இந்தியாவின் தேசிய விளையாட்டு மேம்பாட்டு நிதியான ‘கேலோ இந்தியா’ திட்டத்தின் கீழ், ஒரு குறிப்பிட்ட மாநிலம் மட்டும் 606 கோடி ரூபாயை உறிஞ்சிக் கொள்ள, இந்தியாவின் ஆகச்சிறந்த தடகள வீரர்களை உருவாக்கும் தமிழ்நாடு வெறும் 30 கோடி ரூபாயோடு நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் புள்ளிவிவரமே, வரவிருக்கும் 2030 காமன்வெல்த் மற்றும் 2036 ஒலிம்பிக் போட்டிகளின் உண்மையான அரசியல் வரைபடத்தை நமக்குத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.
சர்வதேச விளையாட்டு அரங்கில் இந்தியாவை மாபெரும் சக்தியாக நிலைநிறுத்தும் முனைப்பில் மத்திய அரசு மிகத் தீவிரமாகச் செயல்பட்டு வருகிறது. அடுத்த தசாப்தத்தில் உலகளாவிய மெகா விளையாட்டுப் போட்டிகளை இந்தியாவிற்குக் கொண்டு வரும் மாபெரும் வியூகத்தின் ஒரு பகுதியாக, 2030-ஆம் ஆண்டுக்கான நூற்றாண்டு காமன்வெல்த் போட்டிகளை மிக பிரம்மாண்டமான முறையில் நடத்தத் தயாராகி வருவதாக முன்னாள் மத்திய விளையாட்டுத்துறை அமைச்சரும், தற்போதைய பாஜக நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான அனுராக் தாக்கூர் கடந்த புதன்கிழமை தெரிவித்துள்ளார். அதோடு நின்றுவிடாமல், 2036-ஆம் ஆண்டு ஒலிம்பிக் போட்டிகளை நடத்தும் உரிமையைப் பெறுவதற்கான தொடர் முயற்சிகளிலும் தேசம் இறங்கியுள்ளதாக அவர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.
ஐஏஎன்எஸ் (IANS) செய்தி நிறுவனத்தின் மூலம் வெளியாகியுள்ள இந்தத் தகவல்கள், இந்தியாவின் எதிர்கால விளையாட்டுப் பொருளாதாரத்தை நிர்ணயிக்கப் போகும் மிக முக்கியமான நகர்வாகும். கடந்த நவம்பர் மாதத்திலேயே, 2030 காமன்வெல்த் போட்டிகளை நடத்தும் நாடாக இந்தியா அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுவிட்டது. இந்தப் பிரம்மாண்டமான சர்வதேசக் கொண்டாட்டத்தின் பிரதான மையமாக குஜராத் மாநிலத்தின் அகமதாபாத் நகரம் முன்மொழியப்பட்டுள்ளது. 2028-ஆம் ஆண்டின் இறுதிக்குள் அல்லது 2029-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்திற்குள் இதற்கான ஒட்டுமொத்த உள்கட்டமைப்புப் பணிகளையும் முடித்துவிட குஜராத் மாநில அரசு முழு வீச்சில் களமிறங்கியுள்ளது.
