தொண்ணூறுகளின் இந்திய சினிமாவில் ஒரு கதாநாயகியின் வெற்றி என்பது அவரது திறமையை விட, அவர் திரையில் நாயகனை விட குட்டையாகத் தெரிகிறாரா என்ற ஆணாதிக்க அளவுகோலால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்பட்டது.
இருண்ட திரையரங்குகளில் விசில் பறக்கும் காட்சிகளை சற்று உற்று நோக்கினால் ஒரு கசப்பான உண்மை புரியும். திரையில் தோன்றும் நாயகன் வானளாவிய அதிகாரம் கொண்டவனாக, உடல் பலம் மிக்கவனாகக் காட்டப்படுவான். அவனுக்குப் பக்கத்தில் நிற்கும் நாயகி, அவனது தோள்பட்டைக்குக் கீழே, அடக்கமாக, பார்வைக்குச் சிறியவளாகவே இருக்க வேண்டும். இது ஏதோ தற்செயலாக நடந்த ஒன்றல்ல.
திட்டமிட்டு கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு மாயை. இந்த மாயையைத் தக்கவைக்க, எத்தனையோ திறமையான நடிகைகள் தங்கள் சுயமரியாதையைத் தியாகம் செய்திருக்கிறார்கள். உத்தரப் பிரதேசத்தின் பைசாபாத்தில் பிறந்து, பஞ்சாபின் லூதியானாவில் ராணுவப் பின்னணி கொண்ட குடும்பத்தில் வளர்ந்த பூஜா பத்ரா, தன்னுடைய கம்பீரமான உயரத்தின் காரணமாகவே இந்திய சினிமாவில் எவ்வளவு பெரிய விலையைக் கொடுத்தார் என்பது இப்போது வெளிச்சத்திற்கு வந்துள்ளது. சமீபத்தில் ‘ஹார்பர்ஸ் பஜார் இந்தியா’ (Harper’s Bazaar India) இதழுக்கு அவர் அளித்த பிரத்யேகப் பேட்டி, பளபளக்கும் பாலிவுட் மற்றும் கோலிவுட் திரைக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் முன்னணி நடிகர்களின் பாதுகாப்பற்ற உணர்வை (Insecurity) தோலுரித்துக் காட்டியுள்ளது. மாடலிங் உலகில் முடிசூடா ராணியாக வலம் வந்த ஒருவரால், ஏன் சினிமாவில் ஒரு நிரந்தர இடத்தைப் பிடிக்க முடியவில்லை என்ற கேள்விக்கான விடை, இந்த ஆணாதிக்க மனநிலைக்குள் ஆழமாகப் புதைந்து கிடக்கிறது.
மாடலிங்கில் கொண்டாட்டம், சினிமாவில் சுமை: 90களின் ஆணாதிக்க எழுதப்படாத விதி
தொண்ணூறுகளின் காலகட்டம் என்பது மாடலிங் துறைக்கும் சினிமாவுக்கும் இடையிலான இடைவெளி சுருங்கிய நேரம். சுஷ்மிதா சென், ஐஸ்வர்யா ராய் போன்ற மாடல் அழகிகள் திரையுலகை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கிய காலம் அது. ஆனால், ராணுவக் கட்டுப்பாட்டில் வளர்ந்ததால் கிடைத்த உடற்கட்டும், 5 அடி 9 அங்குல உயரமும் கொண்ட பூஜா பத்ராவுக்கு அந்தப் பயணம் அத்தனை எளிதாக இருக்கவில்லை.
சர்வதேச மாடலிங் தளங்களில் எந்த உயரம் அவருக்கு மகுடமாக இருந்ததோ, அதே உயரம் இந்திய சினிமா செட்களில் அவருக்கு ஒரு தீராத சாபமாக மாறியது. ஒரு ஹீரோவை விட ஹீரோயின் எந்தக் காலத்திலும் உயரமாகத் தெரிந்துவிடக் கூடாது என்பதில் அன்றைய இயக்குநர்களும், தயாரிப்பாளர்களும், குறிப்பாக முன்னணி ஹீரோக்களும் மிகத் தீவிரமாக இருந்தனர். ஒரு பெண்ணின் உயரம் தங்களின் ‘ஹீரோயிசத்தை’ குறைத்துவிடும் என அவர்கள் ஆழமாக நம்பினார்கள்.
