இந்திராவுக்கு பூஜ்ஜியம் இடங்கள்: 1971 தமிழகத் தேர்தல் தந்த வரலாற்றுப் பாடம்!

1971 தமிழக சட்டமன்றத் தேர்தல், முதலமைச்சர் மு. கருணாநிதியின் அசாத்தியமான அரசியல் ராஜதந்திரத்தால், தேசியக் கட்சிகளின் தமிழக ஆதிக்கத்திற்கு நிரந்தர முற்றுப்புள்ளி வைத்து, மாநில சுயாட்சியின் வலிமையை நிலைநாட்டிய ஒரு வரலாற்றுத் திருப்புமுனையாகும்.

1971-ம் ஆண்டின் முற்பகுதி. சென்னை செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டையின் தாழ்வாரங்களில் தேசிய அரசியலின் தலையெழுத்தை நிரந்தரமாக மாற்றப்போகும் ஒரு மௌனப்புயல் வீசிக்கொண்டிருந்தது.

டெல்லியில் இருந்து வந்திருந்த இந்தியாவின் இரும்புப் பெண்மணி இந்திரா காந்தியின் தூதர்கள் வியர்த்துப்போய் நின்றார்கள். எதிரே அமர்ந்திருந்த கறுப்புக் கண்ணாடி அணிந்த அந்த மெலிந்த உருவம், அகில இந்தியாவை ஆளும் ஆளுங்கட்சிக்குத் தமிழக சட்டமன்றத்தில் ‘பூஜ்ஜியம்’ இடங்கள் மட்டுமே தரமுடியும் எனச் சிரித்துக்கொண்டே மறுத்துக்கொண்டிருந்தது. அது ஒரு வெறும் தேர்தல் பேரமல்ல; அரை நூற்றாண்டு காலத் தமிழக அரசியலின் புதிய அத்தியாயத்தை எழுதிய ஒரு வரலாற்றுத் தருணம்.

சமீபத்தில் ‘வோட் வைப்ஸ்’ (Vote Vibes) இணையதளம் வெளியிட்ட வரலாற்றுப் பதிவொன்று, 1971-ம் ஆண்டு நடந்த இந்த அரசியல் சதுரங்க ஆட்டத்தை மீண்டும் நினைவூட்டியுள்ளது. இந்திய அரசியல் வரலாற்றின் திருப்புமுனைகளை உற்று நோக்கினால், ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் ஒரு பிரத்யேக அரசியல் பரிணாமம் இருப்பதை உணரலாம். ஆனால், ஒட்டுமொத்த இந்திய ஒன்றியமும் ஒரு மாநிலத்தை அண்ணாந்து பார்த்தது என்றால், அது 1971-ல் நடந்த தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தலில்தான். தேசியக் கட்சிகளின் ஆதிக்கத்தை வேரறுத்து, திராவிடக் கோட்டையின் அஸ்திவாரத்தை இரும்பாக மாற்றிய அந்தத் தேர்தலின் பின்னணி ஒரு ஹாலிவுட் த்ரில்லருக்கு இணையானது.

மு. கருணாநிதியின் சாணக்கிய வியூகம்: மாநில சுயாட்சியின் பிரகடனம்

1969-ம் ஆண்டு பேரறிஞர் அண்ணாவின் எதிர்பாராத மறைவு திமுகவிற்கு மட்டுமின்றி, ஒட்டுமொத்த தமிழகத்திற்கும் ஒரு பேரிழப்பாக அமைந்தது. அண்ணாவின் மறைவுக்குப் பிறகு, நாவலர் நெடுஞ்செழியன் போன்ற மூத்த தலைவர்கள் இருந்தபோதிலும், கட்சித் தலைமையை ஏற்று முதலமைச்சரானார் மு. கருணாநிதி.

