திருவண்ணாமலை மாவட்டம் முனுகப்பட்டில் அமைந்துள்ள 600 ஆண்டுகள் பழைமையான பச்சையம்மன் ஆலயம், வெறும் பக்தி மார்க்கத்தின் அடையாளம் மட்டுமல்ல; அது, இந்து மதப் புராணங்களில் வேரூன்றியிருந்த ஆணாதிக்க வழிபாட்டு முறையைத் தகர்த்து, முதன்மைக் கடவுள்களான சிவனையும் விஷ்ணுவையுமே பெண் தெய்வத்துக்குக் காவல் காக்கும் சேவகர்களாக மாற்றியமைத்த ஒரு மாபெரும் சமூக, ஆன்மிகப் புரட்சியின் சாட்சியாகும்.
சமீபத்தில் முன்னணி நாளிதழொன்றின் ஆன்மிக இணைப்பில் வெளியான முனுகப்பட்டு பச்சையம்மன் கோயில் குறித்த விரிவான பதிவு, இந்த ஆலயத்தின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை மீண்டும் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டு வந்துள்ளது. பொதுவாக, நாட்டார் தெய்வங்கள் எனப்படும் கிராமிய வழிபாட்டுத் தலங்கள் வெறும் நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையிலேயே கட்டமைக்கப்படும். ஆனால், ஆரணியிலிருந்து சுமார் 11 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள முனுகப்பட்டு திருத்தலம், பெருந்தெய்வ வழிபாட்டு மரபுக்கு நேரடி சவால் விடும் ஒரு பிரம்மாண்டமான தத்துவப் பின்னணியைக் கொண்டுள்ளது.
உலகெங்கும் உள்ள பச்சையம்மன் கோயில்களுக்கெல்லாம் இதுதான் ‘ஆதி பீடம்’ அதாவது தலைமையிடம் என்பது பலருக்கும் தெரியாத ஆச்சரியம்.
விஜயநகரப் பேரரசு மற்றும் நாயக்கர் காலத்து கட்டமைப்புச் சாயல்களோடு சுமார் 600 ஆண்டுகளாக கம்பீரமாக நிற்கும் இக்கற்தூண் கட்டுமானங்கள், ஒரு பெண் தெய்வத்தின் அசைக்க முடியாத அதிகாரத்தை மௌனமாகப் பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த ஆலயத்தின் தல புராணம், நதிகளின் தோற்றம் மற்றும் இங்கு நடைபெறும் விசித்திரமான சடங்குகளை ஆழ்ந்து நோக்கினால், இது ஒரு சாதாரண கிராமியக் கோயில் இல்லை என்பது தெளிவாகப் புரியும்.
முனுகப்பட்டு: ஆன்மிக முக்கூட்டில் நிறுவப்பட்ட அதிகாரக் களம்
ஒரு சமூகத்தின் அதிகார மையம் எங்கு இருக்கிறது என்பதைத் தீர்மானிப்பது நிலவியலும், நீர் ஆதாரங்களும்தான். முனுகப்பட்டு பச்சையம்மன் கோயில் இந்த இலக்கணத்தை மிகச் சரியாகப் பிரதிபலிக்கிறது.
அம்மன் தவம் செய்வதற்காகத் தேர்ந்தெடுத்த வாழைப்பந்தல் நிலப்பரப்பே இன்றைய முனுகப்பட்டு. ஆனால், இந்த இடத்தின் பூர்வீகப் பெயர் முனுகப்பட்டு அல்ல; அது ‘முக்கூட்டு’. மூன்று நதிகள் ஒன்றாகச் சங்கமிக்கும் புண்ணிய பூமி என்பதால் இந்த ஊர் முக்கூட்டு என அழைக்கப்பட்டு, காலப்போக்கில் மருவி முனுகப்பட்டு என உருமாறியுள்ளது.
இந்தக் கோயில் வெறும் கற்சுவர்களால் மட்டும் கட்டப்பட்டதல்ல; விவசாய நிலங்களின் செழிப்போடும், நதிகளின் சலசலப்போடும் பின்னப்பட்ட ஒரு வாழ்வியல் மையம். விவசாயிகளின் குலதெய்வமாக வீற்றிருக்கும் பச்சையம்மன், பசுமையின் குறியீடாகவும், விளைச்சலின் ஆதாரமாகவும் பார்க்கப்படுகிறாள். ஒரு காலத்தில் நீர் வற்றிப்போன நிலப்பரப்பில், தனது தவத்துக்காக மூன்று பெருநதிகளை உருவான இடமாக இந்த முக்கூட்டு திகழ்கிறது. பச்சையம்மனின் ஆதி பீடமாக இந்த முனுகப்பட்டு விளங்குவதற்குக் காரணம், இங்குதான் பெண்மையின் ஆற்றல் இயற்கையைத் தன் வசப்படுத்தியதாகப் புராணங்கள் உறுதியாகக் கூறுகின்றன.