குஜராத்தை நோக்கி நகரும் இந்தியாவின் சர்வதேச விளையாட்டுப் பாய்ச்சல்
சர்வதேச ஒலிம்பிக் கமிட்டியின் (IOC) புதிய ஏல நடைமுறைகள் மற்றும் விதிகள், போட்டிகளை நடத்தும் நாடுகளின் உள்கட்டமைப்புத் திறனை மிகக் கடுமையாகப் பரிசோதிக்கின்றன. இதன் காரணமாகவே, அகமதாபாத்தில் உள்ள சர்தார் வல்லபாய் படேல் விளையாட்டு வளாகத்தை ஆசியாவின் மிகப்பெரிய விளையாட்டு மையமாக மாற்றும் பணிகள் முடுக்கிவிடப்பட்டுள்ளன. 2036 ஒலிம்பிக் போட்டிகளை நடத்தும் உரிமையைப் பெறுவதற்காக கத்தார், சவுதி அரேபியா, இந்தோனேசியா போன்ற பொருளாதாரத்தில் மிகவும் வலுவான நாடுகள் இந்தியாவுடன் கடுமையான போட்டியில் இறங்கியுள்ளன. இந்த நாடுகளின் சவாலை முறியடிக்க, பல பில்லியன் டாலர் முதலீட்டிலான விளையாட்டு உள்கட்டமைப்பை ஒரே இடத்தில் குவிக்கும் வியூகத்தை மத்திய அரசு கையில் எடுத்துள்ளது.
“இந்தியாவில் விளையாட்டுப் போட்டிகளை நடத்தும் திறன் முன்பை விட மிகப்பெரிய அளவிலும், சிறப்பாகவும் மாறி வருகிறது. 2030 காமன்வெல்த் போட்டிகள் மிகவும் பிரம்மாண்டமாக ஏற்பாடு செய்யப்படும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது, மேலும் 2036 ஒலிம்பிக் போட்டிகளை நடத்தவும் இந்தியா தீவிரமாகத் தயாராகி வருகிறது. இந்த உரிமையைப் பெற்ற பிறகு, நாடு ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தொடர்ச்சியான பல சர்வதேசப் போட்டிகளைக் காணும்,” என்று அனுராக் தாக்கூர் பெருமிதத்துடன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
இந்த மெகா போட்டிகள் வெறும் விளையாட்டுத் திருவிழாக்கள் மட்டுமல்ல. இவை மாபெரும் பொருளாதார இயந்திரங்கள். இப்போட்டிகளின் மூலம் சுற்றுலாத்துறை அபரிமிதமான வளர்ச்சியைச் சந்திக்கும், ஆயிரக்கணக்கான புதிய வேலைவாய்ப்புகள் உருவாக்கப்படும், மற்றும் பல பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் அந்நிய முதலீடுகள் குவியும். அகமதாபாத்தை ஒரு உலகளாவிய விளையாட்டு மையமாக (Global Sports Hub) மாற்றுவதன் மூலம், குஜராத்தின் ரியல் எஸ்டேட் மற்றும் கார்ப்பரேட் துறைகள் பல தசாப்தங்களுக்கான லாபத்தை அறுவடை செய்யக் காத்திருக்கின்றன.
2010 ஊழல் கறைகள் முதல் தற்போதைய வெளிப்படைத்தன்மை வரை
அனுராக் தாக்கூரின் இந்தப் பிரம்மாண்ட அறிவிப்புகளுக்குப் பின்னால், ஒரு மிகத் தெளிவான அரசியல் விவரிப்பு (Political Narrative) கட்டமைக்கப்படுகிறது. 2010-ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி (UPA) ஆட்சியில் டெல்லியில் நடைபெற்ற காமன்வெல்த் போட்டிகளின் கசப்பான நினைவுகளைத் தற்போதைய பிரம்மாண்டத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதே அந்த அரசியல் வியூகம். சுமார் 70,000 கோடி ரூபாய் செலவிடப்பட்டதாகக் கூறப்படும் 2010 டெல்லி போட்டிகள், அதன் விளையாட்டு வெற்றிகளை விட, சிஏஜி (CAG) சுட்டிக்காட்டிய மாபெரும் நிதி முறைகேடுகளாலும், ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளாலுமே வரலாற்றில் இருண்ட பக்கங்களாகப் பதிவாகின.
“காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சியில் காமன்வெல்த் போட்டிகள் இந்தியாவில் நடைபெற்றபோது, விளையாட்டுகளை விட ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளே அதிகமாகப் பேசப்பட்டன,” என அனுராக் தாக்கூர் நேரடியாகவே அரசியல் விமர்சனத்தை முன்வைத்துள்ளார். முந்தைய ஆட்சியின் நிர்வாகச் சீர்கேடுகளைத் தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டுவதன் மூலம், தற்போதைய ஆட்சியின் வெளிப்படைத்தன்மையையும், சர்வதேச நம்பகத்தன்மையையும் நிலைநிறுத்த அவர் முயற்சிக்கிறார்.
வரலாற்று ரீதியாகப் பார்த்தால், 2010 டெல்லி காமன்வெல்த் போட்டிகளில் இந்தியா 38 தங்கம் உட்பட 101 பதக்கங்களை வென்று பதக்கப் பட்டியலில் இரண்டாவது இடத்தைப் பிடித்தது. இதுவே காமன்வெல்த் வரலாற்றில் இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த பதக்கப் பதிவாகும். சமீபத்தில் 2022-ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்தின் பர்மிங்காமில் நடைபெற்ற போட்டிகளில், இந்தியாவின் பலமான பிரிவான துப்பாக்கிச் சுடுதல் நீக்கப்பட்ட நிலையிலும், இந்திய அணி 22 தங்கம் உட்பட 61 பதக்கங்களை வென்று அசத்தியது. வரவிருக்கும் 2030 அகமதாபாத் போட்டிகளில் இந்த இரண்டு முந்தைய சாதனைகளையும் முறியடிக்கும் வகையிலான பயிற்சிகளை விளையாட்டு ஆணையம் (SAI) கட்டமைத்து வருகிறது.
தேசியக் கனவா அல்லது ஒரு மாநிலத்தின் ஏகபோகமா?
மத்திய அரசின் இந்த மாபெரும் விளையாட்டு முன்னெடுப்புகள் மேலோட்டமாகப் பார்க்க தேசியக் கனவாகத் தெரிந்தாலும், இதன் ஆழத்தில் புதைந்துள்ள நிதிப் பகிர்வு முரண்பாடுகள் கடுமையான விமர்சனங்களை எழுப்பியுள்ளன. அகமதாபாத்தை மட்டுமே இந்தியாவின் ஒற்றை விளையாட்டுத் தலைநகராக முன்னிறுத்தும் இந்தத் திட்டம், தமிழ்நாடு போன்ற பாரம்பரியமாகச் சிறந்த வீரர்களை உருவாக்கும் மாநிலங்களுக்கு இழைக்கப்படும் வரலாற்றுப் பிழையாகும்.
சமீபத்திய நிதிநிலைத் தரவுகளின்படி, கேலோ இந்தியா திட்டத்தின் கீழ் குஜராத் மாநிலம் வெறும் ஐந்து திட்டங்களுக்காக 606 கோடி ரூபாய்க்கும் மேலான நிதியைப் பெற்றுள்ளது. ஆனால், 2017 முதல் இன்று வரை செஸ் ஒலிம்பியாட், கேலோ இந்தியா இளைஞர் விளையாட்டுப் போட்டிகள், ஆசிய சாம்பியன்ஸ் கோப்பை என மெகா சர்வதேசப் போட்டிகளை மிகச் சிறப்பாகவும், எந்தவொரு ஊழல் குற்றச்சாட்டுமின்றியும் வெற்றிகரமாக நடத்திய தமிழ்நாட்டிற்கு ஒதுக்கப்பட்டதோ வெறும் 30 கோடி ரூபாய்க்கும் குறைவான நிதியே ஆகும். பாரிஸ் ஒலிம்பிக்கிற்கு இந்திய அளவிலேயே அதிகப்படியான தடகள வீரர்களை அனுப்பிய மாநிலம் தமிழ்நாடு என்பதை இங்கே ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும்.