அண்ணா இல்லாத திமுக எப்படித் தேர்தலைச் சந்திக்கப் போகிறது? கருணாநிதியால் கட்சியைச் சிதறாமல் வழிநடத்த முடியுமா? எனப் பல கேள்விகள் அரசியல் களத்தில் வட்டமடித்தன. தன்னை ஒரு நிரந்தரத் தலைவராக, அண்ணாவின் உண்மையான வாரிசாக மக்கள் மத்தியில் நிலைநிறுத்திக்கொள்ள வேண்டிய மாபெரும் கட்டாயம் கருணாநிதிக்கு இருந்தது.

அப்போதுதான் அந்த அரசியல் மேஜிக், அந்த ‘மாஸ்டர் ஸ்ட்ரோக்’ நிகழ்ந்தது. இந்திரா காந்தி தனது சிறுபான்மை அரசைத் தக்கவைக்க, நாடாளுமன்றத் தேர்தலை முன்கூட்டியே சந்திக்க முடிவெடுத்தார்.

நாடு முழுவதும் வறுமை ஒழிப்பு (Garibi Hatao) என்ற கோஷத்துடன் இந்திரா அலை வீசத் தொடங்கியது. அந்த அலையைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்த நினைத்த முதல்வர் கருணாநிதி, இந்திரா காந்தியின் வேண்டுகோளை ஏற்று (அல்லது அதனைத் தனக்கான ஆயுதமாக மாற்றி), ஓராண்டு முன்னதாகவே தமிழக சட்டமன்றத்தைக் கலைத்துவிட்டுத் தேர்தலைச் சந்திக்கும் அதிரடி முடிவை எடுத்தார். எம்.ஜி.ஆர் போன்ற மக்கள் செல்வாக்கு மிக்க தலைவர்களை ஒருங்கிணைத்து, அவர் வகுத்த வியூகம் தேசியத் தலைவர்களைத் திகைக்க வைத்தது.

தொகுதிப் பங்கீடு என்றாலே அது ஒரு யுத்தக் களம்தான். அதிலும் ஒரு தேசிய ஆளுங்கட்சிக்கும், ஒரு வலிமையான மாநிலக் கட்சிக்கும் இடையிலான பேச்சுவார்த்தை என்றால் கேட்கவா வேண்டும்? இந்திரா காங்கிரஸ் தமிழக சட்டமன்றத்தில் தங்களுக்கு 80 இடங்கள் வேண்டும் எனத் தைரியமாகக் கேட்டது. ஆனால், கருணாநிதி அசரவில்லை; வெறும் 15 இடங்கள் மட்டுமே தர முடியும் எனத் திட்டவட்டமாகக் கூறினார்.

“இது எங்கள் சுயமரியாதைக்கு இழுக்கு” என இந்திரா காங்கிரஸ் தலைவர்கள் கொதித்தெழுந்து பத்திரிகைகளில் பேட்டியளித்தனர்.

டெல்லித் தலைவர்களுக்கு இது பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. அப்போது கருணாநிதி சற்றும் யோசிக்காமல் உதிர்த்த வார்த்தைகள்தான் தமிழக அரசியலின் கல்வெட்டு வாசகமாக மாறியது.

“அவர்கள் சுயமரியாதைக்கு இழுக்கு என்கிறார்கள்; எங்கள் இயக்கமே சுயமரியாதை இயக்கம்தான்.”

இந்த ஒற்றை வரி, ஒட்டுமொத்தத் தமிழகத்தின் நாடித் துடிப்பைப் பிரதிபலித்தது. மாநில உரிமையை, திராவிடக் கருத்தியலை இதைவிடச் சிறப்பாக யாரும் வெளிப்படுத்திவிட முடியாது.

இங்கு ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுப் பிழையைத் திருத்த வேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது. வோட் வைப்ஸ் போன்ற சில ஊடகங்கள், இறுதியில் இந்திரா காங்கிரஸுக்கு 20 சட்டமன்ற இடங்களும் 10 நாடாளுமன்ற இடங்களும் ஒதுக்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகின்றன. ஆனால், உண்மையான வரலாறு இதைவிட மிகக் கடுமையானது, ஆச்சரியமானது!

