சபரிமலை ஐயப்பன் கோயிலில் பெண்கள் நுழைவு குறித்த வழக்கு, தனிநபர் உரிமைக்கும் மத மரபுகளுக்கும் இடையிலான ஒரு நூற்றாண்டு கால சட்டப் போராட்டத்தின் உச்சகட்டமாக, இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தருணமாக உருவெடுத்துள்ளது.
புதுடெல்லியின் உச்ச நீதிமன்ற பிரதான நீதிமன்ற அறை அமைதியாக இருக்கிறது. இந்தியாவின் தலைமை நீதிபதி சூர்ய காந்த் தலைமையிலான 9 நீதிபதிகள் கொண்ட பிரமாண்டமான அரசியல் சாசன அமர்வு, ஒரு மிக முக்கியமான வாதத்தைக் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு தனிநபரின் அடிப்படை உரிமைக்கும், கோடிக்கணக்கான பக்தர்களின் மத நம்பிக்கைக்கும் இடையிலான பல நூற்றாண்டு கால சட்டப் போர், மீண்டும் உச்ச நீதிமன்றத்தில் அனல் பறக்கத் தொடங்கியிருக்கும் அந்தத் தருணம் இது.
விகடன் செய்தி நிறுவனம் வெளியிட்டுள்ள தற்போதைய நீதிமன்ற விசாரணையின் தரவுகளின்படி, சபரிமலை ஐயப்பன் கோயிலில் அனைத்து வயதுப் பெண்களும் நுழைவதற்கு அனுமதி அளித்த 2018-ம் ஆண்டின் தீர்ப்பை மறுஆய்வு செய்யும் வழக்கு இப்போது மிக முக்கியமான கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. சபரிமலை விவகாரம் என்பது வெறும் வழிபாட்டு உரிமை சார்ந்த பிரச்சினை மட்டுமல்ல; அது இந்தியாவின் அரசியல் சாசன அறம் (Constitutional Morality) மற்றும் குறிப்பிட்ட மதப் பிரிவினரின் தன்னாட்சி உரிமை (Denominational Autonomy) ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான நேரடி யுத்தமாக மாறியிருக்கிறது.
கடந்த காலங்களில் முத்தலாக் போன்ற விவகாரங்களில் பெண்களின் உரிமைகளுக்காக மத நடைமுறைகளை எதிர்த்த மத்திய அரசு, சபரிமலை விவகாரத்தில் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு நிலைப்பாட்டை எடுத்துள்ளது. இந்தச் சூழலில், சபரிமலை விவகாரத்தின் தற்போதைய நிலை, மத்திய அரசின் ஆழமான வாதங்கள் மற்றும் இது தமிழக பக்தர்களிடம் ஏற்படுத்தப்போகும் தாக்கம் ஆகியவற்றை விரிவாகப் பார்ப்போம்.
மத்திய அரசின் முதன்மை வாதம்: தனிநபர் உரிமைக்கு மேலான மத மரபுகளின் பாதுகாப்பு
இந்தியாவின் சொலிசிட்டர் ஜெனரல் துஷார் மேத்தா எழுந்து நின்று, “கோயிலுக்குள் நுழைவது மட்டும் ஒருவருடைய உரிமையல்ல; காலங்காலமாகப் பின்பற்றி வரும் ஒரு பாரம்பர்யத்தைக் காப்பதும் உரிமைதான்” என்று ஆணித்தரமாக வாதிடுகிறார்.
உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி சூர்ய காந்த் தலைமையிலான இந்த பிரமாண்ட அமர்வில், நீதிபதிகள் பி.வி.நாகரத்னா, எம்.எம். சுந்தரேஷ் உள்ளிட்ட 9 மூத்த நீதிபதிகள் இடம்பெற்றுள்ளனர். சாதாரண வழக்குகளைப் போலன்றி, இது இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் வழக்காகப் பார்க்கப்படுகிறது.
மத்திய அரசின் சார்பில் ஆஜரான சொலிசிட்டர் ஜெனரல் துஷார் மேத்தா, “ஒரு தனிநபரின் அடிப்படை உரிமை என்பது மற்றவர்களின் உரிமைகளைப் பாதிக்காத வகையில் இருக்க வேண்டும்” என்ற மிக முக்கியமான வாதத்தை முன்வைத்துள்ளார். அதாவது, ஒரு பெண் கோயிலுக்குள் நுழைய வேண்டும் என்ற அடிப்படை உரிமை, அந்த குறிப்பிட்ட கோயிலின் மரபுகளைக் கட்டிக்காக்கும் கோடிக்கணக்கான பக்தர்களின் உரிமையைப் பறிப்பதாக அமையக் கூடாது என்பது அவரது வாதத்தின் சாராம்சம்.
