குரங்குகளுக்கு உணவளிப்பது: கருணை என்ற பெயரில் அரங்கேறும் சூழலியல் படுகொலை

பல நூற்றாண்டுகளாகத் தமக்கான உணவைத் தாமே தேடி, மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் மாபெரும் சோலைக்காடுகளை உருவாக்கிய குரங்கினங்கள், இன்று மனிதர்கள் வீசியெறியும் பிஸ்கட் பாக்கெட்டுகளுக்காகச் சாலைகளில் கையேந்தி நிற்பது, பரிதாபத்திற்குரியது அல்ல; அது மனிதனின் ‘கருணை’ என்ற போர்வையில் அரங்கேறும் மிகக் கொடூரமான சூழலியல் படுகொலையாகும்.

வரலாற்றின் பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்த்தால், வனவிலங்குகள் எப்போதுமே மனிதர்களைச் சார்ந்து வாழ்ந்ததில்லை. ஊட்டி, கொடைக்கானல், குற்றாலம் போன்ற மலைப்பிரதேசங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்படுவதற்கு முன்பு, பல்லாயிரம் ஏக்கர் பரப்பளவில் விரிந்துகிடந்த வனப்பகுதிகளில் தமக்கான உணவை இயற்கையிடமிருந்தே பெற்றுக்கொண்டு அவை சுதந்திரமாக வாழ்ந்து வந்தன. ஆனால், இன்று நிலைமை தலைகீழாக மாறிவிட்டது. சமீபத்திய வனவிலங்கு நடமாட்டம் மற்றும் சூழலியல் மாற்றங்கள் குறித்து நாளை இந்தியா (NaalaiIndia) மேற்கொண்ட ஆழமான தரவுப் பகுப்பாய்வில், மனிதர்களின் ஒரு சிறு தவறான பழக்கம், ஒட்டுமொத்த வனத்தின் எதிர்காலத்தையே கேள்விக்குறியாக்கியுள்ளது வெட்டவெளிச்சமாகியுள்ளது.

கோடை விடுமுறை தொடங்கிவிட்டாலே, நகரங்களில் உள்ள கான்கிரீட் காடுகளிலிருந்து தப்பித்து, உண்மையான காடுகளை நோக்கிப் படையெடுக்கும் சுற்றுலாப் பயணிகளின் எண்ணிக்கை பல மடங்கு அதிகரித்துவிடுகிறது. இயற்கையை ரசிக்கச் செல்லும் இந்த மனிதர்கள், தங்கள் வாகனங்களை மலைப்பாதைகளில் நிறுத்திவிட்டு, சாலையோரங்களில் அமர்ந்திருக்கும் குரங்குகளுக்குப் பழங்கள், பிஸ்கட்கள், மற்றும் காரத்தின்பண்டங்களை வீசத் தொடங்குகின்றனர். ஒரு நொடி தோன்றி மறையும் இந்த ‘இரக்கச் செயல்’, காலங்காலமாகத் தொடரும் இயற்கையின் உணவுச் சங்கிலியை எப்படி வேரறுக்கிறது என்பதைப் பெரும்பாலானோர் உணர்வதில்லை.

ஸ்நாக்ஸ் பாக்கெட்டுகளை குறிவைக்கும் குரங்குகள்: ‘கருணை’ என்ற பிழையான வாதம்

சுற்றுலாத் தலங்களில் நாம் காணும் குரங்குகள் அனைத்தும் பசியால் வாடுகின்றன, அவற்றுக்குக் காட்டில் உணவே கிடைப்பதில்லை என்ற ஒரு தவறான பொதுப்புத்தி நம் மக்களிடையே ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. “பாவம்… குரங்குகள் உணவில்லாமல் கஷ்டப்படுகின்றன” என்று நினைத்துக்கொண்டு, சுற்றுலாப் பயணிகள் தாங்கள் கொண்டு செல்லும் சிற்றுண்டிகளை அவற்றுக்கு வழங்குகின்றனர். இது ஒரு மனிதநேயச் செயலாகப் பலரால் கொண்டாடப்பட்டாலும், அறிவியல் ரீதியாகவும் சூழலியல் ரீதியாகவும் இது விலங்குகளுக்குச் செய்யப்படும் மிகப் பெரிய துரோகமாகும்.