கதாநாயகர்களின் இந்த ஈகோ பிரச்சனையால், பல சிறந்த திரைப்பட வாய்ப்புகள் பூஜா பத்ராவின் கைகளில் இருந்து பறிக்கப்பட்டன. உடை அலங்கார நிபுணர்கள் அவருக்கு ஹீல்ஸ் அணிவதைக் கண்டிப்புடன் தடை செய்தனர். தட்டையான காலணிகளை (Flat shoes) மட்டுமே அவர் அணிய அனுமதிக்கப்பட்டார். இவை அனைத்தையும் விட, சக மாடல்களே அவருக்கு இந்தத் துறையின் இருண்ட பக்கத்தை முன்கூட்டியே உணர்த்தியிருந்தனர்.
“நீ மிகவும் உயரமாக இருப்பதால் சினிமாவில் உனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்காது என்று மாடல் அழகி சங்கீதா பிஜ்லானி அப்போதே என்னை எச்சரித்தார்.”
சங்கீதா பிஜ்லானியின் இந்த வார்த்தைகள் வெறும் காழ்ப்புணர்ச்சியால் சொல்லப்பட்டவை அல்ல. அவரும் இதேபோல அதிக உயரம் கொண்ட ஒரு மாடலாக இருந்து, 1996களிலேயே திரையுலகில் இதே புறக்கணிப்பைச் சந்தித்து வெளியேறியவர்.
ஆக, இது ஒரு தனிப்பட்ட நடிகைக்கு நடந்த அநீதியல்ல. மாறாக, ஒட்டுமொத்த இந்திய சினிமா கட்டமைப்பும் உயரமான பெண்களை எப்படித் திட்டமிட்டு ஓரம் கட்டியது என்பதற்கான வரலாற்றுச் சான்று. திரையில் பெண்ணின் உடல்மொழி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை ஆண்களின் ஈகோவே தீர்மானித்தது.
‘ஆசை’ முதல் ‘கண்டுகொண்டேன்’ வரை: குனிந்து நடித்த நாயகிகளும் கோலிவுட் அரசியலும்
இந்த உயரப் பாகுபாடு பாலிவுட்டில் மட்டுமல்ல, தென்னகத்துத் திரையுலகிலும் ஆழமாக வேரூன்றி இருந்தது. தமிழ் சினிமாவின் 90கள் என்பது மீனா, சௌந்தர்யா, ரம்பா போன்ற நடுத்தர உயரமும், ‘ஹோம்லி’ தோற்றமும் கொண்ட நாயகிகளின் பொற்காலம். தமிழ் முன்னணி நடிகர்களின் சராசரி உயரத்திற்கு இவர்கள் கச்சிதமாகப் பொருந்திப் போனார்கள்.
இந்தச் சூழலில்தான் பூஜா பத்ரா தமிழ் சினிமாவில் அடியெடுத்து வைத்தார். அஜித் குமார் நடிப்பில் வெளியாகி மாபெரும் வெற்றி பெற்ற ‘ஆசை’ (1995) திரைப்படத்தில் ஒரு சிறப்புத் தோற்றத்தில் அவர் அறிமுகமானார். திரையில் சில நிமிடங்களே வந்தாலும் அவரது கம்பீரமான தோற்றம் ரசிகர்களை ஈர்த்தது. ஆனால், அவருக்குத் தமிழில் தொடர்ச்சியான வாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்டன.
விதிவிலக்காக, தமிழ் சினிமாவின் மிகச் சில உயரமான கதாநாயகர்களில் ஒருவரான சரத்குமாருடன் இணைந்து ‘ஒருவன்’ (1999) திரைப்படத்தில் அவருக்கு நடிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பின்னர் ராஜீவ் மேனனின் இயக்கத்தில், பல முன்னணி நட்சத்திரங்கள் நடித்த ‘கண்டுகொண்டேன் கண்டுகொண்டேன்’ (2000) திரைப்படத்தில் நந்தினி என்ற கதாபாத்திரத்தில் தனது தேர்ந்த நடிப்பை வெளிப்படுத்தினார்.
இருப்பினும், கோலிவுட்டில் அவரால் முன்னணி நாயகியாக நிலைத்து நிற்க முடியவில்லை. வடக்கே இருந்து வரும் உயரமான மாடல் அழகிகள் என்றால், அவர்களை கவர்ச்சிப் பாடல்களுக்கும், ஒரு சில காட்சிகளுக்கும் மட்டுமே பயன்படுத்திக் கொள்ளும் வழக்கம் தமிழ் சினிமாவில் நீண்ட காலமாகவே இருந்தது. இதற்குப் பின்னால் இருந்த மிக முக்கியமான காரணம், குளோசப் காட்சிகளில் (Close-up shots) கதாநாயகர்களின் உயரம் குறைந்துவிடக் கூடாது என்ற பயம்தான்.