“கோயிலுக்குள் நுழையும் உரிமையை நாம் ஆராயும்போது, ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினரை அனுமதிக்கக் கூடாது என்று நம்பும் பக்தர்களின் மத உணர்வையும் சேர்த்துதான் பார்க்க வேண்டும்” என மத்திய அரசு அழுத்தம் திருத்தமாக வாதிட்டுள்ளது. இது வெறும் தனிநபர் சுதந்திரம் சார்ந்த பிரச்சினை அல்ல; மாறாக, ஒரு மதப் பிரிவின் கூட்டு நம்பிக்கை (Collective belief of a religious denomination) சார்ந்த பிரச்சினை என நீதிமன்றத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.
2018-ல் சபரிமலை கட்டுப்பாடுகளை எதிர்த்தவர்கள், இது ‘ஆணாதிக்கத்தின் உச்சம்’ என்றும் ‘பெண்களைத் தீட்டாகக் கருதும் மனநிலை’ என்றும் வாதிட்டனர். ஆனால், இதனைத் திட்டவட்டமாக மறுத்துள்ள மத்திய அரசு, சபரிமலை மரபு என்பது பெண்களை ஒடுக்குவதற்கானது அல்ல என்று தெரிவித்துள்ளது.
“ஆண்களை விட உயர்ந்த பீடத்தில் பெண்களை மதிப்பது இந்து மதம்” என உச்ச நீதிமன்றத்தில் மத்திய அரசு ஆணித்தரமாக வாதிட்டுள்ளது. இந்து மதக் கட்டமைப்பிலோ அல்லது சபரிமலை தத்துவத்திலோ பெண்களுக்கு எதிரான பாகுபாடு இல்லை என்றும், அங்குள்ள கட்டுப்பாடுகள் ஐயப்பனின் ‘நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரி’ (Naishtika Brahmachari) என்ற பிரத்யேகத் தன்மையைக் காப்பதற்காக மட்டுமே உருவாக்கப்பட்டவை என்றும் விளக்கமளிக்கப்பட்டுள்ளது.
“பக்தர்களின் இந்த உரிமை இதுவரை எங்குமே முழுமையாக விவாதிக்கப்படவில்லை. கோயிலுக்குள் நுழைவதற்கான உரிமை என்பது அந்த குறிப்பிட்ட மதத்தைச் சார்ந்த பக்தர்களின் நம்பிக்கையோடு நேரடியாகத் தொடர்புடையது” எனத் துஷார் மேத்தா வாதிட்டுள்ளார். அதாவது, அரசியல் சாசனத்தின் 26-வது பிரிவின் கீழ், தங்களது மத விவகாரங்களைத் தாங்களே நிர்வகித்துக்கொள்ளும் உரிமை ஒரு குறிப்பிட்ட மதப் பிரிவினருக்கு உண்டு என்பதை அரசு தரப்பு நிலைநிறுத்துகிறது.
“இந்தியா போன்ற ஒரு நாட்டில், மத நம்பிக்கைகளை வெறும் நவீனத்துவக் கண்ணாடியைக் கொண்டு மட்டும் அளவிட முடியாது” என்ற வாதம் நீதிமன்ற அறையில் வலுவாக ஒலிக்கத் தொடங்கியுள்ளது.
சபரிமலை வழக்கும், 2018 தீர்ப்பின் பின்னணியும்: ஒரு காலவரிசை
சபரிமலையில் 10 முதல் 50 வயதுக்கு உட்பட்ட பெண்கள் நுழைவதற்கான தடை பல நூற்றாண்டுகளாக இருந்து வந்தாலும், 1991-ம் ஆண்டு கேரள உயர் நீதிமன்றம் இந்தத் தடையை சட்டப்பூர்வமாக உறுதி செய்தது. இது அந்தப் பகுதி பக்தர்களின் நெடுங்கால மரபு என நீதிமன்றம் அப்போது ஏற்றுக்கொண்டது.
2006-ம் ஆண்டு இந்திய இளம் வழக்கறிஞர்கள் சங்கம் (Indian Young Lawyers Association) உச்ச நீதிமன்றத்தில் ஒரு பொதுநல மனுவைத் தாக்கல் செய்தது. இந்தத் தடை பெண்களின் அடிப்படை உரிமையான சமத்துவ உரிமைக்கு (பிரிவு 14) எதிரானது என அவர்கள் வாதிட்டனர்.
