அரசியல் களத்தின் மேல்தட்டு பிம்பத்தைத் துறந்து, கரடுமுரடான கிராமத்து மூதாட்டியாக ராதிகா சரத்குமார் எடுத்திருக்கும் இந்தத் துணிச்சலான அவதாரம், அவரது கலைத்தாகத்தை மீண்டும் நிரூபித்துள்ளது; ‘தாய் கிழவி’ திரைப்படம், பெண்களின் பொருளாதார அதிகாரத்தையும் மனித மனத்தின் சுயநலங்களையும் டார்க் காமெடியாகப் பதிவு செய்து, தமிழ் சினிமாவின் ஆரோக்கியமான நகர்வுகளில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது.
அதிகாரத்தின் உச்சத்தில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு சிங்கம், தனது பளபளப்பான கூண்டை உடைத்துக்கொண்டு மீண்டும் வேட்டைக்காட்டிற்குத் திரும்பினால் எப்படி இருக்குமோ, அப்படித்தான் இருக்கிறது ராதிகாவின் இந்த புதிய சினிமா அவதாரம். கடந்த 2024 மக்களவைத் தேர்தலில் விருதுநகர் தொகுதியின் நட்சத்திர வேட்பாளராகக் களம் கண்டவர் ராதிகா சரத்குமார்.
நேர்த்தியாக சலவை செய்யப்பட்ட சேலை, கைகூப்பி வாக்கு சேகரிக்கும் புன்னகை, மேடைகளில் முழங்கிய அரசியல் முதிர்ச்சி என ஒரு கனத்த அரசியல் பிம்பத்தை கட்டமைத்திருந்தார். கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக ‘சித்தி’, ‘வாணி ராணி’ என தொலைக்காட்சி மெகா தொடர்களில் தர்மத்தின் வாழ்வுதனை காக்கும் தியாகத் தாயாகவும் வலம் வந்தவர். ஆனால், அந்த அத்தனை புனித பிம்பங்களையும் ஒரேயடியாக உடைத்தெறிந்துவிட்டு, ஒரு கொடூரமான கந்துவட்டிக்காரி ‘பவுனுத்தாயி’-ஆக உருவெடுத்துள்ளார் ராதிகா.
அறிமுக இயக்குநர் சிவகுமார் முருகேசன் இயக்கத்தில் வெளியாகியுள்ள ‘தாய் கிழவி’ திரைப்படம், தமிழ் சினிமாவின் அக்மார்க் டார்க் காமெடி (Dark Comedy) வரிசையில் ஒரு புதிய வரவாக இணைந்துள்ளது. சமீபத்தில் முன்னணி நாளிதழ் ஒன்றில் வெளியான விரிவான விமர்சனக் கட்டுரை, இத்திரைப்படம் எவ்வாறு கிராமத்து வாழ்வியலை எந்தவித ஒப்பனையும் இன்றி அப்பட்டமாகத் தோலுரித்துக் காட்டியுள்ளது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. அரசியல் களத்தில் பண்பட்ட ஒரு தலைவராகத் தன்னை முன்னிறுத்திய ராதிகா, மதுரை மண்ணின் வறண்ட நிலத்தில் வட்டிக்கு விட்டு, ஊரையே அடக்கி ஆளும் ஒரு மூதாட்டியாக நடித்திருப்பது, அவரது அசாத்தியமான நடிப்புப் பசியையே காட்டுகிறது.
மதுரை, உசிலம்பட்டி, செக்கானூரணி எனத் தென் மாவட்டங்களின் நாடி நரம்புகளைத் தொட்டுச் செல்லும் இந்தப் படம், வெறும் பொழுதுபோக்குச் சித்திரம் மட்டுமல்ல; கிராமப்புற பெண்களின் பொருளாதார இருப்பு குறித்த ஒரு மிக முக்கியமான மானுடவியல் பதிவும்கூட. இந்தக் கட்டுரை, ‘தாய் கிழவி’ திரைப்படத்தின் நுட்பமான திரைக்கதை, நடிகர்களின் பங்களிப்பு மற்றும் அது பேசும் சமூக அரசியல் குறித்து ஒரு விரிவான பார்வையை முன்வைக்கிறது.
