முக்கியமான நேர்காணலோ அல்லது முதல் சந்திப்போ… பதற்றத்துடன் கைகளை குவித்து வாயருகே வைத்து மூச்சை வேகமாக ஊதி, துர்நாற்றம் வீசுகிறதா என்று தங்களுக்குத் தாங்களே பரிசோதித்துக் கொள்ளும் மனிதர்களை நாம் அன்றாடம் கடந்து வந்திருக்கிறோம். ஆனால், பில்லியன் டாலர்களைக் குவிக்கும் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் நமக்குக் கற்பித்த இந்த ‘கைகளில் ஊதும் பரிசோதனை’ முதல் ‘வாயில் உள்ள கிருமிகளை 99.9% கொல்லும்’ மவுத்வாஷ்கள் வரை அனைத்தும் அறிவியல் அடிப்படையற்ற வெறும் வணிகத் தந்திரங்களே; வாய் துர்நாற்றத்திற்கான உண்மையான தீர்வு கிருமிகளுடனான ரசாயனப் போரில் இல்லை, மாறாக வாயின் இயற்கை நுண்ணுயிரிச் சமநிலையைப் பேணிக் காப்பதில்தான் ஒளிந்திருக்கிறது என்பதே மறுக்க முடியாத மருத்துவ உண்மையாகும்.
வாதம்: கைகளில் மூச்சை ஊதும் கட்டுக்கதையும், இல்லாத துர்நாற்றத்தின் உளவியலும்
நாம் பேசும்போதும், மூச்சை வேகமாக ஊதும்போதும் வெளியேறும் காற்று முற்றிலும் வெவ்வேறான பாதைகளைக் கொண்டவை. கைகளில் மூச்சை விட்டுப் பார்ப்பதால் வாய் துர்நாற்றத்தை ஒருபோதும் துல்லியமாகக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. பேசும்போது, தொண்டையின் பின்பகுதியில் இருந்தும், நாக்கின் ஆழமான அடிப்பகுதியில் இருந்தும் காற்று வெளியேறுகிறது. வாய் துர்நாற்றத்தை உருவாக்கும் வாயுக்களின் பிறப்பிடமே இதுதான். ஆனால், நாம் கைகளைச் சுருட்டி ஊதும்போது, உதடுகளின் முன்பகுதியில் உள்ள காற்று மட்டுமே வெளியேறுகிறது. எனவே, இந்த சுயபரிசோதனை முறை அடிப்படையில் ஒரு அறிவியலற்ற கட்டுக்கதையாகும்.
உண்மையில், துர்நாற்றத்தை விட மோசமானது அது குறித்த உளவியல் பயம். தரவுகள் இங்கே ஒரு முரண்பட்ட உண்மையை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றன. வாய் துர்நாற்றம் இருப்பதாகப் புகார் அளித்து மருத்துவரை நாடும் நோயாளிகளில் 27 சதவீதத்தினருக்கு உண்மையில் எந்த துர்நாற்றப் பிரச்சனையும் இருப்பதில்லை. இது ‘சூடோஹாலிடோசிஸ்’ (Pseudohalitosis) அல்லது ‘ஹாலிடோஃபோபியா’ எனப்படும் ஒருவித உளவியல் பிரமையாகும். தங்களுக்குத் துர்நாற்றம் வீசுகிறது என்று கற்பனை செய்துகொண்டு, பொதுவெளியில் பேசத் தயங்குவதும், மற்றவர்களின் சாதாரண உடல் மொழியைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு மன உளைச்சலுக்கு ஆளாவதும் சமூகத்தில் பெருமளவு அதிகரித்துள்ளது.
மீதமுள்ள 73 சதவீதத்தினருக்கு மட்டுமே உண்மையான பாதிப்பு உள்ளது. உலகளாவிய மக்கள் தொகையில் 22 முதல் 50 சதவீதத்தினர் வரை வாழ்நாளில் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் உண்மையான வாய் துர்நாற்றப் பிரச்சனையால் (Halitosis) பாதிக்கப்படுகின்றனர் என்பதுதான் நிதர்சனமான தரவு. இல்லாத துர்நாற்றத்தை இருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு, அளவுக்கு அதிகமாக ரசாயனங்களைக் கொண்டு வாயைச் சுத்தம் செய்வது, பிரச்சனையைத் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக அதனைப் பன்மடங்கு மோசமாக்குகிறது.