வனவிலங்குகள் இயற்கையிலேயே மிகச் சிறந்த உணவு தேடும் திறனைக் கொண்டவை. அவை பருவநிலைக்கு ஏற்ப எந்த மரத்தில் பழங்கள் கிடைக்கும், எந்த செடியின் இலைகள் உணவாக மாறும் என்பதை உள்ளுணர்வாகவே அறிந்தவை. ஆனால், எந்தவித உழைப்புமின்றி, சாலையோரத்தில் காத்திருந்தால் சுவையான, அதிக கலோரிகள் கொண்ட மனித உணவு எளிதாகக் கிடைக்கிறது என்பதை உணரும்போது, அவை காடுகளுக்குள் சென்று இரை தேடும் தமது இயல்பான பழக்கத்தை முற்றிலுமாகக் கைவிடுகின்றன.

“இப்படி மக்கள் குரங்குகள் போன்ற வன விலங்குகளுக்கு உணவளித்துப் பழக்குகிறார்கள். இதனால், அவை அவற்றின் இயல்பான உணவு தேடும் முறையையே மறக்க நேரிடுகிறது. இதன் விளைவு, உணவுக்காக மனிதர்களைச் சார்ந்து வாழ ஆரம்பித்துவிடுகிறது,” என்கிறார் இயற்கை ஆர்வலர் சாம்சன்.

இந்தச் சார்புநிலை, விலங்குகளின் மரபணு ரீதியான சுறுசுறுப்பை மழுங்கடிக்கச் செய்கிறது. குரங்குகள் பழங்களை மட்டுமின்றி, இலைகள், தளிர்கள், மரப்பட்டைகள் போன்றவற்றையும் உண்ணும் பன்முகத்தன்மை கொண்டவை. ஆனால், மனிதர்களின் உணவுக்குப் பழகிய பின், அவை தங்களின் இயற்கை உணவை நிராகரிக்கத் தொடங்குகின்றன.

காடுகளின் ‘விதைப் பரவல்’ சங்கிலி அறுபடுவதும், குப்பை உணவுகளின் ஆதிக்கமும்

ஒரு காடு எப்படி உருவாகிறது? அரசாங்கமோ அல்லது வனத்துறையோ சென்று காடுகளில் மரங்களை நடுவதில்லை. பறவைகளும், யானைகளும், குறிப்பாகக் குரங்குகளுமே காடுகளின் முதன்மை விவசாயிகள். இந்த விதைப் பரவல் (Seed Dispersal) சங்கிலிதான் காடுகளின் உயிர்நாடி.

இதனை ஒரு தரவு அடிப்படையிலான முரண்பாட்டோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்போம். காட்டில் இயற்கையாகக் கிடைக்கும் அத்திப்பழங்கள் அல்லது நாவல் பழங்களை உண்ணும் ஒரு குரங்கு, தனது எச்சத்தின் மூலம் ஒரு நாளைக்குக் குறைந்தது நூற்றுக்கணக்கான விதைகளை வனத்தின் பல பகுதிகளில் பரப்புகிறது. அந்த விதைகள் முளைத்து, எதிர்காலத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மரங்களாக உருவெடுக்கின்றன.

இது இயற்கையின் உற்பத்தித் தரவு. மாறாக, சுற்றுலாப் பயணிகள் வழங்கும் 100 கிராம் பிஸ்கட் அல்லது சிப்ஸ் பாக்கெட்டை உண்ணும் அதே குரங்கு, வனத்திற்கு எந்தவொரு விதையையும் வழங்குவதில்லை. மனித உணவு வயிறை நிரப்புகிறதே தவிர, காட்டின் உற்பத்தியை பூஜ்ஜியமாக்குகிறது. இந்த ஒற்றைச் செயலால், ஒவ்வொரு நாளும் வனப்பகுதிகளில் புதிய மரங்கள், செடி, கொடிகள் உருவாவது மிகக் கடுமையாகத் தடைபடுகிறது.

