மரபணு தொழில்நுட்பம் (DNA) இன்று வெறும் உயிரியல் தரவுகளைச் சரிபார்க்கும் மருத்துவக் கருவி மட்டுமல்ல; அது கடந்த கால அரசுகளும், தத்தெடுப்பு முகமைகளும் தங்களின் வசதிக்காகப் புனைந்து வைத்திருந்த ‘அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களின்’ புனிதத்தன்மையைத் தகர்த்தெறியும் மாபெரும் சமூக ஆயுதமாக உருவெடுத்துள்ளது.
காகிதங்கள் பொய் சொல்லலாம். ஆனால் ரத்தம் பொய் சொல்வதில்லை. 1990களில் அமெரிக்காவின் கனெக்டிகட் மாகாணத்தில், ஒருவருக்கொருவர் வெறும் 15 நிமிட பயண தூரத்தில் வளர்ந்த இரண்டு சிறுமிகளின் வாழ்க்கை இதைத்தான் இன்று உலகிற்கு உரக்கச் சொல்கிறது.
டொமினிகன் குடியரசிலிருந்து தத்தெடுக்கப்பட்ட ஜூலியா டினெட்டி மற்றும் கசாண்ட்ரா மேடிசன் ஆகிய இருவருக்கும் தங்களின் உண்மையான அடையாளம் எதுவென்று பல ஆண்டுகளாகத் தெரியாது. சமீபத்தில் பிபிசி உலக சேவை மற்றும் கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் ஊடகங்கள் ஆவணப்படுத்திய இவர்களுடைய நெகிழ்ச்சியான கதை, வெறும் உணர்ச்சிகரமான மறுசந்திப்பு மட்டுமல்ல. இது பல தசாப்தங்களாகத் தத்தெடுப்பு என்ற பெயரில் நடந்து வந்த வரலாற்றுப் பிழைகளை நோக்கி வீசப்பட்டிருக்கும் வெளிச்சம்.
வாழ்க்கையை மாற்றியமைத்த மரபணுப் புரட்சி: உடைந்த ஆவணங்களும், இணைந்த உறவுகளும்
ஒரு மதுபான விடுதியில் சக ஊழியர்களாகச் சந்தித்த ஜூலியாவும் கசாண்ட்ராவும் தங்களை இயல்பான தோழிகள் என்றுதான் ஆரம்பத்தில் நினைத்தார்கள். இருவருக்கும் ஒரு சுவாரஸ்யமான ஒற்றுமை இருந்தது.
கசாண்ட்ரா தனது 19ஆவது வயதில் கைகளில் குத்தியிருந்த அதே டொமினிகன் குடியரசு கொடியின் பச்சையை (Tattoo), ஜூலியா தனது 22ஆவது வயதில் முதுகில் குத்தியிருந்தார். இருவருமே ஒரே நாட்டிலிருந்து அமெரிக்காவிற்குத் தத்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் என்ற ஒற்றைப் புள்ளி அவர்களை நெருக்கமான தோழிகளாக்கியது. அவர்கள் ஒருவேளை சகோதரிகளாக இருக்கக்கூடுமோ என்ற சந்தேகம் எழுந்தபோது, அவர்கள் முதலில் நாடியது அரசால் வழங்கப்பட்ட அதிகாரப்பூர்வத் தத்தெடுப்பு ஆவணங்களைத்தான்.
ஆனால், அந்த ஆவணங்கள் அவர்களைக் கேலி செய்தன. அந்தத் தாள்களில் இருவருக்கும் வெவ்வேறு பிறந்த ஊர்களும், வெவ்வேறு தாய்மார்களின் பெயர்களும் முத்திரையிடப்பட்டிருந்தன. ஆவணங்கள் அவர்கள் ரத்த உறவுகள் இல்லை என்று திட்டவட்டமாகச் சொன்னதால், அந்தச் சந்தேகத்தை அவர்கள் அப்படியே கைவிட்டனர்.