ஆதாரங்கள்: சல்பர் வாயுக்களின் வேதியியலும், நுண்ணுயிரிச் சமநிலையின் உண்மையும்
வாய் துர்நாற்றம் என்பது ஏதோ குடல், சிறுநீரகம் அல்லது நுரையீரலில் ஏற்பட்டுள்ள ஒரு கொடிய நோயின் அறிகுறி என்று பலர் பயப்படுகிறார்கள். இது முற்றிலும் தவறான புரிதல். உடல் உள் உறுப்புகளில் ஏற்படும் நோய்களால் வாய் துர்நாற்றம் வருவது என்பது மிக மிகக் குறைவான, அரிதான நிகழ்வாகும். துர்நாற்றத்திற்கான உண்மையான எதிரி நம் வாய்க்குளேயே குடியிருக்கும் சல்பர் (கந்தகம்) வாயுக்கள்தான்.
குறிப்பாக, ஹைட்ரஜன் சல்ஃபைடு மற்றும் மெத்தனெத்தியோல் போன்ற வாயுக்களே அழுகிய முட்டைக்கோஸ் அல்லது அழுகிய முட்டை போன்ற வாசனையை உருவாக்குகின்றன. தண்ணீர்விட்டான் கிழங்கு (Asparagus) போன்ற உணவுகளை உண்ட பிறகு சிறுநீரிலும் வாயிலும் ஏற்படும் கடுமையான துர்நாற்றத்திற்கு ‘எத்தில் மெர்காப்டன்’ காரணம் என்று நீண்ட காலமாகப் பலரால் நம்பப்பட்டு வந்தது. ஆனால், அது முற்றிலும் தவறானது; நவீன அறிவியல் ஆய்வுகள் அது ‘மெத்தனெத்தியோல்’ (Methanethiol – Methyl mercaptan) என்ற ரசாயனச் சேர்மமே என்பதைத் தெள்ளத்தெளிவாக நிரூபித்துள்ளன. இந்த வேதியியல் வினைகள் அனைத்தும் வாயில் உள்ள நுண்ணுயிரிகளாலேயே நிகழ்த்தப்படுகின்றன.
வர்த்தக ரீதியாகப் பார்த்தால், வாய் துர்நாற்றம் குறித்த தற்போதைய மருத்துவப் புரிதல் பன்னாட்டு நுகர்வோர் நிறுவனங்களுக்கு (FMCG) விடப்படும் நேரடிச் சவாலாகும். கடந்த பல தசாப்தங்களாக, ‘வாயில் உள்ள அனைத்து பாக்டீரியாக்களும் கெட்டவை, அவற்றை அடியோடு அழிக்க வேண்டும்’ என்ற ஒற்றை வரியை மூலதனமாகக் கொண்டு பில்லியன் டாலர் சந்தை கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. கோவிட்-19 பெருந்தொற்றுக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட அதீத சுகாதாரப் பீதியால், மக்கள் கிருமிநாசினி மவுத்வாஷ்களைத் தண்ணீரைப் போலப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர். இதன் விளைவாக, வாயின் ஆரோக்கியமான நுண்ணுயிரிச் சமநிலை (Oral Microbiome) முற்றிலுமாகச் சீர்குலைந்து, ‘ஓரல் டிஸ்பயோசிஸ்’ (Oral Dysbiosis) என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். இந்த வணிக மாயையிலிருந்து நுகர்வோர் விழிப்படைந்து, இயற்கையான நுண்ணுயிரிச் சமநிலையைக் கோரும்போது பெருநிறுவனங்கள் மிகப் பெரிய வீழ்ச்சியைச் சந்திக்க நேரிடும். அடுத்த சில ஆண்டுகளில், பாக்டீரியாக்களை அழிக்கும் ரசாயனங்களுக்குப் பதிலாக, வாய்க்கான பிரத்யேக ‘ப்ரோ-பயோடிக்’ (Probiotics) சிகிச்சைகள் அதிக கவனம் பெறுவதை நாம் கண்கூடாகப் பார்க்கப் போகிறோம்.
