மதுரை மெட்ரோ: வாக்குக்கு ஒரு வளர்ச்சி? டெல்லியின் நிபந்தனை அரசியல்!

மதுரை மெட்ரோ திட்டத்திற்கான நிபந்தனை வாக்குறுதி, ஒன்றிய அரசின் அதிகார துஷ்பிரயோகத்தையும், கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் மீதான நேரடித் தாக்குதலையும் அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்துகிறது.

1. The claim

மதுரை வீதிகளில் சித்திரைத் திருவிழாவின் வெக்கையை விட, தேர்தல் காய்ச்சலின் வெப்பம் அதிகமாகத் தகித்துக் கொண்டிருக்கிறது. புழுதி பறக்கும் சாலைகளில், முழக்கங்கள் விண்ணைப் பிளக்க, மதுரை தெற்கு தொகுதியின் பா.ஜ.க வேட்பாளர் ராம ஸ்ரீனிவாசன் தனது வேட்புமனுவை தாக்கல் செய்வதற்காக ஆரவாரத்துடன் நகர்கிறார். அந்த அரசியல் திருவிழாவில், மகாராஷ்டிர முதல்வர் தேவேந்திர பட்னாவிஸ் ஒரு புன்னகையுடன் பங்கேற்கிறார். பத்திரிகையாளர்களின் மைக்குகள் அவரைச் சூழ்ந்திருக்க, அவர் உதிர்த்த ஒரு ஒற்றை வாக்கியம், தமிழக அரசியல் களத்தில் ஒரு பெரும் பூகம்பத்தையே உருவாக்கியுள்ளது.

இந்த தொகுதியில் பா.ஜ.க வெற்றி பெற்றால், மதுரைக்கு மெட்ரோ கொண்டு வருவோம்.

தேவேந்திர பட்னாவிஸ் அசால்ட்டாகக் கொளுத்திப்போட்ட அந்த வார்த்தைகள், ஒரு சாதாரண தேர்தல் வாக்குறுதி அல்ல; அது டெல்லியின் அதிகார மமதையின் அப்பட்டமான வெளிப்பாடு. பிரபல செய்தி நிறுவனமான விகடன் வெளியிட்டுள்ள செய்திக் குறிப்புகளின்படி, பட்னாவிஸின் இந்த அறிவிப்பு தமிழகத்தின் ஆளுங்கட்சியான தி.மு.க-வை கடுமையாக உலுக்கியுள்ளது. இது வெறுமனே ஒரு வாக்கு சேகரிப்பு உத்தி அல்ல, மாறாக “எங்களுக்கு ஓட்டுப் போடாவிட்டால் உனக்கு வளர்ச்சி கிடையாது” என்ற நேரடி மிரட்டல் தொனியை வெளிப்படுத்துகிறது என முதலமைச்சர் மு.க.ஸ்டாலின் கொந்தளித்துள்ளார். “மெட்ரோவை வைத்து பா.ஜ.க மிரட்டப் பார்க்கிறது” என அவர் முன்வைத்த கடுமையான விமர்சனம், பல ஆண்டுகளாகவே ஒன்றிய அரசுக்கும், தமிழக அரசுக்கும் இடையே நீறுபூத்த நெருப்பாகக் கனன்று கொண்டிருந்த நிதிப் பகிர்வுப் போரை, இப்போது மீண்டும் ஒரு விஸ்வரூபமெடுக்கச் செய்துள்ளது.

2. The evidence

இந்த அரசியல் நெருக்கடிக்கு தகுந்த பதிலடி கொடுக்க, மதுரை மேற்கு சட்டமன்றத் தொகுதியின் வேட்பாளரும், தமிழக அமைச்சருமான பி.டி.ஆர் பழனிவேல் தியாகராஜன் களமிறங்கினார். தன்னுடைய காரசாரமான பத்திரிகையாளர் சந்திப்பில், அவர் பா.ஜ.க-வின் ‘டபுள் என்ஜின் சர்க்கார்’ பிம்பத்தை தரவுகளால் சுக்குநூறாக்கினார். ஒரு தேர்ந்த முன்னாள் சர்வதேச வங்கியாளராக, மெட்ரோ போன்ற பெருந்திட்டங்கள் எவ்வாறு நிதியளிக்கப்படுகின்றன என்ற பொருளாதார உண்மையை அவர் புட்டுப்புட்டு வைத்தார்.

“அரசாங்கம் என்பது வாக்களித்தவர்களுக்கும் வாக்களிக்காதவர்களுக்கும் பொதுவானது. ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சிக்கு வாக்களித்தால் தான் நிதி தருவோம் என்பது இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 293 மற்றும் கூட்டாட்சி தத்துவத்திற்கு எதிரானது.” – பி.டி.ஆர் பழனிவேல் தியாகராஜன்.