ராதிகாவின் புதிய அவதாரம்: பவுனுத்தாயி எனும் கந்துவட்டிக்காரி
மதுரை மாவட்டத்தின் வறண்ட நிலப்பரப்பான விக்கிரமங்கலம் கிராமம்தான் கதையின் களம். அந்த ஊரையே தனது கந்துவட்டித் தொழிலால் கதிகலங்க வைக்கும் மூதாட்டி பவுனுத்தாயிதான் படத்தின் அச்சாணி. இரக்கமற்ற வசூல் வேட்டை, எதிர்த்துப் பேசுபவர்களை வாயடைக்கச் செய்யும் வசைச்சொற்கள் என ஒரு ‘டான்’ ஆக வலம் வருகிறார் பவுனுத்தாயி. ஆனால், எதிர்பாராத ஒரு திருப்பமாக அவர் திடீரென சுயநினைவை இழந்து படுத்தப்படுக்கையாகிறார்.
பவுனுத்தாயி படுக்கையில் விழுந்த செய்தியைக் கேட்டு, அவர் குடும்பம் அல்லாடுகிறதோ இல்லையோ, மொத்த விக்கிரமங்கலம் ஊருமே நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுகிறது. ஊர் மக்களின் இந்த வக்கிரமான மகிழ்ச்சியே படத்தின் டார்க் காமெடிக்கான சிறந்த அடித்தளமாக அமைகிறது.
தாயின் நிலைமையைக் கேள்விப்பட்டு, பல ஆண்டுகளாகப் பிரிந்து வாழ்ந்த அவரது மூன்று மகன்களும் ஊருக்குத் திரும்புகிறார்கள். பாசத்தால் அல்ல, தாயின் சொத்துக்களைப் பங்கு பிரிக்கலாம் என்ற பேராசையில்தான் அவர்கள் வருகிறார்கள் என்பதைத் திரைக்கதை அப்பட்டமாகச் சொல்கிறது.
ராதிகாவின் அசுர பாய்ச்சலும், மண் சார்ந்த யதார்த்தமும்
தமிழ் சினிமாவில் 80களில் பாரதிராஜா போன்ற ஜாம்பவான்களால் வார்க்கப்பட்ட ராதிகாவின் கிராமத்து நாயகி முகம், ‘கிழக்குச் சீமையிலே’ திரைப்படத்தில் உச்சம் தொட்டது. அதன் பிறகு, அத்தகையதொரு யதார்த்தமான கிராமத்து கதாபாத்திரத்தை ராதிகாவிடம் இத்தனை ஆண்டுகளாகத் தமிழ் சினிமா தவறவிட்டுவிட்டதோ என்ற ஏக்கத்தை இந்தப் படம் தீர்த்து வைக்கிறது.
பவுனுத்தாயி கதாபாத்திரத்திற்காக ராதிகா தனது வழக்கமான உடல்மொழியை முற்றிலுமாக மாற்றியுள்ளார். மதுரை மண்ணின் கரடுமுரடான வட்டார வழக்கை அவர் உச்சரிக்கும் விதமும், வசூல் செய்யும்போது அவர் காட்டும் ஆக்ரோஷமும் திரையை ஆக்கிரமிக்கின்றன.
அதிகாரத்தின் உச்சத்தில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு சிங்கம், தனது பளபளப்பான கூண்டை உடைத்துக்கொண்டு மீண்டும் வேட்டைக்காட்டிற்குத் திரும்பினால் எப்படி இருக்குமோ, அப்படித்தான் இருக்கிறது ராதிகாவின் இந்த புதிய சினிமா அவதாரம்.
ஒரு டார்க் காமெடி திரைப்படம் வெற்றி பெற வேண்டுமானால், துணை நடிகர்களின் பங்களிப்பு மிக மிக அவசியம். அதை இயக்குநர் சிவகுமார் முருகேசன் மிகச் சரியாகப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.
சிங்கம் புலி, அருள்தாஸ், பாலசரவணன் ஆகிய மூவரும் பவுனுத்தாயியின் மகன்களாகத் திரையில் கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறார்கள். தாயின் உடல்நிலையைவிட அவளின் பணப்பெட்டி மீதே இவர்களின் கண்கள் மொய்ப்பது சமூகத்தின் அவலங்களைச் சிரிப்புடன் கடத்த உதவுகிறது.
பென்னி குவிக் என்ற வித்தியாசமான பெயர் கொண்ட கதாபாத்திரத்தில் வரும் முனீஸ்காந்த், தனது வழக்கமான டைமிங் காமெடியால் திரையரங்கில் சிரிப்பலையை ஏற்படுத்துகிறார்.
ரேச்சல் ரெபேக்கா மகளாகவும், வேட்டை முத்துக்குமார், ஜார்ஜ் மரியன், இளவரசு மற்றும் மருமகள்களாக வரும் முத்துலட்சுமி, நிரோஷா, அபிநயா எனப் பெரிய நட்சத்திரப் பட்டாளமே தங்கள் பங்கைச் சிறப்பாகச் செய்துள்ளனர்.