எதிர்வாதம்: மவுத்வாஷ்களும், சோம்பு மெல்லும் பாரம்பரியமும் உடனடித் தீர்வைத் தரவில்லையா?
இந்த இடத்தில் ஒரு வலுவான எதிர்வாதம் எழுகிறது. ரசாயன மவுத்வாஷ்களோ அல்லது நமது பாரம்பரிய முறைகளோ எவ்விதப் பலனையும் தரவில்லையா என்ற கேள்வி நியாயமானதுதான்.
“பல ஆண்டுகளாகத் தொடரும் நமது பாரம்பரிய உணவகப் பழக்கமான சோம்பு மற்றும் வெற்றிலை போடுவது வெறும் வாசனைக்காக மட்டுமல்ல. அவை உமிழ்நீரைச் சுரக்கச் செய்து செரிமானத்தைத் தூண்டுகின்றன. அதேபோல, நவீன மவுத்வாஷ்கள் ஒரு முக்கியமான சந்திப்புக்கு முன் உடனடியாக நம்பிக்கையைத் தருகின்றன என்பதை நாம் முற்றிலும் நிராகரிக்க முடியாது,” என்று வாதிடுவோரும் உண்டு.
இந்த வாதத்தில் உள்ள பாரம்பரிய அறிவியலை நாம் மெச்சிக் கொள்ள வேண்டும். தமிழ்நாட்டில் உணவகங்களில் சாப்பிட்ட பின் சோம்பு (Fennel seeds), ஏலக்காய் அல்லது கிராம்பு மெல்லும் பழக்கம் மிகச் சிறந்த அறிவியல் அடிப்படையைக் கொண்டது. பூண்டு, வெங்காயம் போன்ற மசாலாப் பொருட்கள் நிறைந்த நமது உணவுகள் ஏற்படுத்தும் தற்காலிக துர்நாற்றத்தை இவை நீக்குவதோடு, இயற்கையாகவே உமிழ்நீர் சுரப்பைத் தூண்டுகின்றன. புகையிலை சேர்க்காமல் வெற்றிலை, பாக்கு, சுண்ணாம்பு மட்டும் அளவாகப் பயன்படுத்தும் பழக்கமும் வாய்வழி சுகாதாரத்திற்கு நன்மைகளைச் செய்யக்கூடியதே.
ஆனால், நவீன கிருமிநாசினி மவுத்வாஷ்களின் கதை வேறு. 2008-ஆம் ஆண்டு பிரிட்டனைச் சேர்ந்த புகழ்பெற்ற ‘கொக்ரேன் நூலகம்’ (Cochrane Library) வெளியிட்ட விரிவான மருத்துவ ஆய்வறிக்கை, மவுத்வாஷ்களின் உண்மையான முகத்திரையைக் கிழித்தது. புதினா மற்றும் ஆல்கஹால் கலந்த மவுத்வாஷ்கள் வெறும் தற்காலிக வாசனைத் திரவியங்கள் மட்டுமே. அவை வாய் துர்நாற்றத்தை உருவாக்கும் பாக்டீரியாக்களை சில மணி நேரங்களுக்கு மறைத்து வைக்கின்றனவே தவிர, நிரந்தரமாகத் தீர்ப்பதில்லை. மாறாக, ஆல்கஹால் அடிப்படையிலான மவுத்வாஷ்கள் வாயை வறட்சியடையச் (Dry mouth) செய்கின்றன. உமிழ்நீர் வறண்டு போவதுதான் துர்நாற்றத்தை உருவாக்கும் சல்பர் பாக்டீரியாக்களுக்குக் கொண்டாட்டம். ஆக, தீர்வென்று நினைத்து நாம் பயன்படுத்தும் ரசாயனமே, பிரச்சனையை மீண்டும் மீண்டும் தூண்டிவிடுகிறது.
