரும் பணியை, ஒரு ஆசிரியர் தனது சொந்தப் பணத்தைச் செலவழித்துச் செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்பதே நமது சமூகத்தின் மிகப்பெரிய முரண்,” என மாற்றுத்திறனாளிகள் உரிமைச் செயல்பாட்டாளர்கள் தரப்பில் முன்வைக்கப்படும் எதிர்வாதம் ஆழமாக விவாதிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.
சக்திவேல் போன்ற தனிநபர்கள் முன்வராவிட்டால், ஆயிரம் பார்வையற்ற மாணவர்களின் கல்வி நிலை என்னவாகியிருக்கும் என்ற கேள்வி, நேரடியாகக் கொள்கை வகுப்பாளர்களை நோக்கி வீசப்பட வேண்டிய அம்பாகும்.
பரிதாப பிம்பங்களை உடைக்கும் புதிய அத்தியாயம்: அடுத்து என்ன?
சக்திவேலின் பயணம் வெறும் புத்தகங்களோடு சுருங்கிவிடவில்லை. பார்வையற்றவர்கள் என்றாலே சோக இசையோடுதான் அவர்களைச் சமூகம் அணுகும் என்ற எழுதப்படாத விதியை உடைத்தெறிய அவர் முடிவு செய்தார். 2015-ஆம் ஆண்டு ‘பார்வையற்றவன்’ என்ற பெயரில் ஒரு யூடியூப் சேனலைத் தொடங்கினார். நாங்களும் மற்றவர்களைப் போலச் சாதாரணமான, மகிழ்ச்சியான மனிதர்கள்தான் என்பதை உலகுக்கு உணர்த்த, தனது மனைவி சுந்தரியுடன் இணைந்து காணொளிகளை வெளியிடத் தொடங்கினார்.
இவரது காதல் கதையும் தொழில்நுட்பம் சார்ந்ததுதான். பாண்டிச்சேரி பல்கலைக்கழகத்தில் எம்.ஏ. தமிழ் படித்த பார்வையற்ற பட்டதாரியான சுந்தரியை, ‘கிளப் ஹவுஸ்’ (Clubhouse) என்ற ஆடியோ செயலி மூலமாகத்தான் அவர் சந்தித்தார்.
இன்று, பார்வையற்ற தனது மனைவி தங்களின் குழந்தைக்கு உணவூட்டும் ஒரு சாதாரணக் காணொளி, 1.8 மில்லியன் பார்வைகளைக் கடந்து இணையத்தில் வைரலாகி இருக்கிறது. காணொளிகளைப் பதிவு செய்யும்போது, கேமரா கோணங்களைச் சரிசெய்ய ஐபோனில் உள்ள ‘கிம்பில்’ (Gimbal) கருவியின் ஆடியோ கட்டளைகளைப் (‘வலது பக்கம் திரும்புங்க, இடது பக்கம் திரும்புங்க’) பயன்படுத்திச் சுயமாகவே எடிட்டிங் செய்கிறார் சக்திவேல். கூகுளைத் தனது ஆசானாக ஏற்றுக்கொண்ட இவர், அமேசான் கிண்டிலில் “என்றேனும் ஒரு நாள் நான் கவிதை எழுதக்கூடும்”, “நூதன பிச்சைக்காரர்கள்” உள்ளிட்ட நான்கு நூல்களைச் சுயமாக வெளியிட்டு எழுத்தாளராகவும் பரிணமித்துள்ளார்.
ஒரு சாதாரண சைக்கிளை, தன் வீட்டுப் பாதையில் உள்ள வளைவுகளைக் கணக்கிட்டு ஓட்டும் அளவுக்குத் தன்னம்பிக்கை கொண்ட சக்திவேல், இப்போது தனது அடுத்தகட்டப் பாய்ச்சலுக்குத் தயாராகி வருகிறார். தான் இதுவரை உருவாக்கியுள்ள 2,000 மின்னூல்களைக் கொண்டு, பார்வையற்ற மாணவர்களுக்கான ஒரு மாபெரும் ‘டிஜிட்டல் ஆடியோ நூலகம்’ (Digital Audio Library) ஒன்றை உருவாக்கும் முயற்சியில் அவர் இறங்கியுள்ளார். இதற்காகத் தொழில்நுட்பம் தெரிந்த தன்னார்வலர்களின் உதவியையும் அவர் கோரியுள்ளார்.
பொன்.சக்திவேலின் இந்தப் பயணம் நமக்கு உணர்த்தும் பாடம் மிகத் தெளிவானது. அரசு வழங்கும் நலத்திட்டங்கள் சரியான மனிதர்களின் கைகளுக்குச் செல்லும்போது, அது ஒரு ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தின் தலையெழுத்தையே மாற்றும் வல்லமை கொண்டது. கல்வி அமைப்புகள் இனியும் மாற்றுத்திறனாளிகளைப் பரிதாபத்திற்குரியவர்களாகப் பார்ப்பதைக் கைவிட்டுவிட்டு, அவர்களுக்கான தொழில்நுட்பக் கட்டமைப்பை உருவாக்குவதில் உடனடியாக முதலீடு செய்ய வேண்டும். சலுகைகளை விட, சமமான தொழில்நுட்ப அணுகல்தான் உண்மையான அதிகாரமளித்தல் என்பதை அரசு இயந்திரங்கள் உணரும் வரை, சக்திவேல் போன்ற டிஜிட்டல் ஏகலைவன்களின் கலகம் தொடர்ந்துகொண்டேதான் இருக்கும்.