“ஒரு மாநகரத்தின் போக்குவரத்து நெரிசலைச் சீர்செய்ய மெட்ரோவை விடச் சிறந்த திட்டம் வேறெதுவும் இல்லை. நான் நியூயார்க்கில் வங்கியாளராகப் பணியாற்றியபோது, ஏழை – பணக்காரர் என்ற வித்தியாசமின்றி, ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு விரைவாகச் செல்ல அனைவரும் ‘சப்வே’ மெட்ரோவையே நாடுகின்றனர்,” என தனது உலகளாவிய அனுபவத்தைப் பகிர்ந்தார் பி.டி.ஆர். “எங்கள் வேட்பாளர் ஜெயித்து மோடியை சந்தித்தால் தான் மெட்ரோ வரும்” என்று பட்னாவிஸ் கூறுவது, ஜனநாயகத்தின் அடிப்படையையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது என்று அவர் சாடினார்.

மதுரை மற்றும் கோவைக்கு மெட்ரோ திட்டங்களுக்கான விரிவான திட்ட அறிக்கை (DPR) அனுப்பப்பட்டபோது, ‘போதிய மக்கள் தொகை இல்லை’ என ஒன்றிய அரசு கூறி அவற்றை நிராகரித்தது. ஆனால் வேடிக்கை என்னவென்றால், அவர்கள் அதற்குக் காட்டிய தரவு 2011-ம் ஆண்டு எடுக்கப்பட்ட காலாவதியான மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு. இன்று மதுரையின் மக்கள் தொகை 20 லட்சத்தைத் தாண்டிவிட்டது. இந்த அசுர வளர்ச்சியை டெல்லி கணக்கில் கொள்ள மறுக்கிறது.

இதுதான் அப்பட்டமான இரட்டை நிலைப்பாடு. மதுரை, கோவையை விட குறைவான அல்லது நிகரான மக்கள் தொகையைக் கொண்ட உத்தரப் பிரதேசத்தின் ஆக்ரா, கான்பூர் மற்றும் மத்தியப் பிரதேசத்தின் இந்தூர் ஆகிய வடமாநில நகரங்களுக்கு எவ்விதத் தடையுமின்றி பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான மெட்ரோ திட்டங்களுக்கு ஒன்றிய அரசு தாராளமாக நிதி ஒதுக்கியுள்ளது. அங்கு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு ஒரு தடையாகவே மாறவில்லை.

சுமார் ரூ.47,000 கோடி மதிப்பிலான சென்னை மெட்ரோ இரண்டாம் கட்டப் பணிக்கு 15% நிதியை ஒன்றிய அரசு தனது பங்குத் தொகையாக வழங்க வேண்டும். ஆனால், பல ஆண்டுகளாக மத்திய அமைச்சரவை அதற்கு ஒப்புதல் அளிக்காமல் திட்டமிட்டு இழுத்தடிக்கிறது. இதனால், தமிழக அரசு வேறு வழியின்றி தனது சொந்த நிதியை முன் பணமாகச் செலவழித்து, கடும் நிதிச்சுமைக்கு இடையே இந்தத் திட்டத்தை செயல்படுத்தி வருகிறது.

சென்னை மெட்ரோ 2-ம் கட்டம்: முடக்கப்பட்ட நிதியும், பின்னணி அரசியலும். இன்று தமிழக அரசு எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய நிதி நெருக்கடிகளில் ஒன்று, இந்த சென்னை மெட்ரோ இரண்டாம் கட்டப் பணிதான். இது 15 சதவீத மாநில அரசு, 15 சதவீத ஒன்றிய அரசு மற்றும் 70 சதவீத பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கடன் என்ற அடிப்படையில் தான் திட்டமிடப்பட்டது. உலக வங்கி, ஆசிய உட்கட்டமைப்பு முதலீட்டு வங்கி போன்ற சர்வதேச நிதி நிறுவனங்கள் கோடிக்கணக்கில் கடன் தரத் தயாராக காத்திருக்கின்றன. ஆனால், டெல்லியில் அமர்ந்திருக்கும் ஒன்றிய அமைச்சரவை, தான் தர வேண்டிய அந்த 15 சதவீத ஒப்புதலை வழங்காமல் முடக்கி வைத்துள்ளது. இந்தத் திட்டத்தை ‘தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த திட்டமாக’ அறிவிக்க மறுப்பதன் மூலம், ஒட்டுமொத்த நிதிச்சுமையையும் தமிழக அரசின் தலையில் இறக்கி வைத்துள்ளது டெல்லி.

