1968-ல் நிலவிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ‘பூமி உதயம்’ புகைப்படம் மனிதகுலத்திற்கு விழிப்புணர்வை ஊட்டியது என்றால், 58 ஆண்டுகள் கழித்து தற்போது எடுக்கப்பட்டுள்ள ‘பூமி மறைவு’ புகைப்படம் நாம் நிகழ்த்திய சுற்றுச்சூழல் பேரழிவின் மரண சாசனமாக விண்வெளியில் வரையப்பட்டுள்ளது.
வரலாறு சில நேரங்களில் தன்னைத் தானே முரண்பாடான கோணங்களில் திருப்பிப் போட்டுக்கொள்கிறது. மனிதன் நிலவை வெல்லப் புறப்பட்டபோது, அவன் தற்செயலாகக் கண்டடைந்தது தனது சொந்த வீடான பூமியைத்தான்.
அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்பு ஒரு விண்கலத்தின் சிறிய சாளரத்தின் வழியாகப் பார்க்கப்பட்ட அந்த நீல நிறப் பந்து, இன்று அதே விண்வெளியிலிருந்து பார்க்கும்போது தனது பொலிவை இழந்து, தழும்புகளோடு காட்சியளிக்கிறது. பிபிசி (BBC) மற்றும் சர்வதேச விண்வெளி ஆய்வு மையங்கள் சமீபத்தில் வெளியிட்டுள்ள அதிர்ச்சியூட்டும் காலநிலை தரவுகளும், நாசாவின் புதிய விண்வெளிப் புகைப்படமும் ஒரு கசப்பான உண்மையை நம் முகத்தில் அறைகின்றன. நாம் வாழும் இந்த ஒற்றைக் கோள் இனி பாதுகாப்பான ஒரு தொட்டில் அல்ல; அது மனிதர்களின் பேராசையால் சூறையாடப்பட்ட ஒரு போர்க்களம்.
அப்பல்லோ 8 விண்வெளிப் பயணத்தின்போது விண்வெளி வீரர்கள் பதிவு செய்த ‘பூமி உதயம்’ (Earthrise) புகைப்படம், நவீன சுற்றுச்சூழல் இயக்கத்துக்கு மிகப்பெரிய உத்வேகம் அளித்தது. ஆனால், 2026-ல் நடைபெறவுள்ள அடுத்தகட்டப் பாய்ச்சலான ஆர்டெமிஸ்-2 (Artemis-2) பயணத்தில் ஈடுபட்ட குழுவினர், நிலவைச் சுற்றிப் பறந்தபோது எடுத்த ‘பூமி மறைவு’ (Earthset) என்ற புதிய புகைப்படம், வெறும் தொழில்நுட்ப சாதனை அல்ல. இரண்டு படங்களுக்கும் இடையிலான 58 ஆண்டு கால இடைவெளியை வைத்து, விஞ்ஞானிகள் பூமியின் காலநிலை மாற்றத்தை அளவிடும்போது, வெளிவரும் முடிவுகள் நமது உள்ளூர் கடலோரப் பகுதிகள் வரை நீண்டிருக்கும் ஒரு மாபெரும் எச்சரிக்கையாகும்.
அழிவின் தொடக்கமா அல்லது விழிப்புணர்வின் மறுபிறப்பா? ‘பூமி மறைவு’ காட்டும் அதிர்ச்சி உண்மை
காலம் என்பது ஒரு கடிகார முள் மட்டுமல்ல; அது நாம் செய்யும் தவறுகளின் சாட்சி. இந்திய நேரப்படி ஏப்ரல் 7-ஆம் தேதியன்று, அதிகாலை 04:11 மணிக்கு, நிலவை ஏழு மணிநேரம் கடந்து சென்றபோது ஓரியன் விண்கலத்தின் சாளரத்தின் வழியாக இந்த ‘எர்த்செட்’ புகைப்படம் எடுக்கப்பட்டது. இந்தப் படத்தில் பூமியின் பிரகாசமான பகுதி ஓசியானியா பிராந்தியத்தின் மீது வெண் மேகங்களையும் நீலப் பெருங்கடல்களையும் காட்டுகிறது. இருண்ட பகுதிகள் இரவு நேரத்தில் அமைதியாக உறங்கும் நகரங்களின் நிழல்களைப் பதிவு செய்துள்ளன.
