தமிழக அரசியலில் நடிகர்கள் ஏன் தோற்கிறார்கள்? – ஒரு விரிவான அலசல்

கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில், தமிழக அரசியல் களத்தில் முதலமைச்சர் நாற்காலியைக் குறிவைத்து களமிறங்கிய முன்னணி திரை நட்சத்திரங்களில் 90 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானோர், தங்கள் சொந்த தொகுதியிலேயே டெபாசிட் இழந்து அல்லது படுதோல்வியைச் சந்தித்து அரசியல் களத்தில் காணாமல் போயிருக்கிறார்கள். இது வெறும் தரவு அல்ல; சினிமா கவர்ச்சியை மட்டும் நம்பி அரசியலுக்கு வரும் திரைக்கலைஞர்களின் முகத்தில் ஓங்கி அறையும் தமிழக வாக்காளர்களின் முதிர்ச்சியான தீர்ப்பு.

சினிமா கவர்ச்சி அரசியலில் வெற்றி பெறுமா? ஒரு வரலாற்றுப் பார்வை

தமிழ்நாட்டு அரசியல் வரலாறானது “சினிமா ஸ்டுடியோவில் இருந்து தலைமைச் செயலகத்திற்கு“ என்ற எழுதப்படாத பாதையைக் கொண்டது என்ற ஒரு மாயை நீண்ட காலமாகவே இருந்து வருகிறது. எம்.ஜி.ஆர், கலைஞர் மு.கருணாநிதி, ஜெயலலிதா போன்ற பிதாமகன்கள் உருவாக்கிய இந்த மாயை, ஒவ்வொரு தலைமுறை நடிகரையும் முதலமைச்சர் கனவு காணத் தூண்டுகிறது. ஆனால், சமீபத்தில் முன்னணி ஊடகச் செய்தி ஒன்று, தமிழக அரசியலில் திரைநட்சத்திரங்கள் சந்தித்த மரண அடிகளை வரலாற்றுப்பூர்வமாகப் பட்டியலிட்டுள்ளது. இந்த அறிக்கை வெறும் தேர்தல் முடிவுகளை மட்டும் சொல்லவில்லை; திரைப்படத்தில் தங்களை கடவுளாகக் கொண்டாடும் அதே மக்கள், அரசியல் களத்தில் தங்களை எப்படி ஈவு இரக்கமின்றி நிராகரிப்பார்கள் என்ற கசப்பான உண்மையையும் தோலுரித்துக் காட்டியுள்ளது.

திரைப்படங்களில் கோடிக்கணக்கான மக்களின் செல்வாக்கைப் பெற்றிருந்தாலும், அந்தப் புகழ் அப்படியே வாக்குகளாக மாறிவிடாது என்பதற்குத் தமிழக அரசியல் களம் மிகச்சிறந்த உதாரணம். திரையில் ஒரு நடிகரின் சாகசங்களை ரசிப்பது வேறு, ஒரு மாநிலத்தின் நிர்வாகத்தை, நிதி நிலைமையை, எதிர்காலத்தை அவரிடம் ஒப்படைப்பது வேறு என்பதைத் தமிழ்நாட்டு வாக்காளர்கள் மிகத் தெளிவாக உணர்ந்துள்ளார்கள்.

எம்.ஜி.ஆர் மற்றும் கலைஞர் ஆகியோர் வெற்றி பெற்ற அதே களத்தில், அவர்களுக்குப் பின் வந்த அத்தனை நடிகர்களும் ஏன் சறுக்கினார்கள்? ஏனென்றால், சினிமா கவர்ச்சிக்கும் அரசியல் களப்பணிக்கும் மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள வேறுபாடு இருக்கிறது. இந்தத் தொகுப்பு, வெறும் தோல்வியடைந்த நட்சத்திரங்களின் பட்டியலைத் தாண்டி, அவர்கள் ஏன் தோற்றார்கள், அவர்களின் தோல்வி உணர்த்தும் பாடம் என்ன என்பதை மிக ஆழமாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது.