நிச்சயமாக. வன்முறையோ, ஆபாசமோ இன்றி, மனித மனங்களின் பேராசையையும், சுயநலத்தையும் பகடியாகச் சொல்லும் இந்தப் படம் ஒரு முழுமையான குடும்பப் பொழுதுபோக்குத் திரைப்படமாக அமைந்துள்ளது. குறிப்பாக, நகைச்சுவைக்காக எழுதப்பட்ட வசனங்கள் அனைத்துத் தரப்பு ரசிகர்களையும் வெகுவாக ஈர்க்கும்.
செக்கானூரணி, உசிலம்பட்டி, கருமாத்தூர் ஆகிய பகுதிகளுக்கே உரித்தான பிரத்யேக சொற்கள் படத்தில் மிக இயல்பாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இது படத்திற்கு நம்பகத்தன்மையைக் கொடுப்பதோடு, அந்த மண்ணின் கலாச்சாரத்தையும் டார்க் காமெடி பாணியில் சொல்வதற்குப் பெரும் பலமாக அமைந்துள்ளது.
ஒரு மண் சார்ந்த திரைப்படம் வெற்றி பெற தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் உழைப்பு மிக முக்கியம். அதனை ‘தாய் கிழவி’ குழுவினர் சிறப்பாகப் பூர்த்தி செய்துள்ளனர்.
விவேக் விஜயகுமாரின் கேமரா, விக்கிரமங்கலம் கிராமத்தின் வெயிலையும், புழுதியையும், மனிதர்களின் சுருக்கம் விழுந்த முகங்களையும் மிக நேர்த்தியாகப் பதிவு செய்துள்ளது.
ராமு தங்கராஜின் கலை இயக்கம், கிராமத்து வீடுகளின் அமைப்பையும், ஊரணி, முத்தாரம் போன்ற நாட்டார் தெய்வ வழிபாட்டுத் தளங்களையும் தத்ரூபமாகக் கண்முன் நிறுத்துகிறது.
நிவாஸ் கே. பிரசன்னாவின் பின்னணி இசை கிராமிய வாசனையுடன் கதையின் உணர்வுகளைக் கடத்துகிறது. சான் லோகேஷின் படத்தொகுப்பு முதல் பாதியைக் கச்சிதமாகச் செதுக்கியுள்ளது.
இரண்டாம் பாதியின் தொய்வும், ப்ராஸ்தெட்டிக் மேக்கப்பின் சவால்களும்
ராதிகாவின் தோற்றத்தை முதியவளாகக் காட்டப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள ப்ராஸ்தெட்டிக் (Prosthetic) மேக்கப் சில இடங்களில் உறுத்தலாக நிற்கிறது என்பது விமர்சனமாக எழுந்தாலும், தனது அசுரத்தனமான அனுபவ நடிப்பால் அந்த குறையை அவர் எளிதாகக் கடந்து விடுகிறார்.
ஆம், முதல் பாதியில் இருந்த விறுவிறுப்பு இரண்டாம் பாதியில் சற்று குறைகிறது. கதாபாத்திரங்களின் முரண்பாடுகளை மட்டுமே நம்பி திரைக்கதை நகர்வதால், ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் கதையின் நோக்கம் சிதறி, ஜெயவிலாஸ் பஸ் போல ஊர் சுற்ற ஆரம்பிக்கிறது.
இருப்பினும், மையக்கதையில் இருக்க வேண்டிய இறுக்கம் இரண்டாம் பாதியில் தளர்ந்து விடுவது படத்திற்கான ஒரு மைனஸ் ஆகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஒரு மூதாட்டி படுக்கையில் இருப்பதும், அதைச் சுற்றியே முழுப் படமும் நகர்வதும் ஒரு கட்டத்தில் தேக்கநிலையை உருவாக்குவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.
ஜெயவிலாஸ் பஸ்ஸைப் போல ஊர் சுற்றிச் செல்லும் இரண்டாம் பாதி திரைக்கதை, படத்தின் ஒட்டுமொத்த சுவாரஸ்யத்திற்குச் சற்று முட்டுக்கட்டையாகவே அமைந்துள்ளது.