கசாண்ட்ரா விர்ஜீனியாவிற்குப் குடிபெயர்ந்தார். ஜூலியா கனெக்டிகட்டிலேயே தங்கிவிட்டார். காலம் இருவரையும் பிரித்தது.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஒரு கிறிஸ்துமஸ் பரிசாக கசாண்ட்ராவிற்குக் கிடைத்த டிஎன்ஏ (DNA) பரிசோதனை கருவிதான் இந்த மூடிய கதவை மீண்டும் உடைத்துத் திறந்தது. அந்தப் பரிசோதனையின் முடிவுகள், அவரை அவரது உண்மையான தந்தை அட்ரியானோ லூனா கொல்லாடோவிடம் கொண்டு சேர்த்தன. தன்னை ஈன்றெடுத்த தாய் யூலியன்னா கொல்லாடோ 2015ஆம் ஆண்டிலேயே மாரடைப்பால் இறந்துவிட்டார் என்ற கசப்பான உண்மையையும் கசாண்ட்ரா அறிந்துகொண்டார்.
தந்தையுடன் நடந்த ஒரு காணொளி அழைப்பில், அவர் மற்றொரு பெண் குழந்தையையும் தத்துக் கொடுத்ததை ஒப்புக்கொண்டார். ஜூலியாவின் பால்ய காலத் தோழியான மோலியிடம் இருந்த ஒரு பழைய புகைப்படம், ஜூலியாவின் முகச்சாயலை அப்படியே உரித்து வைத்திருந்த கசாண்ட்ராவின் தாயின் புகைப்படமாக இருந்தது. உண்மையை அறிந்துகொள்ளும் தவிப்பில், கடுமையான பனிப்புயலையும் பொருட்படுத்தாமல் எட்டு மணி நேரம் காரில் பயணித்து ஒரு டிஎன்ஏ பரிசோதனை கருவியுடன் ஜூலியாவின் வீட்டு வாசலில் நின்றார் கசாண்ட்ரா.
“உண்மையாகவே இது நம்ப முடியாததாக இருந்தது. அவ்வளவு நாட்களாக நாங்கள் சகோதரிகளைப் போலவே பழகி வந்தும், இது எங்களுக்குத் தெரியாமலேயே இருந்தது,”
இரண்டரை வாரக் காத்திருப்புக்குப் பிறகு வந்த அந்த டிஎன்ஏ முடிவுகள், அரசுகளின் ஆவணங்கள் அப்பட்டமான பொய்களைச் சுமந்து திரிகின்றன என்பதை அறிவியல் பூர்வமாக நிரூபித்தன. ஆம், அவர்கள் இருவரும் சொந்தச் சகோதரிகள்தான். டொமினிகன் குடியரசுக்குச் சென்று தனது உண்மையான தந்தையை ஜூலியா சந்தித்தபோது, அவர் “மி ஹிஜா” (என் மகள்) என்று அரவணைத்த தருணம், பல ஆண்டுகாலப் பிரிவுத் துயரத்தின் முடிவாக அமைந்தது.
அறிவியலின் சாட்சியம்: 90களின் வறுமையும், காகிதங்களில் மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளும்
இந்தச் சகோதரிகளின் ஆவணங்களில் ஏன் அத்தனை முரண்பாடுகள் இருந்தன? இந்தக் கேள்விக்கான விடை, 1990களில் வளர்ந்து வரும் நாடுகளில் நிலவிய இருண்ட பொருளாதாரச் சூழலிலும், சர்வதேசத் தத்தெடுப்பு நடைமுறைகளிலும் புதைந்து கிடக்கிறது. டொமினிகன் குடியரசு போன்ற நாடுகளில் அன்று வறுமை தலைவிரித்தாடியது.