இந்த புகைப்படத்திற்கான பெருமை தனிப்பட்ட ஒருவரைச் சாராமல், விண்கலத்தில் இருந்த நான்கு உறுப்பினர்களைக் கொண்ட மொத்த குழுவையுமே சாரும் என நாசா அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவித்துள்ளது. இருப்பினும், விண்வெளி வீராங்கனை கிறிஸ்டினா கோச் (Christina Koch) ஒரு நிகான் கேமரா மூலம் இதை நேரடியாகப் படம்பிடித்தார் என்ற நுட்பமான தகவலும் விண்வெளி வரலாற்றுப் பதிவுகளில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 1968-ல் அப்பல்லோ 8 விண்கலத்தின் கமாண்டரான ஃபிராங்க் போர்மேனும், பில் ஆண்டர்ஸும் நிலவின் இருண்ட, உயிரற்ற, விண்கல் மோதியதால் ஏற்பட்ட பள்ளங்களைக் கண்டபோது, அவர்களின் கண்களுக்குத் தெரிந்தது சாம்பல் நிறம் மட்டுமே. அப்போதுதான் அந்த இருளில் ஒரு நீல வைரம் போல பூமி உதித்தது.
“இந்த ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சத்திலேயே நிறங்களைக் கொண்ட ஒரே வான்பொருள் பூமியாகத்தான் இருந்தது. அது ஒரு பிரமிக்கத்தக்க காட்சியாக அமைந்தது. இந்த பூமியில் வாழ்வதற்கு நாம் மிகவும், மிகவும் பாக்கியசாலிகள்.”
ஃபிராங்க் போர்மேன் கூறிய இந்த வார்த்தைகள், அன்று பலருக்கும் ஒரு கவித்துவமான ஆச்சரியமாக மட்டுமே இருந்தது. ஆனால், இன்று ஓரியன் விண்கலத்திலிருந்து பார்க்கும்போது, அந்த ‘பாக்கியம்’ நம் கைகளை விட்டு நழுவிக்கொண்டிருக்கிறதா என்ற அச்சம் எழுகிறது. ஐரோப்பிய விண்வெளி ஆய்வு மையத்தில் அடுத்த தலைமுறை செயற்கைக் கோள்களுக்கான திட்டங்களை மேற்பார்வையிடும் கிரேக் டான்லன் போன்ற விஞ்ஞானிகள், இந்தப் புதிய புகைப்படத்தை ஒரு கலைப்படைப்பாகப் பார்க்காமல், ஒரு குற்றப்பத்திரிகையாகவே பார்க்கிறார்கள்.
தரவுகள் பேசுகின்றன: 58 ஆண்டுகளில் மனிதகுலம் இழந்தது என்ன?
இரண்டு புகைப்படங்களையும் மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், பூமி அப்படியேதான் இருக்கிறது என்ற மாயை தோன்றும். ஆனால், அறிவியல் தரவுகளின் கண்கொண்டு பார்த்தால், 1968-க்கும் இன்றைய காலகட்டத்திற்கும் இடையே நாம் ஏற்படுத்திய வடுக்கள் அப்பட்டமாகத் தெரியும்.
கடந்த 58 ஆண்டுகளில் வளிமண்டல கரிம வாயு (Carbon dioxide) அளவுகள் சுமார் மூன்றில் ஒரு பங்கு உயர்ந்துள்ளன. உலகளாவிய வெப்பநிலை குறைந்தது 1°C அதிகரித்துள்ளது. இது வெறும் எண்கள் அல்ல; இது பல்லாயிரக்கணக்கான உயிரினங்களின் அழிவையும், பல நிலப்பரப்புகளின் மூழ்கலையும் குறிக்கும் குறியீடுகள்.
