கொலம்பியாவின் நீர்யானைகள்: எஸ்கோபாரின் ஆடம்பரம் ஒரு நாட்டின் சூழலியல் பேரழிவான கதை!

ஒரு தனிமனிதனின் ஆடம்பர ஆசையால் கொலம்பியாவிற்குள் கொண்டுவரப்பட்ட வெறும் நான்கு நீர்யானைகள், இன்று நாட்டின் ஒட்டுமொத்த சூழலியல் சமநிலையையும் சீர்குலைத்து, நூற்றுக்கணக்கான உயிர்களை கருணைக்கொலை செய்யும் அவல நிலைக்குத் தள்ளியுள்ளன.

வெறும் 4 விலங்குகள், ஒரு நாட்டின் ஒட்டுமொத்த சுற்றுச்சூழலையும் அழித்துவிடுமா? கேட்கவே விசித்திரமாக இருக்கும் இந்தக் கேள்விக்கான விடை, ஆம் என்பதுதான்! 1980-களில் ஒரு தனிமனிதனின் ஆடம்பரத்திற்காக ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட ஓர் ஆண் மற்றும் மூன்று பெண் நீர்யானைகள், இன்று 170-க்கும் மேற்பட்ட மாபெரும் கூட்டமாக மாறி ஒட்டுமொத்த கொலம்பியாவையும் அச்சுறுத்தி வருகின்றன. 4-லிருந்து 170 ஆக மாறிய இந்த அசுர வளர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்த, வேறு வழியின்றி சுமார் 80 நீர்யானைகளைச் சுட்டுக்கொல்ல கொலம்பியா அரசு முடிவு செய்துள்ளது. இந்த விசித்திரமான மற்றும் அதிர்ச்சியளிக்கும் செய்தியை தி கார்டியன் மற்றும் ஸ்மித்சோனியன் மேகஸின் உள்ளிட்ட சர்வதேச ஊடகங்கள் விரிவாகப் பதிவு செய்துள்ளன.

ஒரு மனிதனின் ஆடம்பர ஆசை எப்படி ஒரு நாட்டின் இயற்கையையே அடியோடு மாற்றும் என்பதற்கு இந்த சம்பவம் ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணம். இயற்கையின் சமநிலையை மனிதன் தன் சுயநலத்திற்காகச் சீர்குலைக்கும்போது, அது எத்தகைய விபரீத விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பதை இந்த சர்வதேச நிகழ்வு உலகிற்கு மௌனமாக உணர்த்துகிறது.

கொலம்பியாவின் சூழலியல் பேரழிவு: நீர்யானைகளுக்கு மரண தண்டனை ஏன்?

கொலம்பிய போதைப்பொருள் மன்னன் பாப்லோ எஸ்கோபார், 1980-களில் ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து 4 நீர்யானைகளை தனது பண்ணைக்குக் கொண்டுவந்தார். இன்று, அவை 170-க்கும் மேலாகப் பெருகி, அந்நாட்டின் சுற்றுச்சூழலுக்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாக மாறியுள்ளன. இந்த ‘அந்நிய ஆக்கிரமிப்பு உயிரினங்களை’ கட்டுப்படுத்த கொலம்பியா அரசு 80 நீர்யானைகளை கருணைக்கொலை செய்ய முடிவு செய்துள்ளது.

கொலம்பிய அரசு தற்போது எடுத்துள்ள இந்த அதிரடி முடிவு, உலகளாவிய அளவில் மிகப்பெரிய விவாதத்தைக் கிளப்பியுள்ளது. தற்போதைய நிலவரப்படி, இந்த நீர்யானைகளின் பெருக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தாவிட்டால், அது நாட்டின் மிகப்பெரிய சூழலியல் பேரழிவாக மாறும் என விஞ்ஞானிகள் எச்சரித்துள்ளனர்.

சுமார் 80 நீர்யானைகளை கருணைக்கொலை செய்வதற்காக கொலம்பியா அரசு தோராயமாக 2 மில்லியன் டாலர் நிதியை (இந்திய மதிப்பில் பல கோடிகள்) ஒதுக்கியுள்ளது.