கசாண்ட்ராவின் தாய் அவரைச் சுமந்துகொண்டிருந்த காலகட்டத்தில், அவர்களுடைய மூத்த மகன் கடுமையான நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். மருத்துவச் செலவுகளுக்கும், அன்றாட உணவுக்கும் வழியற்ற நிலையில், வறுமையின் உச்சக்கட்ட வலியோடுதான் அந்தப் பெற்றோர் தங்களின் பெண் குழந்தைகளைத் தத்துக் கொடுக்க சம்மதித்தனர். இது தனிப்பட்ட ஒரு குடும்பத்தின் சோகம் மட்டுமல்ல. 90களில் மூன்றாம் உலக நாடுகளிலிருந்து அமெரிக்கா, ஐரோப்பா போன்ற வளர்ந்த நாடுகளுக்குக் குழந்தைகளை ஏற்றுமதி செய்த ஒரு மாபெரும் அமைப்பின் அப்பட்டமான நிதர்சனம் இது.
அந்தக் காலகட்டத்தில், தத்தெடுப்பு இடைத்தரகர்களும் முகமைகளும் குழந்தைகளின் உண்மையான பின்புலத்தை மறைத்து, புதிய ஆவணங்களை உருவாக்குவதை ஒரு எழுதப்படாத விதியாகவே வைத்திருந்தனர். உண்மையான பெற்றோரின் விவரங்கள், பிறந்த இடம் போன்றவற்றை மாற்றி எழுதுவதன் மூலம், எதிர்காலத்தில் குழந்தைகள் தங்களின் வேர்களைத் தேடிச் செல்வதைத் தடுக்க முடியும் என அவர்கள் நம்பினார்கள்.
வறுமையின் காரணமாகப் பிரிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள், போலி ஆவணங்களால் நிரந்தரமாகத் துண்டிக்கப்பட்டன. ஜூலியா மற்றும் கசாண்ட்ராவின் விஷயத்தில் நடந்ததும் இதுதான். அரசுகளின் முத்திரையிடப்பட்ட காகிதங்கள், உண்மையை மூடி மறைக்கும் திரைகளாகவே செயல்பட்டன.
ஆனால், நவீன அறிவியல் இந்தத் திரைகளைக் கிழித்தெறிந்துள்ளது. பல தசாப்தங்களாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட ரகசியங்களை, வெறும் நூறு டாலர்களுக்கு விற்கப்படும் நுகர்வோர் மரபணுப் பரிசோதனைக் கருவிகள் (Ancestry DNA kits) இன்று அம்பலப்படுத்தி வருகின்றன. காகிதங்கள் அழிக்கப்படலாம், ஆவணங்கள் திருத்தப்படலாம், ஆனால் ஒரு மனிதனின் ஒவ்வொரு செல்லிலும் எழுதப்பட்டிருக்கும் அவனது மூதாதையர்களின் ரகசியங்களை எந்த அதிகாரத்தாலும் திருத்தி எழுத முடியாது என்பதற்கு இந்தச் சம்பவமே ஆகச்சிறந்த சாட்சியம்.
தத்தெடுப்பு முகமைகளின் வாதம்: ஆவணங்களின் புனிதத்தன்மையும், ‘வேர்களைத் தேடும்’ சட்டச் சிக்கல்களும்
இந்த மரபணுப் புரட்சியைத் தத்தெடுப்பு முகமைகளும், அரசுகளும் எப்படிப் பார்க்கின்றன? அவர்கள் இந்த ஆவணப் பிழைகளை முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு கோணத்தில் நியாயப்படுத்துகிறார்கள். தத்தெடுப்பு என்பது ஒரு குழந்தையை வறுமையிலிருந்தும், ஆதரவற்ற நிலையிலிருந்தும் மீட்டு, பாதுகாப்பான ஒரு புதிய வாழ்க்கையை வழங்கும் ஒரு உன்னதச் செயல் என்பது அவர்களின் வாதம். இந்தச் செயல்பாட்டில், குழந்தையின் கடந்த காலத்தை முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டு, ஒரு ‘புதிய தொடக்கத்தை’ (Clean Slate) உருவாக்குவது சட்டரீதியாக அவசியமானது என்று அவர்கள் வாதிடுகிறார்கள்.
இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, மத்திய தத்தெடுப்பு வள ஆணையம் (CARA) மிகக் கடுமையான ரகசியக் காப்பு விதிகளைப் பின்பற்றுகிறது. வளர்ப்புப் பெற்றோரின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும், உயிரியல் பெற்றோரின் தனியுரிமையைக் காக்கவும் ஆவணங்கள் ரகசியமாக வைக்கப்படுகின்றன. தத்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு குழந்தை தனது 18 வயதைக் கடந்த பிறகு ‘வேர்களைத் தேடும் உரிமை’ (Root Search) சட்டத்தில் இருந்தாலும், நடைமுறையில் அது ஒரு அதிகாரத்துவச் சவாலாகவே உள்ளது. ரத்த உறவுகளை விட, வளர்ப்பு உறவுகளுக்கே முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும் என்றும், கடந்த காலத்தைத் தோண்டி எடுப்பது வளர்ப்புக் குடும்பங்களுக்குள் உளவியல் ரீதியான அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தும் என்றும் அமைப்புகள் எச்சரிக்கின்றன.
ஆனால், இந்த வாதத்தை மனித உரிமை ஆர்வலர்களும், தத்தெடுக்கப்பட்டவர்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடும் நிபுணர்களும் கடுமையாக நிராகரிக்கிறார்கள். இது குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான நடவடிக்கை அல்ல; மாறாக, சட்டவிரோதக் கடத்தல்களையும், முறைகேடுகளையும் மூடிமறைப்பதற்கான ஒரு நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட சதி என்று அவர்கள் குற்றஞ்சாட்டுகிறார்கள். இந்தியாவில் தத்தெடுக்கப்பட்ட குழந்தைகள் தங்களின் வேர்களைத் தேடிக் கண்டறிய உதவும் ‘எகைன்ஸ்ட் சைல்ட் ட்ராஃபிக்கிங்’ (ACT) அமைப்பின் நிறுவனரான அருண் டோலே இந்த அமைப்புகளின் போக்கைக் கடுமையாக விமர்சிக்கிறார்.
“அதிகாரிகள் தங்களைக் கடவுளாக நினைத்துக்கொண்டு, தத்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களை மட்டுமே நம்ப வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள்.”
ஆவணங்களின் புனிதத்தன்மை என்ற பெயரில், ஒரு மனிதனின் உண்மையான அடையாளத்தை அழிப்பது எந்த வகையிலும் நியாயமற்றது என்பதே மாற்றுத் தரப்பின் வலுவான நிலைப்பாடாக உள்ளது.
வரலாற்றுப் பிழைகளைத் திருத்தும் காலம்: தமிழ்நாட்டிற்கான சமூகத் தாக்கங்களும், அடுத்தகட்ட நகர்வுகளும்
ஜூலியா மற்றும் கசாண்ட்ராவின் கதை அமெரிக்காவில் நடந்து முடிந்த ஒரு சுவாரஸ்யமான நிகழ்வு மட்டுமல்ல. இதன் ஆழமான சமூக மற்றும் மூலோபாயத் தாக்கங்கள் தமிழ்நாடு மற்றும் இந்தியா முழுவதற்கும் நேரடியாகப் பொருந்துகின்றன.
