நவாசுதீன் சித்திக்கின் பார்லே-ஜி போராட்டம்: திரைக்குப் பின்னால் இருக்கும் ரத்தக் கதை!

இந்திய சினிமாவின் பளபளப்பான திரைக்குப் பின்னால், திறமையாளர்களைக் குப்பையாகத் தூக்கியெறியும் ஒரு கொடூரமான அமைப்பு இன்றும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது; நவாசுதீன் சித்திக்கின் தொடர் போராட்டங்களும் அவரது தற்போதைய பிரம்மாண்ட வெற்றியும் அந்த ஆதிக்க அமைப்புக்கு எதிரான ஒரு ரத்தக் களரியான போர்.

பழைய டெல்லியின் ஒரு குறுகலான இருண்ட தெரு. நள்ளிரவு நேரம். மங்கிய தெருவிளக்கின் ஒளியில் ஒரு இளைஞன் சுற்றும் முற்றும் பார்க்கிறான். தன்னை யாரும் கவனிக்கவில்லை என்பதை உறுதி செய்துகொண்ட பிறகு, அவனது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது.

அவனது முகம் அவமானத்தாலும், வயிற்றுப் பசியாலும் சுருங்கிப் போயிருக்கிறது. அந்தப் பசியை அடக்க அவனிடம் இருந்தது வெறும் சில ரூபாய் மதிப்பிலான பார்லே-ஜி (Parle-G) பிஸ்கட் மட்டுமே. அந்த மாபெரும் நகரம் அவனது கண்ணீரை உதாசீனப்படுத்தியபடி உறங்கிக் கொண்டிருந்தது. இந்தச் சம்பவம் ஏதோ ஒரு திரைப்படத்திற்காக எழுதப்பட்ட உணர்ச்சிகரமான காட்சியோ அல்லது கற்பனையான கதையோ அல்ல. இன்று இந்தியாவிலேயே அதிக சம்பளம் வாங்கும் முன்னணி நடிகர்களில் ஒருவரான நவாசுதீன் சித்திக்கின் நிஜ வாழ்க்கை.

சமீபத்தில் ‘ரேடியோ நாஷா’ (Radio Nasha) இதழுக்கு அளித்த ஒரு பிரத்யேகமான பேட்டியில், நவாசுதீன் சித்திக் தனது ஆரம்பக்கால வறுமை, மன உளைச்சல் மற்றும் வலிகள் குறித்து மிகவும் வெளிப்படையாக மனம் திறந்துள்ளார். பத்தாண்டுகளாகத் தன்னை ஒரு துரதிர்ஷ்டசாலியாகவே கருதிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனிதன், எப்படி ஒட்டுமொத்த இந்தியத் திரையுலகையே தன் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தார் என்பது வெறுமனே ஒரு நடிகரின் வெற்றிப் பயணம் மட்டுமல்ல; அது கோடம்பாக்கம் முதல் பாலிவுட் வரை வாய்ப்புக்காகக் காத்திருக்கும் லட்சக்கணக்கான இளைஞர்களுக்கான ஒரு உளவியல் பாடம்.

அமைப்புக்கு எதிரான முதல் யுத்தம்: பார்லே-ஜி பிஸ்கட்டும் பத்தாண்டுக் கண்ணீரும்

திரைத்துறையில் வெளியாட்களாக (Outsiders) நுழையும் எந்தவொரு கலைஞனும் எதிர்கொள்ளும் முதல் மற்றும் மிகப்பெரிய எதிரி ‘நிராகரிப்பு’ அல்ல; ‘ஏமாற்றம்’. ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்துவிட்டது என்று நம்பவைத்து, கடைசி நிமிடத்தில் எந்த முன்னறிவிப்பும் இன்றி அவர்களைத் தூக்கி எறியும் கொடூரமான வழக்கம் இந்திய சினிமாவில் இன்றும் தொடர்கிறது. நவாசுதீன் சித்திக் இந்த வலியைப் பல ஆண்டுகளாக அனுபவித்திருக்கிறார். தனக்கு ஒரு படத்தில் வாய்ப்பு கிடைத்துவிட்டது என்று தனது நண்பர்களிடம் மிகுந்த தற்பெருமையுடன் கூறிவிட்டு, படப்பிடிப்பு தொடங்கும் நாளன்று எவ்விதத் தகவலும் இல்லாமல் தான் அந்தப் படத்திலிருந்து நீக்கப்பட்ட செய்தியை அவர் எதிர்கொண்ட தருணங்கள் அவரது தன்னம்பிக்கையை சுக்குநூறாக உடைத்துள்ளன.