வரலாற்று ஆவணங்கள் மற்றும் இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத் தரவுகளின்படி, இந்திரா காங்கிரஸுக்குத் தமிழக சட்டமன்றத்தில் ஒரே ஒரு இடம் கூட ஒதுக்கப்படவில்லை. ஆம், 0 இடங்கள்! நாடாளுமன்றத்திற்கு 9 இடங்களை விட்டுக் கொடுத்த திமுக, சட்டமன்றத்தை முழுமையாகத் தன் வசம் மட்டுமே வைத்துக்கொண்டது. இந்தியாவின் பிரதமராக இருப்பவரின் கட்சியை, மாநில சட்டமன்றத்திற்குள் ஒரு தொகுதியில் கூட போட்டியிட விடாமல் கருணாநிதி செய்த இந்த அரசியல் ராஜதந்திரம் உலக அரசியல் வரலாற்றிலேயே அபூர்வமானது.

தேசியக் கட்சிகளின் வீழ்ச்சி: 1971 தேர்தல் முடிவுகளின் சாட்சியம்

லால் பகதூர் சாஸ்திரி மரணத்திற்குப் பிறகு, இந்தியத் திருநாட்டின் பிரதமராக இந்திரா காந்தியை அமரவைத்ததில் பெருந்தலைவர் காமராஜரின் பங்கு அளப்பரியது. இந்திய அரசியலின் தவிர்க்க முடியாத ‘கிங் மேக்கராக’ காமராஜர் வலம் வந்த பொற்காலம் அது. தான் கைகாட்டும் நபரே இந்தியாவின் தலையெழுத்தைத் தீர்மானிப்பார் என்ற உச்சக்கட்ட அதிகாரத்தில் அவர் இருந்தார். ஆனால், தான் உருவாக்கிய பிரதமரே தனக்கு எதிராகத் திரும்புவார் என அவர் கனவிலும் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்.

பதவியேற்ற சிறிது காலத்திலேயே இந்திரா காந்தி தன்னிச்சையாகச் செயல்படத் தொடங்கினார். மூத்த தலைவர்களின் ஆலோசனைகள் காற்றில் பறக்கவிடப்பட்டன. ‘சிண்டிகேட்’ எனப்படும் மூத்த தலைவர்களின் பிடியில் இருந்து விடுபட இந்திரா துடித்தார்.

இதன் உச்சக்கட்டமாக, இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் இரண்டாக உடைந்தது. காமராஜர் தலைமையில் ‘ஸ்தாபன காங்கிரஸ்’ என்றும், இந்திரா காந்தி தலைமையில் ‘இந்திரா காங்கிரஸ்’ என்றும் கட்சி பிளவுபட்டது. டெல்லி அதிகார மையத்தில் ஏற்பட்ட இந்தப் பிளவு, தென்னகத்தில் மிகப் பெரிய அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தக் காத்திருந்தது.

அரசியலில் நிரந்தர நண்பனும் இல்லை, நிரந்தர எதிரியும் இல்லை என்பதை 1971 தேர்தல் உலகுக்கு உரக்கச் சொன்னது. 1967-ல் பேரறிஞர் அண்ணா தலைமையில் திமுக மாபெரும் வரலாற்று வெற்றியைப் பெற்று ஆட்சியைப் பிடித்தது.

அந்த வெற்றிக்குத் தோள் கொடுத்தவர் மூதறிஞர் ராஜாஜி. இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் தந்த உந்துதலில், காங்கிரஸ் கட்சியை வீழ்த்த ராஜாஜியின் சுதந்திரா கட்சி திமுகவுடன் கைகோர்த்தது. ஆனால், காலச்சக்கரம் வேகமாக சுழன்றது.