12 ஆண்டுகால சட்டப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, அப்போதைய தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா தலைமையிலான 5 நீதிபதிகள் கொண்ட அரசியல் சாசன அமர்வு (4:1 என்ற பெரும்பான்மை அடிப்படையில்) அனைத்து வயதுப் பெண்களும் சபரிமலைக்குச் செல்லலாம் என வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பை வழங்கியது. இந்தத் தடை அரசியல் சாசனத்திற்கு எதிரானது எனப் பெரும்பான்மை நீதிபதிகள் தீர்ப்பளித்தனர்.
அந்த 5 நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வில் இருந்த ஒரே பெண் நீதிபதியான இந்து மல்ஹோத்ரா மட்டுமே மாறுபட்ட தீர்ப்பை வழங்கினார். அவரது கருத்து இன்றைய மத்திய அரசின் வாதங்களுக்கு அடிப்படையாக அமைந்துள்ளது.
நீதிபதி இந்து மல்ஹோத்ரா தனது மாறுபட்ட தீர்ப்பில், “மத நம்பிக்கைகள் சார்ந்த ஆழமான விவகாரங்களில் நீதிமன்றங்கள் தலையிடக் கூடாது; அது அவர்களின் அடிப்படை மத உரிமை” எனப் பதிவு செய்தார்.
2018 தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து கேரளா மற்றும் தமிழ்நாட்டில் ஐயப்ப பக்தர்களும், வலதுசாரி அமைப்புகளும் மாபெரும் போராட்டங்களை முன்னெடுத்தனர். ‘சரண கோஷப் போராட்டங்கள்’ வீதிகளை ஆக்கிரமித்தன. இதனையடுத்து குவிந்த மறுஆய்வு மனுக்களை விசாரித்த உச்ச நீதிமன்றம், இந்த விவகாரத்தை 9 நீதிபதிகள் கொண்ட বৃহত্তর அமர்வுக்கு மாற்றியது.
சமத்துவ உரிமை மற்றும் அரசியல் சாசன அறம்: மாற்றுப் பார்வைகள்
இந்திய இளம் வழக்கறிஞர்கள் சங்கம், சபரிமலை தடை பெண்களின் அடிப்படை உரிமையான சமத்துவ உரிமைக்கு (பிரிவு 14) எதிரானது என வாதிட்டது. இது ஆணாதிக்கத்தின் வெளிப்பாடு என்றும், பெண்களைத் தீட்டாகக் கருதும் மனநிலை என்றும் எதிர்ப்பாளர்கள் வாதிட்டனர்.
இந்த 9 நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு, சபரிமலைக்கான தடையை மட்டும் விசாரிக்கவில்லை. மாறாக, இந்தியச் சட்ட வரலாற்றிலேயே மிக முக்கியமான ஒரு கேள்வியை ஆராய்கிறது. “ஒரு மதத்தின் அத்தியாவசிய நடைமுறை எது என்பதை மதச்சார்பற்ற நீதிமன்றங்கள் தீர்மானிக்க முடியுமா?” என்பதே அந்தக் கேள்வி.
இந்த வழக்குடன், மசூதிகளில் இஸ்லாமியப் பெண்கள் நுழைவதற்கான உரிமை, வேற்று மதத்தவரைத் திருமணம் செய்துகொண்ட பார்சி சமூகப் பெண்கள் அக்னி கோயிலுக்குள் (Fire Temple) நுழைவதற்கான உரிமை மற்றும் தாவூதி போரா சமூகத்தினரின் (Dawoodi Bohra) பெண்களுக்கான விருத்தசேதன நடைமுறை ஆகியவையும் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டு விசாரிக்கப்படுகின்றன.
இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் 14-வது பிரிவு வழங்கும் ‘சமத்துவ உரிமைக்கும்’, 25 மற்றும் 26-வது பிரிவுகள் வழங்கும் ‘மதச் சுதந்திரம் மற்றும் மத விவகாரங்களை நிர்வகிக்கும் உரிமைக்கும்’ இடையே நடக்கும் நேரடி சட்ட யுத்தமாக இது மாறியுள்ளது. இதில் எந்த உரிமைக்கு நீதிமன்றம் முன்னுரிமை அளிக்கப் போகிறது என்பதே ஒட்டுமொத்த இந்தியாவின் எதிர்பார்ப்பாக உள்ளது.