இந்த அவமானங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல், வீதியில் நின்று கதறி அழுத இருண்ட நாட்களை அவர் நினைவு கூர்ந்த விதம் பலரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியுள்ளது. பழைய டெல்லியில் வறுமையின் பிடியில் சிக்கியிருந்த அந்த நாட்களில், ஒரு நாளைக்கு மூன்று வேளையும் பார்லே-ஜி பிஸ்கட்டை மட்டுமே சாப்பிட்டு உயிர் பிழைத்திருக்கிறார் இந்த மாபெரும் கலைஞன். இன்றும் அந்த பிஸ்கட்டைச் சாப்பிடும்போது, பழைய டெல்லி நாட்களின் அந்தத் துயரம் மனதின் ஓரத்தில் அப்படியே ரணமாகத் தங்கிவிட்டதாக அவர் கூறுகிறார். தொடர்ந்து ஏற்படும் தோல்விகள் எப்படி ஒரு மனிதனை மனதளவில் சிதைக்கும் என்பதற்கு அவரது வார்த்தைகளே நேரடிச் சாட்சி.

“ஆரம்பக் காலத்தில் நமக்குள்ளே ஒரு பெரும்தன்னம்பிக்கையும், நடிப்பின் மீது ஒரு தீராத ஆர்வமும் இருக்கும். ஆனால், அடுத்தடுத்து எதிர்கொள்ளும் தோல்விகளும், நம்முடைய தன்னம்பிக்கையை மெல்ல மெல்லச் சிதைக்கத் தொடங்கும். நம் மீது நமக்கே சந்தேகம் வரத் தொடங்கும். ஒவ்வொரு முறையும் வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கும் போது, அது கடைசி நேரத்தில் கைநழுவிப் போகும். ஏறத்தாழ 10 ஆண்டுகளாக என்னைத் துரதிர்ஷ்டசாலியாகவே நான் கருதிக்கொண்டிருந்தேன்.”

இந்த மனநிலை, திரைப்படத் துறையில் சாதிக்கத் துடிக்கும் ஒவ்வொரு முதல் தலைமுறைக் கலைஞனும் கடந்து வரும் ஒரு நரக வேதனையாகும். ஒருபுறம் வறுமை கழுத்தை நெரிக்க, மறுபுறம் தான் நம்பிய கலை தன்னை ஏமாற்றுகிறதோ என்ற சந்தேகம் ஒரு மனிதனை எந்த எல்லைக்குக் கொண்டு செல்லும் என்பதை நவாசுதீன் சித்திக்கின் இந்த பேட்டி உணர்த்துகிறது.

உழைப்பின் சாட்சியம்: வேதியியலாளர் முதல் காவலாளி வரை

நவாசுதீன் சித்திக் என்ற நடிகர் திடீரென ஒருநாள் வானத்திலிருந்து குதித்துவிடவில்லை. அவரது பயணம் உத்தரபிரதேசத்தின் முசாபர்நகர் மாவட்டத்தில் உள்ள புதானா என்ற ஒரு சிறிய கிராமத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. ஒரு விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்து, அறிவியல் பட்டதாரியாக வேதியியலாளராக (Chemist) தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கியவர் அவர்.

ஆனால், கலை மீதிருந்த தணியாத தாகம் அவரை டெல்லிக்கு இழுத்துச் சென்றது. நடிப்பைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும், நாடகங்களில் நடிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தாலும், அதற்கான பொருளாதார வசதி அவரிடம் இல்லை. டெல்லியில் நாடகங்களில் நடிப்பதற்காகவும், தனது அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்துகொள்வதற்காகவும் அவர் ஒரு காவலாளியாகக் (Watchman) கடமையாற்றினார்.

இந்தக் கடுமையான போராட்டங்களுக்கு மத்தியில்தான் அவர் டெல்லி தேசிய நாடகப் பள்ளியில் (NSD) சேர்ந்து நடிப்பை முறைப்படி கற்றுக்கொண்டார். ஆனால், நடிப்புப் பயிற்சி முடித்து பாலிவுட்டில் நுழைந்த பின்பும் அவருக்கு சிவப்புக் கம்பளம் விரிக்கப்படவில்லை. 1999-ஆம் ஆண்டு அமீர்கான் நடிப்பில் வெளியான ‘சர்ஃபரோஷ்’ திரைப்படத்தில் ஒரு சில நிமிடங்கள் மட்டுமே திரையில் தோன்றும் ஒரு சிறு கதாபாத்திரத்தில் அவர் அறிமுகமானார்.