1971-ல் காட்சிகள் முற்றிலும் மாறின. நேர் எதிர் துருவங்களான, கொள்கை ரீதியாக ஒருவரை ஒருவர் கடுமையாக விமர்சித்து வந்த ராஜாஜியின் சுதந்திரா கட்சியும், காமராஜரின் ஸ்தாபன காங்கிரஸும் ஓரணியில் திரண்டன. தங்களுக்குப் பொதுவான எதிரியான இந்திரா காந்தியையும், தமிழகத்தில் விஸ்வரூபம் எடுத்து வரும் கருணாநிதி தலைமையிலான திமுகவையும் வீழ்த்த அவர்கள் உருவாக்கிய கூட்டணிக்கு ‘மகா கூட்டணி’ என்று பெயர் வைக்கப்பட்டது. இரண்டு மாபெரும் சுதந்திரப் போராட்டத் தலைவர்கள், தங்களின் அரசியல் அஸ்தமனத்தைத் தடுக்க எடுத்த இறுதி அஸ்திரமாக இது பார்க்கப்பட்டது.

தேர்தல் முடிவுகள் வெளியாயின. அது வெறும் முடிவுகள் அல்ல, தேசியத் தலைவர்களின் கனவுகளில் விழுந்த பேரிடி. காமராஜர் மற்றும் ராஜாஜி இணைந்து அமைத்த மகா கூட்டணி தமிழக மக்கள் மத்தியில் எந்தச் சலனத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அந்தப் பிரம்மாண்ட கூட்டணி படுதோல்வியைச் சந்தித்தது.

மறுபுறம், திமுக 184 தொகுதிகளைக் கைப்பற்றி, தனிப்பெரும்பான்மையுடன் மீண்டும் அரியணை ஏறியது. கிங் மேக்கர் காமராஜரின் ஸ்தாபன காங்கிரஸ் வெறும் 15 இடங்களை மட்டுமே வென்று சுருங்கியது. டெல்லியில் இந்திரா காந்தி மாபெரும் வெற்றி பெற்று பிரதமரானார்.

ஆனால், தமிழகக் கோட்டையில் கருணாநிதியின் கொடி மட்டுமே கம்பீரமாகப் பறந்தது. அண்ணா இல்லாமல் சந்தித்த முதல் தேர்தலிலேயே, அண்ணாவை விட அதிகப் பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சியைக் கைப்பற்றிக் காட்டினார் மு. கருணாநிதி.

தேசிய அலையின் சவால்: மாற்றுப் பார்வைகளும் மறுப்புகளும்

கடுமையான அரசியல் எதிரிகளான காமராஜரும் ராஜாஜியும் 1971-ல் ஏன் கூட்டணி அமைத்தார்கள்?

தங்களுக்குப் பொதுவான எதிரியான இந்திரா காந்தியையும், தமிழகத்தில் அசுர வளர்ச்சி அடைந்து வரும் திமுகவின் ஆதிக்கத்தையும் ஒரே நேரத்தில் வீழ்த்தவே இரு பெரும் தலைவர்களும் இணைந்தனர். கொள்கை முரண்பாடுகளைத் தாண்டி, அகில இந்திய மற்றும் மாநில அரசியலில் தங்கள் சரிந்த செல்வாக்கை மீட்டெடுக்கும் வாழ்வா சாவா போராட்டமாகவே இக்கூட்டணி உருவானது.

அண்ணா இல்லாமல் திமுக சந்தித்த முதல் பொதுத்தேர்தலில் கருணாநிதி எப்படி இவ்வளவு பெரிய வெற்றியைப் பெற்றார்?

தேசிய அளவிலான இந்திரா அலையைத் தமிழகத்திற்குள் மிக லாவகமாகத் திருப்பியதே அவரது வெற்றிக்கு முக்கியக் காரணம். சட்டமன்றத்தைக் கலைத்து நாடாளுமன்றத்தோடு தேர்தலை நடத்தியது மட்டுமின்றி, இந்திரா காங்கிரஸிடம் சட்டமன்றத்தைக் கொடுக்காமல் தடுத்து, திமுகவின் வாக்கு வங்கியை முழுமையாக அறுவடை செய்த அவரது சாணக்கிய வியூகம் அபாரமானது.