லீட்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த பனிப்பாறை ஆய்வாளர் பெஞ்சமின் வாலிஸ் மற்றும் பிரிட்டிஷ் அன்டார்டிகா ஆய்வுக் குழுவின் அறிவியல் இயக்குநர் பெட்ரா ஹெய்ல் ஆகியோர் முன்வைக்கும் தரவுகள் இன்னும் உறைய வைப்பவை. முதல் புகைப்படத்துக்கும் சமீபத்திய புகைப்படத்துக்கும் இடைப்பட்ட அரை நூற்றாண்டு காலத்தில், அன்டார்டிகா தீபகற்பத்தில் மட்டும் சுமார் 28,000 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவிலான பனி அடுக்குகள் உடைந்து கடலில் சரிந்துள்ளன. கடந்த 10,000 ஆண்டுகளில் அன்டார்டிகா பனியில் இப்படி ஒரு பிரம்மாண்டமான மாற்றம் காணப்பட்டதே இல்லை.
மறுபுறம், சோவியத் ஒன்றியத்தின் தவறான நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களால், ஆரல் கடல் அதன் 1960-களின் பரப்பளவில் இன்று 10 சதவிகிதத்துக்கும் குறைவாகச் சுருங்கி, ஒரு வறண்ட பாலைவனமாக மாறியுள்ளது. பிரிட்டனில் உள்ள ரீடிங் பல்கலைக்கழகத்தின் தேசிய பூமி கண்காணிப்பு மையத்தைச் சேர்ந்த காலநிலை அறிவியல் பேராசிரியர் ரிச்சர்ட் ஆலன் மிகத் தெளிவாக ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிடுகிறார். கள ஆய்வுகள் மற்றும் கணித மாதிரிகளின் அடிப்படையில், இந்த மாற்றங்களில் ஏறக்குறைய 90 முதல் 95% வரை மனித செயல்பாடுகளாலேயே நிகழ்ந்தவை.
இது இயற்கையின் சுழற்சி அல்ல; இது மனிதர்களின் திட்டமிடப்பட்ட அழிவுச் செயல்.
முன்னேற்றத்தின் விலையா? தமிழகத்தை அச்சுறுத்தும் காலநிலை நிதர்சனம்
இந்த இடத்தில் ஒரு வலுவான எதிர்வாதம் முன்வைக்கப்படுகிறது. கடந்த 150 ஆண்டுகளில் மனிதகுலம் அடைந்த அபரிமிதமான தொழில் வளர்ச்சி, வறுமையை ஒழித்து, நவீன மருத்துவத்தைக் கொண்டுவந்து, விண்வெளிக்கே மனிதனை அனுப்பும் அளவுக்குத் தொழில்நுட்பத்தை வளர்த்துள்ளது.
லாஸ் ஏஞ்சலிஸ் முதல் லண்டன் வரை, தொழில்புரட்சி செய்த மாயத்தால் மனித வாழ்நாள் அதிகரித்துள்ளது. இந்த ‘முன்னேற்றத்திற்கு’ நாம் கொடுத்த சிறு விலைதான் இந்தக் காலநிலை மாற்றம் என்று முதலாளித்துவ சிந்தனையாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். ஆனால், ‘எர்த் டே நெட்வொர்க்’ அமைப்பின் தலைவர் கேத்லீன் ரோஜர்ஸ் போன்றவர்கள் இந்த வாதத்தை அடியோடு மறுக்கின்றனர்.
“விண்வெளியில் இருந்து வெகு தொலைவில் இருந்து பார்க்கையில், பூமி கச்சிதமாகவும் அழகாகவும் காட்சியளித்தது. ஆனால் மக்கள் உற்று நோக்கியபோது, 150 ஆண்டுகால ‘முன்னேற்றம்’ என்று அழைத்தவற்றால் ஏற்பட்ட சேதத்தை அவர்களால் காண முடிந்தது.”
இந்த 150 ஆண்டுகால முன்னேற்றத்தின் கொடூரமான விளைவுகளை, இன்று தமிழ்நாடு நேரடியாக அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறது. உலகளாவிய வெப்பநிலை 1°C அதிகரித்துள்ளது என்ற விண்வெளித் தரவு, தமிழ்நாட்டின் 1,000 கிலோமீட்டர் நீண்ட கடற்கரையில் 41% பகுதி கடுமையான கடலரிப்பு அபாயத்தில் உள்ள நிதர்சனத்தோடு நேரடியாகத் தொடர்புடையது. ஐபிசிசி (IPCC) மற்றும் நாசா (NASA) ஆய்வுகளின்படி, கடல் மட்டம் உயர்வதால் இந்த நூற்றாண்டின் இறுதிக்குள் மூழ்கும் அபாயத்தில் உள்ள இந்தியாவின் முக்கிய நகரங்களில் சென்னையும் தூத்துக்குடியும் அடங்கும்.