அதனைத் தொடர்ந்து 2003-ல் ‘முன்னா பாய் எம்பிபிஎஸ்’ போன்ற படங்களில் கூட்டத்தில் ஒருவராகவே அவர் பயன்படுத்தப்பட்டார். அவரது திறமைக்கான உண்மையான தீனி கிடைக்க 2012-ஆம் ஆண்டு அனுராக் காஷ்யப் இயக்கிய ‘கேங்ஸ் ஆஃப் வசைப்பூர்’ திரைப்படம் வரை அவர் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. ஏறக்குறைய 13 ஆண்டுகள் அவர் ஒரு இருண்ட குகைக்குள் தனது திறமையைச் செதுக்கிக்கொண்டிருந்தார்.

பிம்பங்களின் மீதான தாக்குதல்: ‘பேட்ட’ சிங்கார் சிங் காட்டும் நிஜம்

இந்திய சினிமாவில், குறிப்பாகப் பாலிவுட் மற்றும் கோலிவுட்டில், நீண்ட காலமாக ஒரு பிற்போக்குத்தனமான வாதம் முன்வைக்கப்பட்டு வருகிறது. திரையில் தோன்றும் ஒரு நடிகன் என்பவன் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்குச் சில இலக்கணங்களை இந்தத் துறை வகுத்து வைத்திருந்தது.

“சினிமா என்பது ஒரு காட்சி ஊடகம்; அங்கு கதாநாயகன் என்பவன் சிக்ஸ் பேக் உடம்புடனும், வசீகரமான தோற்றத்துடனும் இருக்க வேண்டும் என்ற எழுதப்படாத விதி இன்றும் கோலிவுட் மற்றும் பாலிவுட்டில் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. சாதாரண முகத்தோடு வருபவர்கள் குணச்சித்திர நடிகர்களாகவோ அல்லது நகைச்சுவையாளர்களாகவோ மட்டுமே மாற முடியும் என்ற பிடிவாதமான நம்பிக்கை திரைத்துறையில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது.”

இந்த வாதத்தை சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்ததுதான் நவாசுதீன் சித்திக்கின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வெற்றி. தோற்றம் முக்கியமல்ல, ஒரு நடிகனின் கண்களில் இருக்கும் தீவிரம் மட்டுமே ரசிகர்களைத் திரையரங்கில் கட்டிப்போடும் என்பதை அவர் நிரூபித்துக் காட்டினார். இது பாலிவுட்டுக்கு மட்டுமே பொருந்துவதல்ல; தமிழ் சினிமாவுக்கும் இது மிகப் பெரிய பாடமாக அமைந்தது.

கார்த்திக் சுப்புராஜ் இயக்கத்தில் சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த் நடித்த ‘பேட்ட’ திரைப்படத்தில் ‘சிங்கார் சிங்’ என்ற பிரதான வில்லன் கதாபாத்திரத்தில் நவாசுதீன் சித்திக் நடித்திருந்தார். ரஜினிகாந்த் போன்ற ஒரு மாபெரும் பிம்பத்திற்கு எதிராக மோதும் ஒரு வில்லனுக்கு உடல் பலத்தை விட, உளவியல் ரீதியான ஆளுமை (Psychological intensity) தேவைப்பட்டது.

அந்த இடத்தில்தான் நவாசுதீன் சித்திக் தனது அசுரத்தனமான நடிப்பை வெளிப்படுத்தினார். மொழியைக் கடந்து, தமிழ் ரசிகர்களின் ஏகோபித்த வரவேற்பைப் பெற்றார். ஒரு காலத்தில் படப்பிடிப்புத் தளத்திலிருந்து சொல்லாமல் கொள்ளாமல் துரத்தியடிக்கப்பட்ட அதே மனிதன், இன்று கோடிகளைக் குவித்து தென்னிந்திய சினிமாவின் மாபெரும் நட்சத்திரங்களுக்கு இணையாகத் திரையில் மிரட்டுகிறார்.