மேலும், மனிதர்கள் உண்ணும் உணவுகளில் உள்ள அதிகப்படியான உப்பு மற்றும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட சர்க்கரை ஆகியவை விலங்குகளின் உடலமைப்பிற்கு முற்றிலும் எதிரானவை. உப்பு கலந்த, எவ்வித ஊட்டச்சத்தும் இல்லாத குப்பை உணவுகளுக்கு (Junk Foods) குரங்குகள் அடிமையாகின்றன. இதனால் அவற்றுக்கு முடி உதிர்தல், உடல் பருமன், நீரிழிவு மற்றும் செரிமானக் கோளாறுகள் போன்ற மனிதர்களுக்கு வரும் நோய்கள் அனைத்தும் ஏற்படுகின்றன. காடுகளில் சுதந்திரமாகத் திரிய வேண்டிய விலங்குகள், நோயாளிகளாக மாறி சாலையோரங்களில் சுருண்டு கிடக்கின்றன.

பசியால் வாடும் குரங்குகளுக்கு உணவளிப்பது அறம் அல்லவா? ஒரு முரண்பட்ட பார்வை

இங்கு ஒரு வலுவான எதிர்வாதம் எழக்கூடும். “காடுகள் அழிக்கப்பட்டு வருகின்றன, பருவமழை பொய்த்துவிடுகிறது, மரங்களில் பழங்கள் இல்லாத காரணத்தால்தான் குரங்குகள் பிழைப்புத் தேடி மனிதர்களின் சாலைகளுக்கு வருகின்றன. அப்படிப் பசியால் வாடும் ஓர் உயிருக்கு ஒரு துண்டு ரொட்டியைக் கொடுப்பது எப்படிப் பிழையாகும்?” என்ற கேள்வி பல சுற்றுலாப் பயணிகளின் மனதில் எழுவது இயல்பே.

இந்த வாதம் மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது நியாயமானதாகத் தோன்றலாம். காடுகளின் பரப்பளவு சுருங்கி வருவதும், மனிதர்களின் ஆக்கிரமிப்பு அதிகரிப்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மைகளே.

ஒரு தாய் குரங்கு தனது குட்டியுடன் வாகனங்களை மறித்து உணவு கேட்கும்போது, எந்த மனிதனுக்கும் இரக்கம் சுரக்கத்தான் செய்யும். ஆனால், யதார்த்தம் அதுவல்ல. அவை பசியால் வாடி சாலைக்கு வரவில்லை; மனித உணவின் சுவைக்கு அடிமையாகி, உழைக்காமல் உணவு கிடைக்கும் எளிமையான வழியைத் தேடி வருகின்றன என்பதே கசப்பான உண்மை.

“குரங்குகள் நமது பல்லுயிர்ப் பெருக்கத்தின் ஒருங்கிணைந்த பகுதி. மனித உணவுகளால் அவற்றின் உணவுப் பழக்கம் மாறுபடுவது அவற்றுக்குக் கடுமையான உடல்நலப் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும்; இது அவற்றின் உயிருக்கே கூட உலை வைக்கலாம்,” என்று எச்சரிக்கிறார் கால்நடை மருத்துவர் ராஜ்மோகன்.

இந்த அடிமைத்தனம் தான் இன்று மனித-விலங்கு மோதலாக (Human-Animal Conflict) உருவெடுத்துள்ளது. ஊட்டி முதல் குற்றாலம் வரை, சுற்றுலாத் தலங்களில் குரங்குகள் மனிதர்களிடமிருந்து உணவுப் பொருட்களைப் பிடுங்க முயற்சிப்பதும், தர மறுத்தால் மூர்க்கத்தனமாகத் தாக்குவதும் வாடிக்கையாகிவிட்டது. உணவுப் பைகளுடன் செல்லும் குழந்தைகளும் பெண்களும் தாக்கப்படுகின்றனர். இரக்கப்பட்டு உணவளித்த அதே மனிதர்கள், இன்று குரங்குகளைத் தங்களின் எதிரிகளாகப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டனர்.