“மாடலிங் துறையில் எனது உயரம் கொண்டாடப்பட்டாலும், சினிமாவில் அது எனக்குப் பெரும் சுமையாக மாறியது. குட்டையான ஹீரோக்களுடன் நடிக்கும்போது குளோசப் காட்சிகளில் கால்களை அகல விரித்து, குனிந்து நிற்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு தள்ளப்பட்டேன்.”
ஒரு நடிகை தனது சக நடிகருக்கு இணையாகத் தெரிய வேண்டும் என்பதற்காக, கால்களைப் பிளந்து, உடலை வளைத்து, உடல் ரீதியான வலியைப் பொறுத்துக்கொண்டு நடிக்க வேண்டிய கட்டாயம் எவ்வளவு அவமானகரமானது என்பதை இந்தப் பதிவு உணர்த்துகிறது. சினிமா என்ற கலைவடிவம் ஒரு பெண்ணின் திறமையை விட, அவள் தன்னை எவ்வளவு தூரம் சுருக்கிக் கொள்கிறாள் என்பதையே கொண்டாடியது.
கேமரா தந்திரங்களும் சல்மான் கான் என்ற விதிவிலக்கும்
ஆனால், இந்த வாதத்திற்கு ஒரு எதிர்வாதமும் உண்டு. திரையுலகில் இருந்த எல்லா ஆண்களுமே இப்படிப்பட்ட பாதுகாப்பற்ற மனநிலையில் இருந்தார்களா? சினிமா கேமராக்களால் இந்த உயர வேறுபாட்டைச் சரிசெய்யவே முடியாதா?
என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன. உண்மையில், தொழில்நுட்பம் எப்போதுமே இத்தகைய குறைகளை மறைக்கத் தயாராகவே இருந்தது. பிரச்சனை கேமராவில் இல்லை, கேமராவுக்கு முன்னால் நின்ற மனிதர்களின் மனநிலையில்தான் இருந்தது.
தமிழ் சினிமா பின்னர் இந்த யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டு தன்னை மாற்றிக்கொண்டது. அனுஷ்கா ஷெட்டி, நமிதா போன்ற உயரமான நாயகிகள் கோலிவுட்டில் கோலோச்சத் தொடங்கியபோது, இயக்குநர்கள் கேமரா கோணங்களை (Camera angles) புத்திசாலித்தனமாகப் பயன்படுத்தினர். ‘சிங்கம்’ திரைப்படத்தில் சூர்யா – அனுஷ்கா ஜோடியின் உயர வேறுபாடு பார்வையாளர்களுக்கு உறுத்தாத வகையில், ஆப்பிள் பாக்ஸ்கள் (Apple boxes) மற்றும் லோ-ஆங்கிள் ஷாட்கள் (Low angle shots) மூலம் நேர்த்தியாகச் சரிசெய்யப்பட்டது. ஹீரோயிசம் என்பது நடிகரின் உடல் உயரத்தில் இல்லை, அது அவரது ஸ்கிரீன் பிரசன்ஸில் (Screen presence) இருக்கிறது என்பதைத் தமிழ் சினிமா மெல்ல மெல்லப் புரிந்துகொண்டது.
பாலிவுட்டைப் பொறுத்தவரை, 90களின் அந்த இருண்ட காலகட்டத்திலும் ஒரு வெளிச்சப் புள்ளி இருந்தது. அது நடிகர் சல்மான் கான். ‘கஹின் பியார் நா ஹோ ஜாயே’ திரைப்படத்தின் படப்பிடிப்பின் போது, பூஜா பத்ராவின் உயரத்தைக் கண்டு சல்மான் கான் கிஞ்சித்தும் முகம் சுளிக்கவில்லை.