2035-ஆம் ஆண்டிற்குள் இவற்றின் எண்ணிக்கை 1,000-ஐத் தாண்டிவிடும் என்று சூழலியல் ஆய்வுகள் திட்டவட்டமாக எச்சரிக்கின்றன.

இந்த ஆபரேஷன், மிகவும் கவனமாகவும், அறிவியல் பூர்வமாகவும், மற்ற விலங்குகளுக்கு எவ்வித பாதிப்பும் இன்றி திட்டமிடப்பட்டு செயல்படுத்தப்பட உள்ளது.

ஆக்கிரமிப்பு உயிரினங்களின் அசுர வளர்ச்சி: ஆதாரங்களும் அச்சுறுத்தல்களும்

இந்த ஒட்டுமொத்த பிரச்சனைக்கும் மூலகாரணம், 1980-களில் உலகையே நடுங்கவைத்த கொலம்பிய போதைப்பொருள் கடத்தல் மன்னன் பாப்லோ எஸ்கோபார் (Pablo Escobar) ஆவார். சட்டவிரோத சாம்ராஜ்யத்தின் மூலம் உலகின் மிகப்பெரிய பணக்காரர்களில் ஒருவராக வலம் வந்த எஸ்கோபார், தனக்காக ‘ஹஸியெண்டா நாபோலஸ்’ (Hacienda Nápoles) என்ற பிரம்மாண்டமான ஆடம்பரப் பண்ணையை உருவாக்கினார்.

தனது பண்ணையில் ஒரு பிரத்யேக தனியார் உயிரியல் பூங்காவை அமைப்பதற்காக, ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து யானைகள், ஒட்டகச்சிவிங்கிகள், மற்றும் 4 நீர்யானைகளை (ஒரு ஆண், மூன்று பெண்) அவர் சட்டவிரோதமாக இறக்குமதி செய்தார்.

1993-ல் எஸ்கோபார் கொலம்பிய தேசிய காவல்துறையினரால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட பிறகு, அவரது மாபெரும் சாம்ராஜ்யம் சீட்டுக்கட்டு போல சரிந்தது.

அவரது மரணத்திற்குப் பின், பண்ணையிலிருந்த பெரும்பாலான விலங்குகள் மற்ற உயிரியல் பூங்காக்களுக்குப் பாதுகாப்பாக மாற்றப்பட்டன. ஆனால், நீர்யானைகள் அவற்றின் அபரிமிதமான எடை மற்றும் மூர்க்கத்தனமான குணம் காரணமாகப் பிடிக்க முடியாமல் அதே இடத்திலேயே விடப்பட்டன.

எஸ்கோபாரின் பண்ணையில் அனாதையாக விடப்பட்ட அந்த 4 நீர்யானைகள், மாக்டலினா நதிப்படுகையைத் (Magdalena River) தங்களின் புதிய வாழ்விடமாக மாற்றிக்கொண்டன. எந்தவொரு அச்சுறுத்தலும் இல்லாத அந்தச் சூழல், அவற்றின் அசுரத்தனமான பெருக்கத்திற்கு வழிவகுத்தது.

ஆப்பிரிக்காவைப் போல கொலம்பியாவில் நீர்யானைகளை வேட்டையாடும் சிங்கங்கள் அல்லது பெரிய முதலைகள் போன்ற எதிரி விலங்குகள் (Natural Predators) இல்லை. இதனால் அவை தடையின்றி இனப்பெருக்கம் செய்து இன்று 170-க்கும் மேலாகப் பெருகியுள்ளன.

நீர்யானைகளின் டன் கணக்கிலான கழிவுகள் நதிகளில் பெருமளவில் கலப்பதால், நீரில் சயனோபாக்டீரியாக்கள் உற்பத்தியாகி ஆக்சிஜன் அளவை பெருமளவு குறைக்கின்றன. இதனால் உள்ளூர் மீன் இனங்கள் மற்றும் நீர்வாழ் உயிரினங்கள் கொத்துக்கொத்தாக அழியும் அபாயம் ஏற்பட்டுள்ளது.