இறுதித் தீர்ப்பு: தோல்விகளைத் தின்றெழுந்த கலைஞன்

நவாசுதீன் சித்திக்கின் இந்தப் பயணம், சினிமாவுக்கு வரத் துடிக்கும் இளைஞர்களுக்கு மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையின் எந்தவொரு துறையிலும் சாதிக்கத் துடிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு மாபெரும் உந்துசக்தியாகும். தோல்விகள் நம்மைச் சிதைக்கலாம், வறுமை நம்மை வீதியில் நின்று அழ வைக்கலாம், ஆனால் திறமையும் விடாமுயற்சியும் ஒருபோதும் வீண்போகாது என்பதை அவரது வாழ்க்கை ஆணித்தரமாக நிரூபித்துள்ளது.

அவர் தனது பழைய நினைவுகளை இன்றும் சுமந்து கொண்டிருப்பதற்குக் காரணம், அந்த வலிகள்தான் அவரை இவ்வளவு பெரிய உயரத்திற்குச் செலுத்திய உந்துசக்தியாக இருந்தன என்பது அவருக்குத் தெரியும். அழகு, கவர்ச்சி, வாரிசு அரசியல் என அனைத்தும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஒரு மாயாஜால உலகில், தனது கறுத்த தேகத்தாலும், கூர்மையான கண்களாலும் தனக்கென ஒரு மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தை நவாசுதீன் சித்திக் உருவாக்கியுள்ளார். அவர் பார்லே-ஜி பிஸ்கட்டை மட்டுமே சாப்பிட்டு உயிர் வாழ்ந்த அந்த நாட்கள், இன்று இந்திய சினிமாவின் சரித்திரத்தில் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு போராளியின் தொடக்கப் புள்ளியாகும்.

நாளை இந்தியா ஆய்வு

நவாசுதீன் சித்திக் பகிர்ந்துகொண்ட இந்த வலி நிறைந்த நினைவுகள், இந்திய சினிமாத் துறையின் ஆழமான உளவியல் மற்றும் சமூக அரசியலை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றன. முதலாவதாக, எந்த முன்னறிவிப்பும் இன்றி நடிகர்களைப் படப்பிடிப்பிலிருந்து நீக்கும் ‘டிராப் கல்ச்சர்’ (Drop culture) கோடம்பாக்கம் முதல் அந்தேரி வரை எவ்வளவு பெரிய மனநலப் பாதிப்பை முதல் தலைமுறைக் கலைஞர்கள் மீது ஏற்படுத்துகிறது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

இந்த அமைப்பில் தோற்பவர்கள் வாரிசு நடிகர்களை மட்டுமே நம்பி இயங்கும் பாரம்பரியமான தயாரிப்பு நிறுவனங்கள்; வெற்றி பெறுபவர்கள் நவாசுதீன் போன்ற எந்தப் பின்புலமும் இல்லாத, ஆனால் அசுரத் திறமை கொண்ட எளிய கலைஞர்கள். வரலாற்று ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, ஒரு காலத்தில் ஹாலிவுட்டில் ஸ்டுடியோக்களின் ஆதிக்கத்தை உடைத்து வெளியே வந்த யதார்த்த நடிகர்களின் (Method Actors) புரட்சியைப் போலவே இந்த நிகழ்வும் இந்தியச் சூழலில் ஒரு தொடர் வடிவமாகப் பொருந்துகிறது. வரவிருக்கும் நாட்களில், தென்னிந்தியப் படங்களில் வட இந்திய யதார்த்த நடிகர்களின் ஆதிக்கம் அதிகரிப்பதையும், நட்சத்திர அந்தஸ்தை விடத் திறமைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ‘பான்-இந்தியா’ (Pan-India) திரைப்படங்களின் உருவாக்கத்தையும் வாசகர்கள் மிகத் தெளிவாகக் காண முடியும்.

நாளை இந்தியா கருத்து: வறுமையின் பிடியில் சிக்கி நடுத்தெருவில் சிந்திய கண்ணீர்த்துளிகள்தான் இன்று நவாசுதீன் சித்திக்கின் அசைக்க முடியாத வெற்றி சாம்ராஜ்யத்தின் அடித்தளமாக மாறியுள்ளன. எந்தத் திரைத்துறை அவரை ஆரம்பத்தில் உதாசீனப்படுத்தியதோ, அதே திரைத்துறை இன்று அவரது நடிப்புக்கு முன்னால் மண்டியிட்டுக் கிடப்பதுதான் உழைப்பிற்கும் திறமைக்குமான உண்மையான நீதி.