தோல்வியின் சான்றுகள்: சிவாஜி முதல் சமகால நட்சத்திரங்கள் வரை

நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் தமிழ்த் திரையுலகின் ஈடு இணையற்ற சக்கரவர்த்தியாகத் திகழ்ந்தவர். அவரது நடிப்புக்கு முன்னால் ஒட்டுமொத்த தமிழகமும் கட்டுண்டு கிடந்தது.

ஆனால், அதே சிவாஜி கணேசன் 1989-ஆம் ஆண்டு சட்டமன்றத் தேர்தலில் ‘தமிழக முன்னேற்ற முன்னணி’ சார்பில் திருவையாறு தொகுதியில் போட்டியிட்டபோது, திமுக வேட்பாளர் துரை சந்திரசேகரனிடம் படுதோல்வியைச் சந்தித்தார். “என் ரசிகர்கள் எனக்கு வாக்களிப்பார்கள்“ என்ற அவரது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை சுக்குநூறாக உடைந்தது. ஒரு மாபெரும் கலைஞனால் கூட, உள்ளூர் அரசியலின் நுணுக்கங்களைத் தாண்டி வெற்றி பெற முடியாது என்பதற்கு இதுவே முதல் வரலாற்றுச் சான்று.

இதேபோல, அடுக்குமொழி வசனங்களால் தமிழக இளைஞர்களைக் கட்டிப்போட்ட டி.ராஜேந்தர், 1991-ஆம் ஆண்டு ‘தாயக மறுமலர்ச்சி கழகம்’ (TMK) என்ற கட்சியின் சார்பில் சென்னை பூங்கா நகர் தொகுதியில் களமிறங்கினார். ஆனால், காங்கிரஸ் வேட்பாளர் யு.பலராமனிடம் அவர் வீழ்ந்தார். (ஊடக அறிக்கையில் லட்சிய திமுக என்றும், வேட்பாளர் எஸ்.செல்வராஜ் என்றும் தவறாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலும், வரலாற்று ஆவணங்களின்படி இதுவே உண்மை).

இவர்கள் மட்டுமின்றி, அசுர பலம் பொருந்திய அரசியல் தலைவியாக உருவெடுத்த ஜெயலலிதாவுக்கே மக்கள் ஒரு மறக்க முடியாத பாடத்தைக் கற்றுக் கொடுத்தனர். 1991 முதல் 1996 வரை முழுமையாக ஐந்து ஆண்டுகள் தமிழகத்தை ஆட்சி செய்த அவர் மீது, கடுமையான ஆட்சிக்கு எதிரான அலை (Anti-incumbency) வீசியது. அதன் விளைவாக, 1996-ல் முதலமைச்சர் பதவியில் இருந்தபடியே பர்கூர் தொகுதியில் போட்டியிட்ட ஜெயலலிதா, திமுக வேட்பாளர் சுகவனத்திடம் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தோல்வியைத் தழுவினார். நட்சத்திர அந்தஸ்து ஒரு தலைவரை ஆட்சிக்கு எதிரான மக்களின் கோபத்திலிருந்து காப்பாற்றாது என்பதை இந்தத் தோல்வி நிரூபித்தது.

எம்.ஜி.ஆருக்குப் பிறகு தனி ஆவர்த்தனம் செய்து மிகப் பெரிய வெற்றியைச் சுவைத்தவர் ‘கேப்டன்’ விஜயகாந்த் மட்டுமே. 2011-ல் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக உச்சம் தொட்ட அவர், தமிழக அரசியலின் மாற்று சக்தியாக, ஒரு தவிர்க்க முடியாத கிங் மேக்கராக உருவெடுத்தார். ஆனால், அரசியல் எவ்வளவு குரூரமானது என்பதற்கு அவரே உதாரணமானார்.