சபரிமலை விவகாரம் தமிழக அரசியலில் ஒரு பெரிய கருத்தியல் போர்க்களமாக இருந்து வருகிறது. 2018-ல் தீர்ப்பு வெளியானபோது, திமுக தலைவர் மு.க.ஸ்டாலின் அதை “சமூக நீதி மற்றும் பாலின சமத்துவத்திற்கான ஒரு மைல்கல்” என வரவேற்றார். திராவிடர் கழகமும் இதை ஆணாதிக்கத்திற்கு எதிரான வெற்றி என்றது.
சபரிமலை தீர்ப்பின் தேசிய மற்றும் தமிழக தாக்கங்கள்: ஒரு முன்னோட்டம்
சபரிமலை ஐயப்பன் கோயில் கேரளாவில் அமைந்திருந்தாலும், ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் மண்டல-மகரவிளக்கு சீசனில் அங்கு செல்லும் பக்தர்களில் கணிசமானவர்கள், குறிப்பாகப் பெரும் பகுதியினர் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்தவர்களே. தமிழகத்தில் 41 நாட்கள் மாலை அணிந்து, விரதமிருந்து இருமுடி கட்டும் கலாசாரம் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களின் வாழ்வியலோடு கலந்தது.
சபரிமலை சீசனை ஒட்டி தமிழகத்தில் உருவாகும் விரதப் பொருளாதாரமும் (Micro-economy of Vratham), பக்திப் பயணக் கட்டமைப்பும் மிகப் பெரியது. தற்போதைய உச்ச நீதிமன்ற வழக்கு, இந்த ஒட்டுமொத்த கலாசார ஓட்டத்திலும் நேரடித் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியது.
மறுபுறம், தமிழகத்தில் உள்ள பாஜக மற்றும் இந்து மக்கள் கட்சி போன்ற வலதுசாரி அமைப்புகள் இந்தத் தீர்ப்பைக் கடுமையாக எதிர்த்தன. பாரம்பர்யத்தைக் காக்க நாடாளுமன்றத்தில் சட்டம் இயற்ற வேண்டும் என அவர்கள் வலியுறுத்தினர். சமீபத்தில் கூட, சபரிமலை தொடர்பான விவகாரங்களில் தமிழக முதல்வரின் நிலைப்பாடுகளை வைத்து, அரசியல் ரீதியான விமர்சனங்கள் தமிழகத்தில் தொடர்ந்து முன்வைக்கப்பட்டு வருவது குறிப்பிடத்தக்கது.
9 நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வில் விசாரணைகள் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகின்றன. மத்திய அரசின் வாதங்கள் நிறைவடைந்த பிறகு, மறுஆய்வு மனுதாரர்கள் மற்றும் எதிர் தரப்பினரின் வாதங்கள் விரிவாகக் கேட்கப்படும்.
இந்த அமர்வின் இறுதித் தீர்ப்பு, 2018-ம் ஆண்டு வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பை முழுமையாக ரத்து செய்யுமா அல்லது சில திருத்தங்களுடன் அதனை ஏற்றுக்கொள்மா என்ற மிகப்பெரிய கேள்வி சட்ட வல்லுநர்கள் மத்தியில் எழுந்துள்ளது.
இந்த வழக்கின் தீர்ப்பு சபரிமலைக்கு மட்டுமானதாக இருக்காது. இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள அனைத்து வழிபாட்டுத் தலங்கள், தேவாலயங்கள், மசூதிகளில் உள்ள மதத் தன்னாட்சி உரிமைகளுக்கு இது ஒரு நிரந்தர சட்ட வழிகாட்டியாக (Legal Precedent) அமையும்.
சபரிமலை விவகாரம் வெறும் வழிபாட்டு உரிமையாகச் சுருங்காமல், இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படை உரிமைகளுக்கும், மதப் பாரம்பர்யங்களுக்கும் இடையிலான எல்லையைத் தீர்மானிக்கும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சட்டப் போராட்டமாக உருவெடுத்துள்ளது. இந்த 9 நீதிபதிகள் அமர்வின் இறுதித் தீர்ப்பு, சபரிமலையின் எதிர்காலத்தை மட்டுமின்றி, இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள அனைத்து மத நம்பிக்கைகளின் சட்டபூர்வமான சுயாட்சியையும் நிரந்தரமாக மாற்றியமைக்கப் போகிறது.