சமூகப் பதிவாக ‘தாய் கிழவி’: தமிழ் சினிமாவின் ஆரோக்கியமான நகர்வு
சமீபகாலமாகத் தமிழ் சினிமாவில் ‘மண்டேலா’, ‘கடைசி விவசாயி’ போன்ற படங்கள் கிராமத்து வாழ்வியலை நையாண்டி கலந்து சொல்லிப் பெரும் வெற்றியைப் பெற்றன. அந்த வரிசையில் ‘தாய் கிழவி’ தனக்கான ஒரு தனி இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. கிராமத்து மனிதர்களின் அறியாமையையும், அவர்களின் யதார்த்தமான வக்கிரங்களையும் மறைக்காமல் காட்டியதில் இயக்குநர் சிவகுமார் முருகேசன் ஜெயித்திருக்கிறார். கமல்ஹாசனையும், அவரது புகழ்பெற்ற பாடல்களையும் திரைக்கதையில் ஒரு முக்கிய அங்கமாகப் பயன்படுத்தியிருப்பது சுவாரஸ்யமான உத்தியாகும்.
வெறும் நகைச்சுவையைத் தாண்டி, இப்படம் ஆழமாகப் பேசும் விஷயம் கிராமத்துப் பெண்களின் பொருளாதாரப் போராட்டம். தமிழக அரசால் முன்னெடுக்கப்படும் ‘கலைஞர் மகளிர் உரிமைத் தொகை’ போன்ற திட்டங்கள், ஏன் பெண்களுக்கு அத்தியாவசியமாகப் பார்க்கப்படுகின்றன என்பதற்கான விடையை இந்தப் படம் மறைமுகமாக உணர்த்துகிறது. சமூகவியலாளர்கள் பலரும் சுட்டிக்காட்டுவது போல, உசிலம்பட்டி போன்ற பகுதிகளில் வரலாற்று ரீதியாகப் பெண்சிசுக் கொலை போன்ற ஆணாதிக்க வன்முறைகள் மலிந்திருந்தன. அந்தச் சூழலில் தப்பிப் பிழைத்து வளரும் மூத்த பெண்கள், தங்கள் குடும்பத்தையும் சொத்துகளையும் பாதுகாக்க, பவுனுத்தாயி போன்றதொரு மூர்க்கமான, ஆக்ரோஷமான முகமூடியை அணிந்துகொள்வது ஒரு வகையான தற்காப்பு உத்தியே ஆகும்.
கிராமங்களில் ஆணாதிக்கத்தை எதிர்கொள்ளும் ஒரு பெண், பொருளாதார ரீதியாகச் சுதந்திரமாக இருந்தால் மட்டுமே அவளுக்கான சுயமரியாதை கிடைக்கிறது. பவுனுத்தாயி கந்துவட்டி வாங்கினாலும், அந்தப் பணமே அவளை ஊருக்குள் ஒரு அதிகார மையமாக நிலைநிறுத்துகிறது.
தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் உழைப்பிற்காகவே அர்ப்பணிக்கும் கிராமத்துப் பெண்களின் உடல்நிலைப் பாதிப்புகளைக் குறித்தும் இப்படம் நுட்பமாகப் பேசுகிறது. சேமிப்பின் அவசியமும், முதுமையில் ஏற்படும் தனிமையும் இதில் உணர்த்தப்பட்டுள்ளன.
பொதுவாக மதுரை என்றாலே அரிவாள், ரத்தம், சாதிப் பெருமை என்ற ரீதியிலேயே தமிழ் சினிமாக்கள் கட்டமைக்கப்பட்டு வந்த நிலையில், அங்கே ஒரு பெண்ணின் அதிகாரப் போராட்டத்தை வன்முறையின்றிப் பதிவு செய்திருப்பது வரவேற்கத்தக்கது.
மொத்தத்தில் ‘தாய் கிழவி’, ராதிகாவின் நடிப்புத் தாகத்திற்கும், அறிமுக இயக்குநர் சிவகுமார் முருகேசனின் மண் சார்ந்த திரைக்கதைக்கும் கிடைத்த ஒரு கூட்டு வெற்றி. சில குறைகள் இருந்தாலும், இது திரையரங்கில் தவறவிடக்கூடாத ஒரு கலகலப்பான கிராமத்து அனுபவம்.
அரசியல் களத்தின் மேல்தட்டு பிம்பத்தைத் துறந்து, கரடுமுரடான கிராமத்து மூதாட்டியாக ராதிகா சரத்குமார் எடுத்திருக்கும் இந்தத் துணிச்சலான அவதாரம், அவரது கலைத்தாகத்தை மீண்டும் நிரூபித்துள்ளது. ரத்தம் தெறிக்கும் மதுரைப் படங்களுக்கு மத்தியில், பெண்களின் பொருளாதார அதிகாரத்தையும், மனித மனத்தின் சுயநலங்களையும் டார்க் காமெடியாகப் பதிவு செய்துள்ள ‘தாய் கிழவி’, தமிழ் சினிமாவின் ஆரோக்கியமான நகர்வுகளில் ஒன்றாகும்.