2000களின் தொடக்கத்தில் சென்னையில் வெளிச்சத்திற்கு வந்த ‘மலேசியன் சோஷியல் சர்வீஸ் சென்டர்’ (MSSC) போன்ற தத்தெடுப்பு முறைகேடுகளைத் தமிழகம் மறந்திருக்க முடியாது. குடிசைகளிலிருந்தும், ஏழைப் பெற்றோர்களிடமிருந்தும் கடத்தப்பட்ட குழந்தைகள், முற்றிலும் புனையப்பட்ட போலி ஆவணங்கள் மூலம் வெளிநாடுகளுக்கு விற்கப்பட்ட கொடூரமான வரலாறு நமக்கு உண்டு. இன்று ஐரோப்பாவிலும் அமெரிக்காவிலும் வாழும் பல இந்திய மற்றும் தமிழ் வம்சாவளி இளைஞர்கள், தங்களின் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்கள் போலியானவை என்பதை உணர்ந்து, தங்களின் உண்மையான குடும்பத்தைக் கண்டறிய டினெட்டி-மேடிசன் பயன்படுத்திய அதே டிஎன்ஏ பரிசோதனைகளையே நம்பியுள்ளனர்.
இந்தத் தொழில்நுட்பப் பாய்ச்சலில் உறுதியாக வெற்றி பெறப் போவது தங்களின் வேர்களைத் தேடி அலையும் ஆயிரக்கணக்கான தத்தெடுக்கப்பட்டவர்கள்தான். அவர்கள் இப்போது ஊழல் நிறைந்த தத்தெடுப்பு முகமைகளையும், அதிகாரத்துவத் தடைகளையும் தாண்டி உண்மையை அறிய முடியும். மறுபுறம், உண்மைகளை மறைத்து வைத்துப் பணம் சம்பாதித்த போலித் தொண்டு நிறுவனங்களும், முறையான ஆவணப் பராமரிப்பு இல்லாமல் அலட்சியமாகச் செயல்பட்ட அரசு அமைப்புகளுமே இதில் மிகப்பெரிய இழப்பைச் சந்திக்கப் போகின்றன. தொழில்நுட்பம் பரவலாக்கப்படும்போது, அரசின் ஏகபோக அதிகாரம் சிதைந்துபோகும் என்ற வரலாற்று விதியின் தொடர்ச்சியாகவே இதைப் பார்க்க வேண்டும்.
எதிர்வரும் காலங்களில் இந்தியாவிலும், குறிப்பாகத் தமிழகத்திலும் இது தொடர்பான பல முக்கிய நகர்வுகளை நாம் எதிர்பார்க்கலாம். வெளிநாடுகளில் வாழும் இந்திய வம்சாவளியினர் வணிக ரீதியான மரபணு வங்கிகளைப் (DNA Banks) பயன்படுத்தித் தங்களின் உண்மையான பெற்றோர்களைக் கண்டுபிடிக்கும் சம்பவங்கள் பெருமளவில் அதிகரிக்கும். மேலும், தவறான ஆவணங்களை வழங்கியதற்காக அரசு அமைப்புகள் (CARA) மற்றும் பழைய தத்தெடுப்பு மையங்கள் மீது மரபணு ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் சட்டரீதியான வழக்குகள் தொடுக்கப்படும் அபாயமும் உள்ளது. இவை அனைத்தும் இந்தியத் தத்தெடுப்புச் சட்டங்களில் மிகப்பெரிய சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டு வர அரசைக் கட்டாயப்படுத்தும்.
ஒரு மனிதனின் அடையாளம் என்பது அரசு அலுவலகங்களில் முத்திரையிடப்படும் வெறும் காகிதங்களோ, கோப்புகளோ அல்ல. அது தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தப்படும் உயிரணுக்களின் சாசனம். ஜூலியா மற்றும் கசாண்ட்ரா ஆகியோரின் கண்ணீரும் புன்னகையும் கலந்த இந்தச் சந்திப்பு உலகிற்கு உணர்த்துவது ஒரு பேருண்மையைத்தான்: அரசுகள் வரலாற்றை மறைக்கலாம், ஆவணங்கள் பொய்களைச் சொல்லலாம், ஆனால் ரத்தம் தன் வேர்களை ஒருபோதும் மறந்துவிடாது. அதிகாரத்துவப் பொய்களுக்கு எதிராக அறிவியல் ஈட்டியிருக்கும் மிகச் சிறந்த தார்மீக வெற்றி இது.