2016 சட்டமன்றத் தேர்தலில் மாற்று அரசியலை முன்வைத்து உளுந்தூர்பேட்டை தொகுதியில் போட்டியிட்ட விஜயகாந்த், அதிமுக வேட்பாளர் இரா.குமரகுருவிடம் தோல்வியடைந்ததோடு மட்டுமில்லாமல், தனது டெபாசிட்டையும் இழந்தார். ஒரு காலத்தில் ஒட்டுமொத்த தமிழக அரசியலையும் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக இருந்தவர், அதே மக்களின் வாக்குகளைப் பெற முடியாமல் டெபாசிட் இழக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது, சினிமா பிம்பத்தின் பலவீனத்தைக் காட்டியது.

மறுபுறம், தமிழ் தேசியம் என்ற தீவிரமான சித்தாந்தத்தை முன்வைத்து 2010-ல் நாம் தமிழர் கட்சியைத் தொடங்கிய சீமான், 2016 கடலூர் சட்டமன்றத் தேர்தலில் அதிமுகவின் எம்.சி.சம்பத்திடமும், 2021 திருவொற்றியூர் தேர்தலில் திமுகவின் கே.பி.சங்கரிடமும் தோல்வியைத் தழுவினார். உணர்ச்சிகரமான மேடைப் பேச்சுகள் வாக்குகளாக மாறுவதற்கு நீண்ட நெடிய காலமும், அசுரத்தனமான களப்பணியும் தேவை என்பதை சீமானின் அரசியல் பயணம் உணர்த்துகிறது.

சமகால அரசியலில் “உலக நாயகன்“ கமல்ஹாசனின் அரசியல் பிரவேசம் பெரும் எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியது. ‘மக்கள் நீதி மய்யம்’ என்ற கட்சியைத் தொடங்கி, 2021-ல் கோவை தெற்கு தொகுதியில் களமிறங்கினார் கமல். அறிவுசார் அரசியல் பிம்பத்தைக் கட்டமைத்த போதிலும், மிகக் கடுமையான உள்ளூர் தேர்தல் களத்தில், இறுதிச் சுற்று வாக்கு எண்ணிக்கையில் பாஜக வேட்பாளர் வானதி சீனிவாசனிடம் நூலிழையில் வெற்றியை நழுவவிட்டார்.

இதேபோல், ‘அகில இந்திய சமத்துவ மக்கள் கட்சி’யின் நிறுவனரான சரத்குமார், 2016-ல் திருச்செந்தூர் தொகுதியில் அதிமுகவின் ‘இரட்டை இலை’ சின்னத்தில் போட்டியிட்டும் திமுகவின் அனிதா ராதாகிருஷ்ணனிடம் வீழ்ந்தார். இறுதியில், தனித்து இயங்க முடியாத சூழலில் 2024-ல் தனது கட்சியை பாஜகவுடன் இணைத்து, தனது தனிப்பட்ட அரசியல் கனவுகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தார் சரத்குமார்.

அரசியலில் நுழைந்து 10 ஆண்டுகள் முழுமையாகச் செயல்பட்ட நடிகை குஷ்பு சுந்தர், 2021-ல் ஆயிரம் விளக்கு தொகுதியில் பாஜக சார்பில் போட்டியிட்டு திமுக வேட்பாளர் எழிலன் நாகநாதனிடம் படுதோல்வியைச் சந்தித்தார்.

“நடிகர்கள் அரசியலுக்கு வருவது ஒரு பேரழிவு. அவர்கள் பிரபலமானவர்கள் என்பதற்காக மட்டுமே அரசியலுக்கு வரக்கூடாது… அரசியல் ஒரு திரைப்பட செட் அல்ல, குடிமக்கள் பார்வையாளர்களும் அல்ல.” – பிரகாஷ் ராஜ்

எம்.ஜி.ஆர் ஃபார்முலா: ஒரு விதிவிலக்கா அல்லது பின்பற்ற முடியாததா?