இந்திய அரசியலமைப்பின் 293-வது பிரிவு, மாநில அரசுகளின் கடன் வாங்கும் அதிகாரத்தை வரையறுக்கிறது. வெளிநாடுகளில் அல்லது சர்வதேச ஏஜென்சிகளிடம் இருந்து மாநிலங்கள் நேரடியாகக் கடன் பெற முடியாது; அதற்கு ஒன்றிய அரசின் ஒப்புதல் கட்டாயம். இந்த சட்ட நுணுக்கத்தை வைத்துக்கொண்டுதான், அரசியல் ரீதியாகத் தங்களுக்கு இணங்காத மாநிலங்களை ஒன்றிய அரசு கழுத்து நெரிக்கிறது என்பதை பி.டி.ஆர் மிகத் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இது கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் மீதான நேரடித் தாக்குதல். சென்னை மெட்ரோ முதற்கட்ட பணியில் மத்திய, மாநில அரசுகளின் பங்கு தலா 20 சதவீதமும், சர்வதேச கடன் 60 சதவீதமுமாக இருந்தது. அப்போது இருந்த சுமூகமான நடைமுறை, இப்போது முற்றிலுமாக சிதைக்கப்பட்டுவிட்டது.

தென்னகத்தின் வரிப்பணம் வடக்கின் வளர்ச்சிக்கா? என்ற ஆழமான கேள்வி இன்று ஒவ்வொரு தமிழனின் மனதிலும் எழுந்துள்ளது. இது வெறுமனே ஒரு மதுரை மெட்ரோவுக்கான பிரச்னை அல்ல. தமிழகம் போன்ற தொழில்வளம் மிக்க தென்னிந்திய மாநிலங்கள், இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த ஜி.டி.பி-க்கும், ஜி.எஸ்.டி தொகுப்பிற்கும் பல லட்சம் கோடிகளை வரியாகச் செலுத்துகின்றன. ஆனால் நாம் செலுத்தும் ஒரு ரூபாய் வரிக்கு, ஒன்றிய அரசிடமிருந்து நமக்குத் திரும்பக் கிடைப்பது வெறும் 29 பைசாக்கள் மட்டுமே. அதேசமயம், உத்தரப் பிரதேசம், பீகார் போன்ற வடமாநிலங்களுக்கு ஒரு ரூபாய்க்கு இரண்டு ரூபாய்க்கும் மேல் அள்ளிக் கொடுக்கப்படுகிறது. நாம் உழைத்து, வியர்வை சிந்திச் செலுத்தும் வரிப்பணத்தை அவர்களது உள்கட்டமைப்புக்கு மடைமாற்றிவிட்டு, நமக்கு சேர வேண்டிய திட்டங்களை வழங்க “எங்கள் கட்சிக்கு வாக்களி” என மிரட்டுவது எந்த வகையில் நியாயம்?

3. The counter-argument

மதுரை மற்றும் கோவை மெட்ரோ திட்டங்களை நிராகரிப்பதற்கு ஒன்றிய அரசு முன்வைத்த முக்கியக் காரணம், ‘போதிய மக்கள் தொகை இல்லை’ என்பதுதான். இதற்காக அவர்கள் 2011-ம் ஆண்டு எடுக்கப்பட்ட காலாவதியான மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு தரவுகளைக் காட்டினர். மேலும், ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சிக்கு வாக்களித்தால் மட்டுமே வளர்ச்சித் திட்டங்கள் கிடைக்கும் என்ற ‘இரட்டை எஞ்சின் சர்க்கார்’ என்ற வாக்குறுதியையும் பா.ஜ.க முன்வைக்கிறது. ஆனால், இந்த வாதங்கள் அனைத்தும் வலுவற்றவை என்பதை தரவுகள் அம்பலப்படுத்துகின்றன. இன்று மதுரையின் மக்கள் தொகை 20 லட்சத்தைத் தாண்டிவிட்டது. இந்த அசுர வளர்ச்சியை டெல்லி கணக்கில் கொள்ள மறுப்பது பாரபட்சமானது.

மக்கள் தொகை அளவுகோல் உண்மையானது என்றால், மதுரை, கோவையை விட குறைவான அல்லது நிகரான மக்கள் தொகையைக் கொண்ட உத்தரப் பிரதேசத்தின் ஆக்ரா, கான்பூர் மற்றும் மத்தியப் பிரதேசத்தின் இந்தூர் ஆகிய வடமாநில நகரங்களுக்கு எவ்விதத் தடையுமின்றி பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான மெட்ரோ திட்டங்களுக்கு ஒன்றிய அரசு தாராளமாக நிதி ஒதுக்கியுள்ளது. அங்கு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு ஒரு தடையாகவே மாறவில்லை. இது அப்பட்டமான இரட்டை நிலைப்பாடு. மேலும், உள்கட்டமைப்பு திட்டங்களை அரசியல் பேரம் பேசும் பொருளாக மாற்றுவது ஜனநாயகத்திற்கு மிகப்பெரிய ஆபத்து. மக்கள் வரிப்பணத்தை அரசியல் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தும் தற்போதைய பா.ஜ.க அரசின் போக்கு, மாநில சுயாட்சியை வேரறுக்கும் செயலாகும்.