சென்னை எண்ணூர் முகத்துவாரத்தில் ஏற்படும் சூழலியல் சீர்கேடுகளும், கன்னியாகுமரியில் சுருங்கி வரும் கடற்கரைகளும், கணிக்க முடியாத பருவமழையால் ஏற்படும் பெருவெள்ளமும் விண்வெளியில் எடுக்கப்பட்ட அந்த ‘பூமி மறைவு’ புகைப்படத்தின் நேரடி உள்ளூர் விளைவுகள்தான். இதனை உணர்ந்துதான், இந்தியாவுக்கே முன்னோடியாக ‘தமிழ்நாடு காலநிலை மாற்ற இயக்கம்’ (TN Climate Change Mission) தொடங்கப்பட்டுள்ளது. “இந்திய ஒன்றிய அரசு நிர்ணயித்துள்ள 2070-ஆம் ஆண்டு இலக்கிற்கு முன்பாகவே தமிழ்நாடு கார்பன் சமநிலையை அடையும்” என்ற முதலமைச்சர் மு.க.ஸ்டாலினின் அறிவிப்பும், ஐநாவின் ‘சாம்பியன் ஆஃப் தி எர்த்’ விருது பெற்ற அதிகாரி சுப்ரியா சாஹுவின் முன்னெடுப்புகளும் இந்த உலகளாவிய நெருக்கடியை உள்ளூரில் எதிர்கொள்ளும் அவசியத்தை உணர்த்துகின்றன. முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் இயற்கையை அழிப்பது உயிரிழப்புக்குச் சமம் என்பதை தமிழகத்தின் இன்றைய சூழல் நிரூபிக்கிறது.
அடுத்த தலைமுறைக்கான தீர்ப்பு: ஃபிராங்க் போர்மேனின் மரபும் நாசாவின் எச்சரிக்கையும்
1968-ல் ‘பூமி உதயம்’ புகைப்படத்தின் மூலம் நவீன உலகிற்கு விழிப்புணர்வை ஊட்டிய அப்பல்லோ 8 கமாண்டர் ஃபிராங்க் போர்மேன், தனது 95-வது வயதில் கடந்த 2023 நவம்பர் 7-ஆம் தேதி காலமானார். அவர் விட்டுச் சென்ற மரபு, இன்று நாசாவின் ஆய்வு அமைப்புகள் மேம்பாட்டுப் பணி இயக்குநரகத்தை வழிநடத்தும் லோரி கிளேஸ் போன்ற அதிகாரிகளின் கைகளில் உள்ளது. ஃபிராங்க் போர்மேன் ஒருமுறை பிபிசிக்கு அளித்த நேர்காணலில், “நாம் நிலவுக்குச் சென்று, இறுதியில் பூமியைப் பார்ப்பதில் அதிக ஆர்வம் காட்டுவோம் என்பதை நம்மில் யாரும் கவனித்ததாக நான் நினைக்கவில்லை” என்று வியந்தார்.
‘இன்ஸ்பிரேஷன்’ (Inspiration4) எனப்படும் முதல் முழுமையான பொதுமக்கள் விண்வெளிப் பயணத்தின் விமானியாக இருந்த அமெரிக்க விண்வெளி வீராங்கனை சியான் பிராக்டர் கூறுவது போல, இதுபோன்ற தற்செயலான பிரம்மாண்டமான புகைப்படங்கள்தான் இன்றைய தலைமுறைக்குத் தேவையான அதிக உத்வேகத்தை அளிக்கின்றன. விண்வெளி வீரர்கள் ஷட்டரை அழுத்தும்போது, அது வெறும் கேமரா பதிவு அல்ல; அது ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தின் கூட்டு மனசாட்சியின் பதிவு.