“சர்வதேச அரங்கில் பதக்கங்களை வென்று குவிக்கும் மாநிலங்களின் விளையாட்டு உள்கட்டமைப்புப் பணிகளுக்கு உரிய நிதியை வழங்காமல் இழுத்தடித்துவிட்டு, ஒரு குறிப்பிட்ட நகரத்தை மட்டும் பல்லாயிரம் கோடி செலவில் இந்தியாவின் விளையாட்டுத் தலைநகராக முன்னிலைப்படுத்துவது கூட்டாட்சித் தத்துவத்திற்கும், உண்மையான விளையாட்டு மேம்பாட்டிற்கும் எதிரான நடவடிக்கையாகும்.”
இந்த நிதிப் பாகுபாட்டைக் கடுமையாக எதிர்க்கும் தமிழ்நாடு அரசு, செங்கல்பட்டு அருகே பிரம்மாண்டமான சர்வதேச விளையாட்டு நகரத்தை (Global Sports City) தன் சொந்த நிதியிலும், மாநில முன்னெடுப்பிலுமே உருவாக்கும் கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. தென் இந்தியாவிற்கான இந்திய விளையாட்டு ஆணையத்தின் (SAI) பிரத்யேக மையத்தைத் தமிழ்நாட்டில் அமைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் பல ஆண்டுகளாக மத்திய அரசால் கண்டுகொள்ளப்படாமலேயே உள்ளது.
மெகா போட்டிகள் யாருக்கான வெற்றியைத் தேடித் தரும்?
2030 காமன்வெல்த் மற்றும் 2036 ஒலிம்பிக் போட்டிகளுக்கான இந்தியாவின் ஏலப் பயணம் என்பது ஒரு தேசத்தின் கௌரவம் சார்ந்த விஷயம் என்பதில் எவ்வித மாற்றுக்கருத்தும் இல்லை. சர்வதேச அரங்கில் இந்தியாவின் ராஜதந்திர செல்வாக்கை (Soft Power) நிரூபிக்க இது ஒரு மிகச்சிறந்த வாய்ப்பு. ஆனால், இந்த வெற்றியை அடைவதற்கான வழிமுறை என்ன என்பதுதான் இங்கு விமர்சனத்திற்குரியது.
ஒலிம்பிக் போன்ற மெகா போட்டிகளை வெற்றிகரமாக நடத்துவது ஒருபுறமிருக்க, அந்தப் போட்டிகளில் அதிக பதக்கங்களை வெல்லும் நாடாக இந்தியா உருவெடுக்க வேண்டுமானால், விளையாட்டுக்கான உள்கட்டமைப்புகளும் நிதியும் குஜராத் போன்ற ஒரு மாநிலத்தில் மட்டும் குவிக்கப்படுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும். ஹரியானா, தமிழ்நாடு, கேரளா போன்ற மாநிலங்கள் அடிமட்ட அளவிலான (Grassroots) விளையாட்டு வீரர்களை உருவாக்கும் உண்மையான தொழிற்சாலைகளாகச் செயல்பட்டு வருகின்றன. இம்மாநிலங்களின் விளையாட்டு மையங்கள் போதிய நிதியின்றித் தவிக்கும்போது, கோடிக்கணக்கான ரூபாய் செலவில் அகமதாபாத்தில் கட்டப்படும் பிரம்மாண்ட மைதானங்கள் மட்டுமே இந்தியாவிற்கு ஒலிம்பிக் பதக்கங்களைப் பெற்றுத் தந்துவிடாது.
ஊழலற்ற, வெளிப்படையான நிர்வாகத்தின் மூலம் சர்வதேசப் போட்டிகளை நடத்துவது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதைவிட முக்கியமானது தேசிய விளையாட்டு நிதியை அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் பாரபட்சமின்றிப் பகிர்ந்தளிப்பது. அகமதாபாத் 2036 ஒலிம்பிக் கனவு என்பது கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் ரியல் எஸ்டேட் வளர்ச்சியாக மட்டும் சுருங்கிவிடாமல், ஒட்டுமொத்த இந்திய விளையாட்டுத் துறையின் பாய்ச்சலாக மாறவேண்டுமெனில், மத்திய அரசின் விளையாட்டுப் பார்வையில் அதிகாரப் பரவலாக்கல் (Decentralization) உடனடியாக நிகழ வேண்டும்.