தமிழ்நாட்டின் பிற பகுதிகளில் உள்ள பச்சையம்மன் கோயில்களில் காணப்படும் பொதுவான அம்சங்களை விட, முனுகப்பட்டு ஆலயம் முற்றிலும் மாறுபட்டது. இங்குள்ள வழிபாட்டு முறைகள், தத்துவார்த்த ரீதியாக அதிகாரப் படிநிலைகளைக் கீழிருந்து மேலாக மாற்றியமைத்துள்ளன. பெருந்தெய்வங்களை விடுத்து, இயற்கை வளங்களை உருவாக்கிய ஒரு பெண் தெய்வத்தை உச்சத்தில் வைக்கும் இந்த இடம்தான், அதிகாரப் பகிர்வின் உண்மையான ஆன்மிகக் களமாக இன்று வரை செயல்பட்டு வருகிறது.
பார்வதியின் தவமும் நதிகளின் தோற்றமும் முன்வைக்கும் வரலாற்றுச் சான்றுகள்
எந்தவொரு கிளர்ச்சியும் ஒரு புறக்கணிப்பிலிருந்தே தொடங்குகிறது. முனுகப்பட்டு தலத்தின் வரலாறும் அப்படித்தான் தொடங்குகிறது.
சிவனும் பார்வதியும் கயிலாயத்தில் வீற்றிருந்தபோது, பிருங்கி முனிவர் வண்டு உருவம் எடுத்து, ஈசனை மட்டுமே வலம் வந்து வழிபட்டார். சக்தியை அவர் திட்டமிட்டுப் புறக்கணித்தார். ஆணாதிக்கச் சிந்தனையின் உச்சக்கட்ட வெளிப்பாடாக அமைந்த முனிவரின் இந்தச் செயலும், அதைத் தடுக்காமல் வேடிக்கை பார்த்த ஈசனின் மௌனமும் அம்பிகையைக் கடும் கோபத்துக்கு உள்ளாக்கின.
தன்னுடைய ஆற்றலை இந்த உலகுக்கும், தன்னை அவமதித்தவர்களுக்கும் உணர்த்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் பூலோகம் வந்தாள் அம்பிகை. அவள் தவம் செய்யத் தேர்ந்தெடுத்த இடம்தான் முனுகப்பட்டு. ஆனால், தவம் செய்வதற்கு நீர் தேவையே? அப்போது நடந்ததாகப் புராணம் கூறும் நிகழ்வுகள், இயற்கையைத் தெய்வங்கள் எவ்வாறு கையாள்கின்றன என்பதற்கான வரலாற்றுச் சான்றுகளாகும்.
“பிருங்கி முனிவர் சக்தியைப் புறக்கணித்து சிவனை மட்டும் வண்டு உருவில் வலம் வந்து வழிபட்டது, அன்றைய சமூகத்தில் ஆழமாக நிலவிய ஆணாதிக்க மனநிலையின் குறியீடு. அந்த இறுக்கமான கட்டமைப்பை உடைத்து, தனக்கான தனி அதிகார மையத்தை நதிகளின் துணையோடு அம்மன் நிறுவிய இடமே இந்த முனுகப்பட்டு திருத்தலம்.”
அம்பிகை தன் கையிலிருந்த பிரம்பால் பூமியில் ஓங்கி அடிக்க, அங்கிருந்து பீறிட்டுக் கிளம்பியது ‘பிரம்பக நதி’. தாயின் தவத்துக்கு உதவ நினைத்த மூத்த மகன் விநாயகர், முனிவரின் கமண்டலத்தைக் கவிழ்க்க, அதிலிருந்து பெருக்கெடுத்து ஓடியது ‘கமண்டலநாக நதி’.