ஒரு நடிகரின் கட்-அவுட்டிற்கு பாலாபிஷேகம் செய்யும் அதே ரசிகன், வாக்குச் சாவடிக்குள் நுழையும்போது ஒரு தேர்ந்த அரசியல் விமர்சகனாக மாறிவிடுகிறான் என்பதுதான் தமிழகத்தின் யதார்த்தம்.

சினிமாவில் கோலோச்சிய சிவாஜி கணேசன் போன்றோரால் ஏன் அரசியலில் ஜெயிக்க முடியவில்லை?

ரசிகர் மன்றங்கள் வேறு, வாக்கு வங்கிகள் வேறு என்பதை சிவாஜி கணேசன் உள்ளிட்ட பல நடிகர்கள் மிகவும் தாமதமாகவே உணர்ந்தனர். பலமான வாக்குச்சாவடி கட்டமைப்பு (Booth Committee) இல்லாத எந்தவொரு தனிப்பட்ட கட்சியும், திராவிடக் கட்சிகளின் ராணுவக் கட்டுப்பாடான தேர்தல் வியூகங்களுக்கு முன்னால் தாக்குப்பிடிக்க முடியாது என்பதே இவர்களின் தொடர் தோல்விக்கான அடிப்படை காரணம்.

விஜயகாந்த் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக உயர்ந்தாலும், பின்னர் டெபாசிட் இழக்கும் அளவுக்குச் சரிவைச் சந்திக்கக் காரணம் என்ன?

தனிமனித செல்வாக்கை மட்டுமே அதீதமாக நம்பியிருந்ததும், நிலையான கொள்கை மற்றும் தத்துவார்த்த அடித்தளம் இல்லாததுமே விஜயகாந்தின் சரிவுக்கு வித்திட்டன. மக்களைத் திரட்டுவதில் அவர் காட்டிய வேகத்தை, அந்த கூட்டத்தை நிரந்தர வாக்குகளாக மாற்றுவதற்கான தொடர்ச்சியான நிறுவனக் கட்டமைப்பை உருவாக்குவதில் அவர் கோட்டைவிட்டார்.

எம்.ஜி.ஆர், ஜெயலலிதாவுக்குப் பிறகு எந்தவொரு நடிகராலும் தமிழக அரசியலில் ஏன் ஆழமாக வேரூன்ற முடியவில்லை?

திமுக, அதிமுக ஆகிய இரு திராவிடக் கட்சிகளும் பல தலைமுறைகளாக வேரூன்றிய சமூக நீதி மற்றும் திராவிட சித்தாந்த கட்டமைப்புகளைக் கொண்டுள்ளன. ஆனால், திடீரெனக் கட்சி தொடங்கும் நவீன நடிகர்களை, தமிழக மக்கள் மாற்று ஆட்சியாளர்களாகப் பார்க்காமல், தேர்தலுக்குத் தேர்தல் வரும் ‘அரசியல் சுற்றுலாப் பயணிகளாகவே’ (Political Tourists) பார்க்கின்றனர்.

இன்றைய நடிகர்கள் பலரும் எம்.ஜி.ஆரைத் தங்களின் ரோல் மாடலாகக் காட்டிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால், அவர்கள் எம்.ஜி.ஆரின் வெற்றியை மட்டுமே பார்க்கிறார்களே தவிர, அந்த வெற்றிக்கான உழைப்பைப் பார்ப்பதில்லை. எம்.ஜி.ஆர் ஒரே இரவில் கட்சி தொடங்கி முதலமைச்சர் வேட்பாளராக தன்னை அறிவித்துக் கொண்டவர் அல்ல. அவர் பல தசாப்தங்களாக திமுகவில் அடிமட்ட அளவில் பணியாற்றி, கட்சியின் பொருளாளராக உயர்ந்து, திராவிட இயக்கத்தின் கருத்தியலோடு தன்னை இரண்டறக் கலந்து கொண்டவர்.