வனவிலங்கு பாதுகாப்புச் சட்டமும், இயற்கையைத் தன்னைத்தானே சீர்செய்ய அனுமதிக்கும் தீர்வும்

இந்த விவகாரம் வெறும் இரக்கம் மற்றும் சூழலியல் சார்ந்த பிரச்சனை மட்டுமல்ல; இது ஒரு சட்ட விரோதச் செயலுமாகும். இந்திய வனவிலங்கு பாதுகாப்புச் சட்டம் 1972-ன் படி, வனவிலங்குகளுக்கு உணவளிப்பது (Feeding and baiting) விலங்குகளை வேட்டையாடுவதற்குச் சமமான குற்றமாகக் கருதப்படுகிறது. இதற்கு அபராதம் மட்டுமின்றி, கடுமையான சிறைத்தண்டனையும் விதிக்கப்படும்.

தமிழ்நாட்டின் ஒட்டுமொத்த சூழலியல் மற்றும் சுற்றுலாப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பில் இந்த விவகாரம் மிக ஆழமான மூலோபாயத் தாக்கத்தைக் கொண்டுள்ளது. தற்காலிகமாகப் புகைப்படங்களை எடுத்து சமூக வலைதளங்களில் பதிவிட்டு மகிழும் சுற்றுலாப் பயணிகளே இங்கு ஆதாயம் அடைகிறார்கள்.

ஆனால், மிகப்பெரிய இழப்பைச் சந்திப்பது தமிழகத்தின் வனப்பரப்பும், தங்களின் இயற்கையான வாழ்வாதாரத்தை இழந்து நிற்கும் வனவிலங்குகளுமே ஆகும். கடந்த காலங்களில் மனிதர்கள் காடுகளை ஆக்கிரமித்தார்கள்; பின்னர் விலங்குகளுக்கு உணவளித்து அவற்றைச் சோம்பேறிகளாக மாற்றினார்கள்; தற்போது அவை மனிதர்களைத் தாக்கும்போது, அவற்றை ‘தொல்லை தரும் உயிரினங்களாகக்’ முத்திரை குத்தி இடமாற்றம் செய்ய அல்லது அழிக்க முற்படுகிறார்கள். இது ஒரு தொடர்கதையாகி வருகிறது.

வரும் கோடைக்கால வாரங்களில், ஈரோடு, நீலகிரி மற்றும் கொடைக்கானல் போன்ற பகுதிகளில் வனத்துறையினர் விதிக்கும் அபராத நடவடிக்கைகளும், இ-பாஸ் (e-pass) கட்டுப்பாடுகளும் மேலும் தீவிரமடையும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அதேநேரம், சாலையோரங்களில் உணவிற்காகக் காத்திருக்கும் விலங்குகள், வாகனங்களில் அடிபட்டு இறக்கும் சம்பவங்களும் அதிகரிக்கக்கூடும் என்பதால், சுற்றுலாப் பயணிகள் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும்.

இயற்கை தன்னைத்தானே சீர்செய்து கொள்ளும் அபாரமான ஆற்றல் வாய்ந்தது. அதற்கு நாம் செய்ய வேண்டிய மிகப் பெரிய உதவி, எவ்வித இடையூறும் செய்யாமல் ஒதுங்கியிருப்பதே ஆகும். வனவிலங்குகளுக்கு உணவளிப்பதைத் தவிர்ப்பதும், நெகிழிப் குப்பைகளை வீசாமல் இருப்பதும், நம்மால் முடிந்த அளவு மரங்களை நட்டுப் பாதுகாப்பதுமே உண்மையான அறமாகும். நமது தவறான கருணையைவிட, இயற்கையின் சுதந்திரமே அந்த விலங்குகளுக்குத் தேவையான ஆகப்பெரிய பாதுகாப்பாகும்.