நாம் இப்போது ஒரு தீர்க்கமான கட்டத்தில் நிற்கிறோம். 1970-ல் “பூமி தினம்” உருவாக்கப்படுவதற்கு ‘பூமி உதயம்’ புகைப்படம் எப்படி வழிவகுத்ததோ, அதேபோல இந்த ‘பூமி மறைவு’ புகைப்படம் கார்பன் உமிழ்வை முற்றிலுமாகத் தடுக்கும் ஒரு புதிய உலகளாவிய சட்டகத்துக்கு வழிவகுக்க வேண்டும். நாம் இனியும் தாமதித்தால், எதிர்காலத்தில் எந்தவொரு விண்வெளி வீரரும் பூமியைப் பார்த்து ‘பாக்கியசாலிகள்’ என்று கூற மாட்டார்கள்; மாறாக, தங்கள் மூதாதையர்களின் முட்டாள்தனத்தை எண்ணி விண்வெளியில் கண்ணீர் வடிப்பார்கள். பூமி மறைவு என்பது ஒரு புகைப்படத்தின் பெயராக மட்டுமே இருக்க வேண்டும்; அது மனிதகுலத்தின் விதியாக மாறிவிடக் கூடாது.
நாளை இந்தியா ஆய்வு
ஆர்டெமிஸ்-2 குழுவினர் எடுத்துள்ள இந்தப் புகைப்படம் வெறும் விண்வெளி மைல்கல் அல்ல; இது தமிழ்நாட்டிற்கும் ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிற்கும் ஒரு ‘காஸ்மிக் தணிக்கை’ (Cosmic Audit). உலகளாவிய அளவில் கார்பன் உமிழ்வால் ஏற்படும் பனிப்பாறை உருகுதல், நேரடியாக வங்காள விரிகுடாவின் நீர்மட்டத்தை உயர்த்தி, தமிழ்நாட்டின் கடலோர மாவட்டங்களைச் சிதைத்து வருகிறது. இதில் பயன்பெறுபவர்கள், முன்கூட்டியே புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் (Renewable Energy) மற்றும் பசுமைத் தொழில்நுட்பங்களுக்கு மாறும் தொழில் நிறுவனங்களும், நாடுகளும்தான்.
இழப்பைச் சந்திக்கப் போவது, புதைபடிவ எரிபொருட்களை (Fossil fuels) இன்னும் நம்பியிருக்கும் தொழில்துறைகளும், கடலரிப்பால் வாழ்வாதாரத்தை இழக்கும் சென்னை மற்றும் தூத்துக்குடி மீனவ சமூகங்களும்தான். வரலாறு திரும்புகிறது; 1968-ல் விண்வெளிப் பயணம் எப்படி ஒரு மாபெரும் சுற்றுச்சூழல் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியதோ, அதேபோல தற்போதைய ஆர்டெமிஸ் திட்டங்களும் பூமியின் அபாயத்தை அப்பட்டமாகத் தோலுரித்துக் காட்டுகின்றன. வரும் காலங்களில், தமிழக அரசின் காலநிலை மாற்றக் கொள்கைகளின் செயல்பாட்டு வேகம், உலகளாவிய ஐபிசிசி (IPCC) எச்சரிக்கைகள் மற்றும் நாசாவின் எதிர்கால விண்வெளித் தரவுகள் உள்ளூர் வானிலையை எப்படித் துல்லியமாகக் கணிக்கப்போகின்றன என்பதை வாசகர்கள் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும்.
நாளை இந்தியா கருத்து: விண்வெளியில் இருந்து பார்க்கும் போது எல்லைகள் இல்லாத நீல நிறப் பந்தாகப் பூமி தெரிந்தாலும், காலநிலை மாற்றத்தின் கொடூரமான பேரழிவுகள் உள்ளூர் நிலப்பரப்பில்தான் அரங்கேறுகின்றன. நிலவை நோக்கிய நமது அடுத்தடுத்த பாய்ச்சல்கள், சிதைந்துபோன நமது தாய்நிலத்தைக் காப்பாற்றுவதற்கான இறுதி எச்சரிக்கை மணியாகவே அமைய வேண்டும்.
மனநல நெருக்கடியில் உள்ளவர்களுக்கு: iCall helpline: 9152987821 | Vandrevala Foundation: 1860-2662-345 (24/7)