நாளை இந்தியா ஆய்வு
விளையாட்டுப் போட்டிகளை வெறும் தடகள நிகழ்வுகளாகப் பார்க்காமல், அவற்றை மாபெரும் உள்நாட்டு அரசியல் கருவியாகவும், தேசிய அதிகார மையத்தை மாற்றியமைக்கும் வியூகமாகவும் மத்திய அரசு பயன்படுத்துவதையே இந்தப் பின்னணி உணர்த்துகிறது. இது சாதாரணமான இடமாற்றம் அல்ல; இந்தியாவின் கலாச்சார மற்றும் விளையாட்டுத் தலைநகராக இதுவரை திகழ்ந்த டெல்லியின் அடையாளத்தை முழுமையாக அழித்துவிட்டு, அந்த இடத்தில் அகமதாபாத்தைப் பிரதியிடும் ஒரு நீண்டகாலத் திட்டமாகும். இதனால் பெருமளவில் லாபமடையப் போவது குஜராத்தை மையமாகக் கொண்டு இயங்கும் உள்கட்டமைப்பு கட்டுமான நிறுவனங்களும், கார்ப்பரேட் ரியல் எஸ்டேட் முதலாளிகளுமே ஆவர்.
மறுபுறம், இந்தியாவுக்காக அதிக தடகள வீரர்களை உருவாக்கும் தமிழ்நாடு, கேரளா மற்றும் பஞ்சாப் போன்ற மாநிலங்கள், தங்கள் கட்டமைப்பு மேம்பாட்டிற்கான தேசிய நிதியைப் பெற முடியாமல் மிகப்பெரிய இழப்பைச் சந்திக்கின்றன. வரலாற்றில், சோவியத் யூனியன் முதல் சீனா வரை, தேசியப் பெருமிதம் என்ற பெயரில் அதிகாரத்தை ஒரு மையத்தில் குவிக்கும் உத்தியையே இது நினைவுபடுத்துகிறது. வரும் நாட்களில், சர்வதேச ஒலிம்பிக் கமிட்டியின் (IOC) ஆய்வுக் குழுவின் இந்திய வருகை, அதற்கடுத்து தாக்கல் செய்யப்படவுள்ள மத்திய விளையாட்டு பட்ஜெட்டில் தென் மாநிலங்களுக்கான நிதி ஒதுக்கீடு, மற்றும் கேலோ இந்தியா நிதியீட்டுப் பாகுபாட்டிற்கு எதிராக எதிர்க்கட்சி ஆளும் மாநிலங்கள் ஒருங்கிணைந்து முன்னெடுக்கப் போகும் அரசியல் நகர்வுகள் ஆகியவை உற்று நோக்கப்பட வேண்டிய மிக முக்கியமான மாற்றங்களாகும்.
நாளை இந்தியா கருத்து: விளையாட்டு என்பது ஒட்டுமொத்த தேசத்தின் பன்முகத்தன்மையையும், திறனையும் பிரதிபலிக்க வேண்டுமே தவிர, ஒரு குறிப்பிட்ட மாநிலத்தின் உள்கட்டமைப்புப் பெருமிதங்களுக்கான அரசியல் கருவியாகச் சுருங்கிவிடக் கூடாது. 2036 ஒலிம்பிக் போட்டிகளை நடத்தும் உரிமை இந்தியாவிற்குக் கிடைப்பது எவ்வளவு முக்கியமோ, அந்த மெகா போட்டிகளுக்கான நிதியோட்டமும் வாய்ப்புகளும் தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதே இந்தியாவின் உண்மையான விளையாட்டுச் சாதனையாக அமையும்.