இளைய மகன் முருகப் பெருமான் தன் வேலாயுதத்தை ஏவி நிலத்தைப் பிளக்க, அங்கே உருவானது ‘செய்யாறு’ (சேயாறு). இந்த மூன்று நதிகளும் சங்கமிக்கும் இடத்திலேயே அம்பிகை தன் ஆசனத்தை அமைத்துத் தவம் புரிந்தாள். இது வெறும் கற்பனைக் கதையல்ல; திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தின் முக்கிய விவசாய நதிநீர் ஆதாரங்கள் எவ்வாறு சமூகப் புனிதத் தன்மையைப் பெற்றன என்பதற்கான வலுவான தொன்மவியல் சான்றாகும்.
முதன்மைக் கடவுள்களின் அதிகாரப் பறிப்பு: சிவனும் விஷ்ணுவும் காவல் தெய்வங்களான முரண்
இந்த ஆலயத்தின் ஆகப்பெரிய தத்துவ முரண்பாடு இங்குதான் தொடங்குகிறது. இந்து மதத்தின் ஆகம விதிகளும், வைதீக மரபுகளும் சிவனையும் விஷ்ணுவையுமே பிரபஞ்சத்தின் உச்சகட்ட கடவுள்களாகப் போற்றுகின்றன. ஆனால், முனுகப்பட்டு திருத்தலத்தில் இந்த மரபுகள் சுக்குநூறாக உடைக்கப்பட்டுள்ளன. இங்கே சிவனும் விஷ்ணுவும் மூலவர்கள் அல்ல; அவர்கள் அம்மனின் சந்நிதிக்கு வெளியே காவல் காக்கும் வெறும் ‘துவாரபாலகர்கள்’ (காவல் தெய்வங்கள்).
“இந்து தத்துவவியலின்படி பிரபஞ்சத்தின் ஆதி அந்தமாக விளங்கும் பரமேஸ்வரனும், காக்கும் கடவுளான மகாவிஷ்ணுவும் ஒரு கிராமப்புற அம்மன் கோயிலில் ‘வாழ்முனி’, ‘செம்முனி’ என வெறும் துவாரபாலகர்களாகச் சுருக்கப்படுவதை வைதீக மரபு ஒருபோதும் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.”
இந்த முரண்பாட்டைக் கோயில் தலவரலாறு மிக நேர்த்தியாக எதிர்கொள்கிறது. தவம் செய்த அம்பிகை, தன் கைகளால் மண்ணைப் பிசைந்து ஒரு சிவலிங்கத்தை உருவாக்கினாள். தன் கைகளால் ஈசனை வடித்ததால், அந்த சிவனுக்கு ‘மன்னார் சாமி’ (மண் லிங்கேஸ்வரர்) என்று பெயர் சூட்டினாள்.
ஆனால், ஆகாய வீரன் மற்றும் அக்னி வீரன் என்ற இரண்டு அரக்கர்கள் அந்த லிங்கத்தைத் திருடிச் சென்றுவிட்டனர். அம்பிகையின் தவம் கலையாமல் இருக்க, மகாவிஷ்ணு உடனடியாக மற்றொரு லிங்கத்தை வழங்கினார். இறுதியில், அரக்கர்களை அழித்து மீட்கப்பட்ட ஈசனும், உதவி செய்த விஷ்ணுவும் அம்பிகையின் தவத்துக்கு இடையூறு வராமல் இருக்க, முறையே ‘செம்முனி’ மற்றும் ‘வாழ்முனி’ என்ற பெயர்களில் காவல் தெய்வங்களாக வாசலிலேயே நின்றுவிட்டனர்.
ஒரு பெண் தெய்வம், உச்ச தெய்வங்களான சிவன், விஷ்ணு இருவரையும் தனக்குக் காவலாக நிற்கச் செய்யும் அளவுக்கு அதிகார மையமாக மாறியது, பக்தி இலக்கிய வரலாற்றில் வேறெங்கும் காணக் கிடைக்காத ஒரு புரட்சிகரமான காட்சியமைப்பு. இது, பெண்பால் தெய்வங்களை இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளும் வைதீகக் கட்டமைப்புகளுக்கு எதிரான கிராமிய மக்களின் மிகச்சிறந்த பதிலடியாகவே இன்றும் பார்க்கப்படுகிறது.