தீர்ப்பு: வணிகத் தந்திரங்களை விடுத்து, இயற்கை சமநிலையை மீட்டெடுக்கும் அறிவியல்பூர்வமான தீர்வுகள்
ரசாயனப் போர்முறைகள் தோல்வியடைந்துவிட்டன. வாய் துர்நாற்றத்தை ஒழிக்கப் புறப்பட்ட பெருநிறுவனங்கள், நம் வாயின் இயற்கையான பாதுகாப்புக் கவசமான நல்ல பாக்டீரியாக்களையும் சேர்த்தே அழித்துவிட்டன. இந்தச் சிக்கலிலிருந்து விடுபட, நாம் மீண்டும் அடிப்படை அறிவியலுக்கும், இயந்திரவியல் முறைப்படி (Mechanical cleaning) வாயைச் சுத்தம் செய்யும் முறைக்கும் திரும்ப வேண்டும்.
தமிழர்களின் அன்றாட வாழ்வியலில் ஊறிப்போன ‘நாக்கு வழிக்கும்’ (Tongue scraping) பழக்கம் இன்று மேற்கத்திய மருத்துவ உலகால் கொண்டாடப்படுகிறது. துர்நாற்றத்தை உருவாக்கும் சல்பர் வாயுக்கள் பெரும்பாலும் நாக்கின் பின்பகுதியில் படிந்துள்ள வெள்ளைப் படலத்தில்தான் உற்பத்தியாகின்றன. பல் துலக்குவது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவு மென்மையான முறையில் நாக்கைச் சுத்தம் செய்வதும் அவசியம்.
“வாய்வழி நுண்ணுயிரிகளை (Oral Microbiome) முழுமையாக அழிப்பது என்பது ஒரு காட்டை அழித்துவிட்டு அங்கு மரம் வளர்க்க நினைப்பதற்குச் சமம். நமது இலக்கு கெட்ட சல்பர் வாயுக்களை உருவாக்கும் பாக்டீரியாக்களை மட்டும் இயந்திரவியல் ரீதியாகக் கட்டுப்படுத்துவதாகவும், உமிழ்நீர் சுரப்பை இயற்கையாக அதிகரிப்பதாகவுமே இருக்க வேண்டும்,” என நவீன பல் மருத்துவக் கோட்பாடுகள் வலியுறுத்துகின்றன.
புகைப்பிடித்தலைத் தவிர்ப்பது, சர்க்கரை அதிகமுள்ள உணவுகளைக் குறைப்பது, மற்றும் ஈறு நோய்களை ஆரம்பத்திலேயே கண்டறிந்து பல் மருத்துவரிடம் சிகிச்சை பெறுவது ஆகியவை மிக அடிப்படையான தடுப்பு நடவடிக்கைகளாகும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உமிழ்நீர் சுரப்பைத் தடையின்றிப் பராமரிக்கத் தேவையான அளவு தண்ணீர் குடிப்பதுதான் வாய் துர்நாற்றத்திற்கான ஆகச் சிறந்த, செலவில்லாத மருத்துவமாகும்.
வாய்வழி ஆரோக்கியம் என்பது வணிக நிறுவனங்கள் விற்கும் வண்ணமயமான திரவங்களில் இல்லை; அது நம் உடலின் இயற்கையான நுண்ணுயிரிச் சூழலைச் சிதைக்காமல் பாதுகாப்பதில்தான் அடங்கியுள்ளது. ‘அனைத்து பாக்டீரியாக்களும் எதிரிகள் அல்ல’ என்ற அறிவியல் உண்மையை நாம் முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு, ரசாயனத் திணிப்புகளைப் புறக்கணித்து, இயற்கையான உமிழ்நீர் சுரப்பிற்கும் சரியான பல்சுத்தப் பழக்கங்களுக்கும் முன்னுரிமை அளிக்கும் காலம் கட்டாயம் வந்துவிட்டது.