உணவுக்காக நதியை விட்டு வெளியேறும் இந்த ராட்சத விலங்குகள், அருகில் உள்ள கிராமங்களுக்குள் புகுந்து விவசாயப் பயிர்களை நாசம் செய்வது மட்டுமின்றி, தற்போதெல்லாம் மனிதர்களையும் மூர்க்கமாகத் தாக்கத் தொடங்கியுள்ளன.

இந்த ஒட்டுமொத்தப் பிரச்சனையையும் அறிவியல்பூர்வமாகப் புரிந்துகொள்ள, ‘அந்நிய ஆக்கிரமிப்பு உயிரினங்கள்’ (Invasive Alien Species) என்ற சூழலியல் கோட்பாட்டை நாம் ஆழமாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பிற்குச் முற்றிலும் சம்பந்தமில்லாத, வெளியிலிருந்து கொண்டுவரப்படும் உயிரினங்கள் அங்குள்ள வளங்களை ஆக்கிரமித்து, உள்ளூர் உயிரினங்களை அழிக்கும் நிலையை இது குறிக்கிறது.

பல லட்சக்கணக்கான ஆண்டுகளாகப் பரிணாம வளர்ச்சியில் உருவாகியிருக்கும் உள்ளூர் உணவுச் சங்கிலியை (Food chain) இந்த அந்நிய விலங்குகள் மிக எளிதாக நொறுக்கி விடுகின்றன.

புதிய சூழலில் அவற்றுக்கு இயற்கையான வேட்டையாடும் எதிரிகள் இல்லாததே இவற்றின் அசுர வளர்ச்சிக்கு முக்கியக் காரணமாக அமைகிறது.

கொலம்பியாவின் நீர்யானைப் பிரச்சனை நமக்கு வெகு தொலைவில் நடக்கும் ஏதோ ஒரு விசித்திர நிகழ்வு என நாம் ஒதுங்கிவிட முடியாது. இதே போன்ற சூழலியல் பேரழிவை தமிழ்நாடும் பல பத்தாண்டுகளாகச் சந்தித்து வருகிறது என்பதுதான் மறுக்க முடியாத கசப்பான உண்மை.

கொலம்பியாவின் நீர்நிலைகளை ஆப்பிரிக்க நீர்யானைகள் அழிப்பது போல, தமிழ்நாட்டின் நீர்நிலைகளையும், உள்ளூர் பல்லுயிர் பெருக்கத்தையும் இந்த ஆப்பிரிக்க கெளுத்தி மீன்கள் அழித்து வருகின்றன. இவை உள்ளூர் நாட்டு மீன் முட்டைகளையும், குஞ்சுகளையும் ஒட்டுமொத்தமாகத் தின்று தீர்த்து, நமது பூர்வீக மீன் இனங்களையே அழிவின் விளிம்பிற்குத் தள்ளியுள்ளன.

விறகுக்காகவும், வறட்சியைக் சமாளிக்கவும் எனத் தவறான புரிதலில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இந்த அந்நிய மரம், இன்று தமிழ்நாட்டின் நிலத்தடி நீரைக் குடித்து, விவசாய நிலங்களை மலடாக்கும் ஒரு ராட்சச ‘நீர்யானையாகவே’ உருவெடுத்துள்ளது.

அழகிய பூக்களுக்காகக் கொண்டுவரப்பட்ட ஆகாயத்தாமரை, இன்று தமிழகத்தின் ஏரி, குளங்களை முற்றிலுமாக மூடி, நீருக்குள் சூரிய ஒளி செல்லவிடாமல் தடுத்து, நீர்வாழ் பல்லுயிர்களைக் கொன்று வருகிறது.

கருணைக்கொலைக்கு எதிரான குரல்கள்: மாற்று வழிகள் ஏன் தோல்வியடைந்தன?

இந்த விலங்குகளைக் கொல்வதற்கு முன்பு, அவற்றை எப்படியாவது உயிருடன் காப்பாற்ற கொலம்பிய அரசு கடந்த பல ஆண்டுகளாகப் பல்வேறு முயற்சிகளை மேற்கொண்டது. ஆனால், நடைமுறைச் சிக்கல்களால் அந்தத் திட்டங்கள் அனைத்தும் படுதோல்வியில் முடிந்தன.