அவர் தனிக்கட்சி தொடங்கியபோது, அவரிடம் வெறும் ரசிகர்கள் மட்டும் இல்லை; திமுகவின் கணிசமான தொண்டர்களும், வலுவான அரசியல் கட்டமைப்பும் இருந்தது. ஆனால் தற்போதைய நடிகர்கள் எடுத்தவுடனேயே முதலமைச்சர் வேட்பாளராகக் களமிறங்க நினைக்கும் அவசரமே அவர்களின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாக அமைகிறது. சினிமா பிம்பத்தைத் தாண்டி, மக்கள் பிரச்சினைகளுக்காகத் தெருவில் இறங்கிப் போராடும் களப்பணியின் முக்கியத்துவத்தை இன்றைய நட்சத்திரங்கள் உணர்வதில்லை.

வரலாற்றுப் பாடம்: விஜய் போன்ற புதியவர்களுக்கு என்ன செய்தி?

திரைப்பிரபலங்களின் இந்தத் தொடர் தோல்விகளிலிருந்து, புதிதாகக் கட்சி தொடங்கியுள்ள விஜய் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் என்னென்ன?

விஜய் தனது ‘தமிழக வெற்றிக் கழகம்’ (தவெக) மூலம் அரசியலில் நுழைந்துள்ள நிலையில், சிவாஜி, கமல், விஜயகாந்த் ஆகியோரின் சறுக்கல்கள் அவருக்கு ஒரு மாபெரும் எச்சரிக்கை மணி. தனது தனிப்பட்ட சினிமா கவர்ச்சியைத் தாண்டி, வலுவான கொள்கை பிடிப்பையும், அடிமட்டக் கட்டமைப்பையும் உருவாக்கினால் மட்டுமே 2026 சட்டமன்றத் தேர்தலின் இருமுனை அரசியலில் அவரால் தாக்குப்பிடிக்க முடியும்.

விஜய் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான உண்மை ஒன்று உள்ளது. தமிழக அரசியலில் ‘மூன்றாவது அணி’ என்பது பெரும்பாலும் ஒரு கானல் நீராகவே இருந்து வந்துள்ளது.

திராவிடக் கட்சிகளின் கட்டமைப்புகளை எதிர்க்க, வெறும் சமூக வலைதளப் பிரச்சாரங்களும், ரசிகர் மன்றங்களும் மட்டுமே போதுமானதல்ல. ஒவ்வொரு வாக்குச்சாவடியிலும் முகவர்களை நியமித்து, மக்களை நேரடியாகச் சந்தித்து, அவர்களை நிறுவன ரீதியாக ஒருங்கிணைக்க வேண்டும். “நான் ஒரு பகுதிநேர அரசியல்வாதி அல்ல“ என்பதைத் தனது தொடர்ச்சியான களப்பணிகள் மூலம் அவர் நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளார்.

வரலாறு இரக்கமற்றது. அது எந்த ஒரு உச்ச நட்சத்திரத்தையும், அவரது திரை பிம்பத்துக்காகக் கருணை காட்டி வெற்றிபெறச் செய்யாது. களத்தில் சிந்துகிற வியர்வையும், சித்தாந்தப் பிடிப்பும் மட்டுமே தமிழக மக்களின் வாக்குகளைப் பெற்றுத் தரும்.

நாளை இந்தியா கருத்து: திரைப்படங்களில் கதாநாயகர்களாகக் கொண்டாடும் நடிகர்களை, நிஜ வாழ்க்கையின் தலைவர்களாக ஏற்க தமிழக மக்கள் எப்போதும் அவசரம் காட்டுவதில்லை. உறுதியான கொள்கையும், தொடர் களப்பணியும் இல்லாத எந்த ஒரு நட்சத்திரமும், தேர்தல் களத்தில் வெறும் காகிதப் பூவாகவே உதிர்ந்து போவார்கள் என்பதுதான் தமிழக அரசியலின் அழிக்க முடியாத சாசனம்.