“நீ தாராளமாக ஹீல்ஸ் அணிந்து கொள், எனக்குப் பிரச்னையில்லை” என்று அவர் வெளிப்படையாகக் கூறியது, அன்றைய காலகட்டத்தில் ஒரு மாபெரும் புரட்சி என்றே சொல்லலாம். ஒரு சக நடிகை தன்னுடைய முழுமையான தோற்றத்தில் திரையில் காட்சியளிக்க வேண்டும் என நினைத்த சல்மான் கானின் இந்த முற்போக்கான செயல், மற்ற முன்னணி நடிகர்களின் குறுகிய மனப்பான்மையை அப்பட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. தன்னம்பிக்கை கொண்ட ஒரு நாயகனுக்கு, நாயகியின் உயரம் ஒருபோதும் அச்சுறுத்தலாக இருக்காது என்பதற்கு இதுவே சிறந்த சான்று.
அன்று சுருங்கியவர்கள், இன்று நிமிர்ந்து நிற்கும் காலம்
காலம் இன்று பெருமளவு மாறிவிட்டது. பூஜா பத்ராவின் குற்றச்சாட்டுகள் ஒரு வரலாற்றுப் பதிவாக மாறியுள்ள அதே வேளையில், இன்றைய சினிமா வேறு ஒரு தளத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. தீபிகா படுகோன், க்ரீதி சனோன் போன்ற நெடிய உயரம் கொண்ட நடிகைகள் இன்று இந்திய சினிமாவின் பான்-இந்தியா சூப்பர் ஸ்டார்களாக வலம் வருகிறார்கள்.
எந்த ஷாருக்கான் தன் ஆரம்பக் காலங்களில் உயரமான நாயகிகளுடன் நடிக்கத் தயங்கினாரோ, அதே ஷாருக்கான் தீபிகா படுகோனை அறிமுகம் செய்து, அவருடன் பல பிளாக்பஸ்டர் ஹிட்களைக் கொடுத்துள்ளார். சினிமாஸ்கோப் (Cinemascope) திரைகளும், நவீன டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்களும் இன்று உயர வேறுபாடுகளை முற்றிலும் மாயமாக்கிவிட்டன. பார்வையாளர்களின் ரசனையும் முதிர்ச்சியடைந்துள்ளது. அவர்கள் திரையில் தேடுவது உணர்வுகளையும், திறமையையுமே தவிர, இன்ச் டேப்பால் அளக்கப்படும் உயரங்களை அல்ல.
இந்தச் செய்தியின் ஆழமான அரசியல் என்னவென்றால், அதிகார மையங்கள் எப்படி மெல்ல மெல்ல மடைமாற்றம் அடைகின்றன என்பதுதான். 2021-ம் ஆண்டு வெளியான ‘ஸ்குவாட்’ (Squad) படத்திற்குப் பிறகு பூஜா பத்ரா எந்தப் படத்திலும் நடிக்கவில்லை என்ற தகவல், அவரை ஒரு தோல்வியடைந்த நடிகையாகச் சித்தரிக்கிறது. ஆனால் உண்மை அதுவல்ல.
நடிப்பு வாய்ப்புகளுக்காகக் காத்திருந்த காலம் மலையேறிவிட்டது. 2026-ம் ஆண்டு மே மாதம் நடைபெற்ற உலகப் புகழ்பெற்ற கேன்ஸ் (Cannes) திரைப்பட விழாவில், ‘எக்கோஸ் ஆஃப் அஸ்’ (Echoes of Us) என்ற குறும்படத்தின் தயாரிப்பாளராக பூஜா பத்ரா கம்பீரமாக நடந்து சென்றார். இது வெறும் தொழில் மாற்றம் அல்ல; இது ஒரு அதிகார மாற்றம். தன்னை குனிந்து நிற்கச் சொன்ன ஒரு துறையில், இன்று அவரே படங்களைத் தயாரித்து, மற்றவர்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கும் உயரத்திற்கு வளர்ந்துள்ளார்.
ஒரு ஆணின் போலி கௌரவத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காகப் பெண்களை உடல் ரீதியாகவும், மன ரீதியாகவும் சுருக்கிக் கொள்ளச் சொன்ன இருண்ட காலகட்டம் இனி இந்திய சினிமாவில் திரும்ப வராது. சினிமாவின் உண்மையான வளர்ச்சி என்பது, அதன் தொழில்நுட்பங்களில் ஏற்படும் மாற்றங்களில் இல்லை; மாறாக, ஒரு பெண் கலைஞரின் திறமை எந்த அளவுக்கு உயர்ந்து நிற்கிறதோ, அந்த அளவுக்கு அவளை நிமிர்ந்து நிற்க அனுமதிக்கும் சமூகத்தின் முதிர்ச்சியில்தான் அடங்கியிருக்கிறது.