ஒரு நீர்யானையைப் பிடித்து அதற்குப் பாதுகாப்பாகக் கருத்தடை செய்ய சுமார் 10,000 டாலர்கள் வரை செலவாகும் அதிர்ச்சி நிலை உள்ளது.

3 டன் எடையுள்ள, மூர்க்கத்தனமான இந்த விலங்குகளுக்கு காட்டில் வைத்து மயக்க மருந்து கொடுத்து அறுவை சிகிச்சை செய்வது கால்நடை மருத்துவர்களுக்கே உயிராபத்தை ஏற்படுத்தும் செயலாகும்.

இந்தியா, மெக்சிகோ போன்ற வேறு நாடுகளுக்கு இவற்றை இடமாற்றம் செய்யும் திட்டங்கள் தீவிரமாக முன்மொழியப்பட்டன. ஆனால், அதற்கான பல மில்லியன் டாலர் போக்குவரத்துச் செலவு, சிறப்பு விமானங்கள் மற்றும் தளவாடச் சிக்கல்களால் அத்திட்டம் முற்றிலுமாகக் கைவிடப்பட்டது.

அரசின் இந்த ‘கருணைக்கொலை’ அறிவிப்பு, கொலம்பியாவிற்குள் பெரும் தார்மீக விவாதத்தை உருவாக்கியுள்ளது. மனிதர்கள் செய்த தவறுக்காக, வாயில்லா ஜீவன்களைக் கொல்வது அநீதி என விலங்கு நல ஆர்வலர்கள் கொந்தளிக்கின்றனர்.

“இதில் விலங்குகளின் தவறு ஏதுமில்லை, மனிதர்களின் பிழையால் அவை இங்கு கொண்டு வரப்பட்டன, எனவே அவற்றைக் கொல்வது முறையல்ல” என விலங்கு நல ஆர்வலர்கள் வன்மையாகக் கண்டிக்கின்றனர்.

சூழலியல் சமநிலையின் கட்டாயம்: கொலம்பியாவின் இறுதி முடிவு

மறுபுறம், சூழலியல் நிபுணர்கள் வேறு ஒரு வலுவான வாதத்தை முன்வைக்கின்றனர். ஒரு செடியைக் காப்பாற்ற அதைப் சுற்றியுள்ள களைகளைப் பிடுங்குவது போல, கொலம்பியாவின் கோடிக்கணக்கான பூர்வீக உயிரினங்களைக் காக்க இந்த அந்நிய விலங்குகளை அழிப்பதைத் தவிர அரசுக்கு வேறு வழியில்லை என அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

“ஒரு நாட்டின் ஒட்டுமொத்த பல்லுயிர் பெருக்கத்தைக் காப்பாற்ற இந்த ஓர் இனத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது கட்டாயம் அவசியம்” என்பது சூழலியல் நிபுணர்களின் தீர்க்கமான நிலைப்பாடு.

இயற்கைக்கு முரணாக மனிதர்கள் செய்யும் சிறு செயல்கள் கூட, காலப்போக்கில் எப்படி ஒரு தீர்க்க முடியாத பேரழிவாக உருவெடுக்கும் என்பதற்குப் பாப்லோ எஸ்கோபாரின் நீர்யானைகளும், நமது சீமைக் கருவேல மரங்களும் மௌன சாட்சிகளாக நிற்கின்றன.

மனிதனின் பேராசையாலும், பொறுப்பற்ற தன்மையாலும் ஏற்படும் சூழலியல் தவறுகளுக்கு, இறுதியில் விலங்குகளும் அப்பாவிப் பொதுமக்களுமே மிகப்பெரிய விலை கொடுக்க வேண்டியுள்ளது. வளர்ச்சி மற்றும் ஆடம்பரம் என்ற பெயரில் இயற்கையின் சமநிலையைச் சீர்குலைப்பது, எதிர்கால சந்ததியினரின் வாழ்வாதாரத்தின் மீது நாம் நடத்தும் நேரடித் தாக்குதலாகும்.