உளவியல் புகலிடமும், வளைகாப்பு சடங்குகளும் தரும் இறுதித் தீர்ப்பு
புராணங்களும் தத்துவங்களும் ஒருபுறம் இருக்க, முனுகப்பட்டு பச்சையம்மன் ஆலயம் இன்றுவரை உயிர்ப்போடு இருப்பதற்கான முதன்மைக் காரணம், அது எளிய மக்களுக்கு வழங்கும் அளப்பரிய உளவியல் புகலிடம்தான். இங்குள்ள வாழ்முனி, செம்முனி சந்நிதிகளில் தேங்காய் உடைத்து வழிபடும் சடங்கு மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது. பில்லி, சூனியம், கண் திருஷ்டி, தீராத குடும்பப் பிரச்சினைகள் போன்ற வாழ்வியல் நெருக்கடிகளால் மனமுடைந்து வரும் கிராமப்புற மக்கள், இந்த முனிகள் சந்நிதியில் எலுமிச்சையை நசுக்கி, தேங்காயைச் சிதற விடுகின்றனர். அந்தத் தேங்காய் சிதறும் ஓசையில், தங்களைப் பிடித்திருக்கும் தீய சக்திகள் யாவும் சிதறி ஓடிவிட்டன என்ற ஆழமான உளவியல் விடுதலையை அவர்கள் அடைகிறார்கள்.
இந்த ஆலயம் வெறும் பரிகாரத் தலமாக மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. இது ஒரு மிகப்பெரிய சமூகப் பொருளாதார உந்துசக்தியாகவும் செயல்படுகிறது. ஆடி மாதத்தில் தொடர்ந்து ஏழு திங்கள்கிழமைகளில் (சோமவார பூஜை) நடைபெறும் பிரம்மோற்சவ திருவிழா, ஆரணி, செய்யாறு மற்றும் திருவண்ணாமலை சுற்றுவட்டாரத்தின் மாபெரும் பொருளாதாரச் சக்கரத்தைச் சுழலச் செய்கிறது. லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் குடும்பம் குடும்பமாக வந்து அம்மனைத் தரிசிக்கின்றனர்.
பச்சையம்மனுக்குச் செய்யப்படும் வளைகாப்பு வேண்டுதல், வேளாண் சமூகத்தின் ஆழமான நன்றியுணர்வின் வெளிப்பாடாகும். விவசாய நிலங்களில் விளைந்த நெல்லைக் கொண்டு, ஒன்பது வகையான சாதம் சமைத்து, அம்மனுக்கு வளைகாப்பு நடத்துவது এখানকার தனிச்சிறப்பு.
திருமணமாகாதவர்கள் இங்குள்ள வேப்பமரத்தில் தாலி கட்டி வேண்டினால் விரைவில் கல்யாணம் நடக்கும் என்பதும், குழந்தை வரம் கேட்போர் மரத்தில் தொட்டில் கட்டி வேண்டினால் தொட்டில் சத்தம் கேட்கும் என்பதும் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கைகள். வழிபாட்டு முடிவில் பக்தர்களுக்கு வழங்கப்படும் விசேஷமான பச்சை நிற குங்குமமும், பச்சை வளையல்களும் அம்மனின் செழிப்பைப் பிரதிபலிக்கும் மங்களப் பிரசாதங்களாகும். சென்னை, காஞ்சிபுரம் மற்றும் பிற மாவட்டங்களிலிருந்தும் நேரடி பேருந்து வசதிகள் மூலம் பக்தர்கள் முனுகப்பட்டுக்கு எளிதாக வந்தடையலாம்.
முனுகப்பட்டு பச்சையம்மன் ஆலயம் வெறும் நம்பிக்கைகளின் தொகுப்பு அல்ல; அது ஒரு சமூகத்தின் உயிரோட்டமான உளவியல் சிகிச்சை மையம். இயற்கையை ஆள நினைக்கும் ஆணாதிக்க உலகிற்கு மத்தியில், நதிகளை உருவாக்கி, உச்ச தெய்வங்களைக் காவலர்களாக நிறுத்தி, எளிய மக்களின் கண்ணீரைத் துடைக்கும் ஒரு பெண் தெய்வத்தின் தர்பார் இங்கு இன்றும் தடையின்றி நடக்கிறது. புராணங்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம், ஆனால் முனுகப்பட்டின் செம்மண்ணும், முக்கூட்டு நதிகளின் சலசலப்பும், சிதறும் தேங்காய்களின் ஓசையும் நமக்கு உணர்த்தும் ஒரே நிதர்சனம் இதுதான்: அதிகாரம் என்பது வானத்திலிருந்து இறங்குவதல்ல; அது எளிய மக்களின் நம்பிக்கையிலிருந்தும், இயற்கையின் வேர்களிலிருந்தும் முளைத்து எழுவது.