தமிழகத்தில் தேசியக் கட்சிகள் தங்கள் ஆதிக்கத்தை இழக்க 1971 தேர்தல் எப்படி ஒரு முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது?

டெல்லிக்கு எம்.பி.க்கள் வேண்டும் என்றால், தமிழக சட்டமன்றத்தை ஆளும் ஆசையை தேசியக் கட்சிகள் கைவிட வேண்டும் என்ற எழுதப்படாத விதியை 1971 தேர்தல் உருவாக்கியது. அன்று கருணாநிதி தேசியக் கட்சிகளுக்குப் போட்ட அந்தப் பூட்டு, இன்றுவரை எந்தத் தேசியக் கட்சியாலும் உடைக்கப்பட முடியாமல் ஒரு அரசியல் சாசனமாகவே தொடர்கிறது.

திராவிடக் கோட்டையின் நிரந்தர அஸ்திவாரம்: 1971-ன் வரலாற்றுத் தீர்ப்பு

1971-ம் ஆண்டின் இந்தத் தேர்தல் வெறும் ஆட்சி மாற்றத்துக்கான ஒரு ஜனநாயகக் கடமை அல்ல; இது ஒரு நிரந்தர அரசியல் இலக்கணத்தின் தொடக்கம். “டெல்லிக்கு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைத் தருகிறோம், ஆனால் மாநிலத்தின் கோட்டையை எங்களிடம் விட்டுவிடுங்கள்” என்ற மாநில சுயாட்சிக் குரலின் பிரம்மாண்ட வெற்றி இது. இந்தத் தேர்தல்தான் கருணாநிதியை அகில இந்திய அரசியலில் தவிர்க்க முடியாத மாபெரும் சக்தியாக, ஒரு சகாப்தமாக உயர்த்தியது.

அன்றிலிருந்து இன்றுவரை, கிட்டத்தட்ட அரை நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலாக, எந்தவொரு தேசியக் கட்சியாலும் தமிழகத்தில் தனித்து நின்று ஆட்சியைக் கைப்பற்ற முடியவில்லை. கூட்டணி வைத்து நாடாளுமன்றத் தேர்தலைச் சந்திக்கலாமே தவிர, சட்டமன்றத்தில் திராவிடக் கட்சிகளின் தயவின்றி தேசியக் கட்சிகளால் ஒரு அங்குலம் கூட நகர முடியாது என்ற நிலைப்பாட்டை 1971 தேர்தல் ஆணித்தரமாக எழுதிச் சென்றது. மாநில உரிமைகள், சுயமரியாதை, திராவிட சித்தாந்தம் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றிணைந்து தேசியக் கட்டமைப்பைத் தமிழகத்திற்குள் எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கான ஆகச்சிறந்த பாடம் இந்தத் தேர்தல்.

நாளை இந்தியா கருத்து: 1971-ல் முதலமைச்சர் கருணாநிதி வகுத்த “டெல்லிக்கு நாடாளுமன்றம், மாநிலத்திற்குச் சட்டமன்றம்” என்ற சாணக்கிய ஃபார்முலாதான் இன்றுவரை தமிழகத்தை தேசியக் கட்சிகள் ஆக்கிரமிக்காமல் தடுத்து நிறுத்தும் இரும்பு அரணாக விளங்கி வருகிறது. அரசியல் களத்தில் தலைவர்கள் மாறலாம், கூட்டணிகளின் நிறங்கள் மாறலாம், ஆனால் அரை நூற்றாண்டைத் தாண்டிய திராவிடக் கோட்டையின் இந்தத் தனித்துவமான அரசியல் சாசனம் இன்றும் எவராலும் உடைக்க முடியாததாகவே தொடர்கிறது.