4. The verdict

மதுரை மற்றும் கோயம்புத்தூர் ஆகிய இரண்டு நகரங்களுமே தமிழ்நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியின் இரு பெரும் தூண்கள். கோவையின் ஜவுளி மற்றும் குறு, சிறு, நடுத்தரத் தொழில்கள் (MSME) மற்றும் மதுரையின் வர்த்தக மையங்கள் என இந்த இரண்டு நகரங்களும் நாள்தோறும் லட்சக்கணக்கான மக்களைத் தன்பால் ஈர்க்கின்றன. பெருகிவரும் இந்த அதீத நகரமயமாக்கலால் (Urban sprawl), கடுமையான போக்குவரத்து நெரிசல் ஏற்பட்டு, மக்களின் உற்பத்தித் திறன் நாளுக்கு நாள் வீணடிக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்த பொருளாதார இழப்பைத் தடுக்கவும், தென் தமிழகத்தின் தொழில் வளர்ச்சியை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தவும் ஒரு அதிவேக பொதுப் போக்குவரத்து அமைப்பு மிகவும் அவசியமானது. ஆனால், 15 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய பழைய புள்ளிவிவரங்களைக் காட்டி, இந்த நகரங்களின் எதிர்காலத்தையே ஒன்றிய அரசு இருட்டடிப்பு செய்வது, ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சியையும் முடக்கும் சதித்திட்டமாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

புதிய கல்விக் கொள்கை, மும்மொழி கொள்கை போன்றவற்றை ஏற்கச் சொல்லி நிதியை முடக்கும் அதே உத்தியைத்தான் இப்போது மெட்ரோ திட்டங்களிலும் பா.ஜ.க கையாள்கிறது. ஆனால், மாநில சுயாட்சி மற்றும் நிதி உரிமையை முன்னிறுத்தி தி.மு.க அமைத்துள்ள தேர்தல் வியூகத்திற்கு, தேவேந்திர பட்னாவிஸின் இந்த அகம்பாவப் பேச்சு மிக வலுவான ஒரு அரசியல் ஆயுதத்தை வாங்கிக் கொடுத்துள்ளது. ‘இது டெல்லிக்கும் தமிழ்நாட்டுக்குமான தேர்தல்’ என அமைச்சர் பி.டி.ஆர் கூறுவது வெறும் மேடை முழக்கம் அல்ல; அது ஒரு வரலாற்றுத் தேவை. வளர்ச்சியை காட்டி மிரட்டுவது, தங்களுக்கு வாக்களிக்காத மக்களைத் தண்டிப்பது போன்ற செயல்கள் தமிழக வாக்காளர்கள் மத்தியில் எடுபடாது என்பதை திராவிட அரசியல் வரலாறு பலமுறை ஆணித்தரமாக நிரூபித்துள்ளது. மாநில அரசு தனது சொந்த நிதியில், சொந்த வரிப்பணத்தில் திட்டங்களைச் செயல்படுத்த வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுவது, கூட்டாட்சி இந்தியாவுக்கு விடப்படும் மிகப்பெரிய எச்சரிக்கை. ஒரு தேசியக் கட்சி, மாநிலத்தின் வளர்ச்சியை தனது கட்சியின் வெற்றியோடு முடிச்சுப் போடுவது, அவர்கள் தமிழகத்தை ஒரு சமமான மாநிலமாகப் பார்க்கவில்லை, மாறாக தங்களுக்கு அடிபணிய வேண்டிய நிலப்பரப்பாகவே பார்க்கிறார்கள் என்பதையே உணர்த்துகிறது.

உள்கட்டமைப்பு திட்டங்களை அரசியல் பேரத்திற்கான பகடைக்காயாக மாற்றுவது ஆரோக்கியமான ஜனநாயகத்திற்கு அழகல்ல; இது தமிழக மக்களின் வரிப்பணத்தை வைத்து அவர்களையே மிரட்டும் அப்பட்டமான அதிகார துஷ்பிரயோகம். கூட்டாட்சித் தத்துவத்தை மதித்து, மக்கள் தொகை மற்றும் தேவைக்கேற்ப பாரபட்சமின்றி வளர்ச்சித் திட்டங்களை முன்னெடுப்பதே உண்மையான ஆட்சியாளர்களுக்கு அழகு.