சர்க்கரை ஒரு மெதுவான நஞ்சு: மதுவை விட ஆபத்தானதா? பிபிசி ஆய்வு அதிர்ச்சி!

நமது அன்றாட காலை உணவிலும், நாம் பருகும் தேநீரிலும் ஒளிந்திருக்கும் சர்க்கரை வெறும் இனிப்புச் சுவையல்ல; அது மது மற்றும் ஓபியாய்டு போன்ற கொடிய போதைப்பொருட்களை விட அதிக மக்களை அமைதியாகக் கொன்று குவிக்கும் ஒரு சட்டபூர்வமான நச்சு என்பதே நவீன மருத்துவ உலகின் அசைக்க முடியாத வாதம்.

சமீபத்தில் பிபிசி (BBC) செய்தி நிறுவனம் வெளியிட்ட ஒரு விரிவான கட்டுரை, மருத்துவ உலகிலும் பொதுமக்களிடையேயும் மிகப்பெரிய அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஒரு நபர் ஆறு வாரங்களுக்கு சேர்க்கப்பட்ட சர்க்கரை (Added Sugar), தேன் மற்றும் பழச்சாறுகளை முற்றிலுமாகத் தவிர்த்து, பழங்களில் உள்ள இயற்கையான சர்க்கரையை மட்டும் உட்கொண்டால் உடலிலும் மூளையிலும் என்ன நடக்கும் என்பதை அந்த ஆய்வுக்கட்டுரை ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளது. இந்த ஆறு வாரப் பயணம் வெறும் உணவுப் பழக்க மாற்றம் மட்டுமல்ல; அது மனித மூளையின் வேதியியலில் நடைபெறும் ஒரு பெரும் போராட்டம்.

பல தசாப்தங்களாக மருத்துவ உலகம் கொழுப்பு உணவுகளை மட்டுமே குற்றவாளிக்கூண்டில் ஏற்றி வந்தது. சர்க்கரை என்பது வெறும் ‘வெற்று கலோரிகள்’ (Empty Calories) என்றும், அது பல் சொத்தையையும் உடல் பருமனையும் மட்டுமே ஏற்படுத்தும் என்றும் நம்பப்பட்டு வந்தது. ஆனால், இன்று மருத்துவ அறிவியல் ஒரு மாபெரும் முன்னுதாரண மாற்றத்தை (Paradigm Shift) சந்தித்துள்ளது. சர்க்கரை என்பது ஒரு நாள்பட்ட கல்லீரல் நச்சு (Hepatotoxin) என்றும், அது மூளையின் செயல்பாட்டை முடக்கும் ஒரு போதைப்பொருள் என்றும் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.

சர்க்கரை ஒரு போதைப்பொருள்: உடலையும் மூளையையும் ஆக்கிரமிக்கும் அபாயம்

சர்க்கரையை முழுமையாகத் தவிர்த்த முதல் சில நாட்களில், பிபிசி கட்டுரையாளர் கடுமையான சோர்வையும், மதிய நேரங்களில் தாங்க முடியாத தலைவலியையும் அனுபவித்துள்ளார். இது ஏதோ சாதாரண உணவு மாற்றம் அல்ல; ஒரு போதைக்கு அடிமையானவர் அந்தப் பழக்கத்திலிருந்து விடுபடும்போது ஏற்படும் அதே உடல் மற்றும் மன ரீதியான போராட்டமே இது. நாம் சர்க்கரையை உண்ணும்போது, அது நமது மூளையின் வேதியியலை முற்றிலுமாக மாற்றியமைக்கிறது. இது ஓபியாய்டு (Opioid) போதைப் பொருட்களுக்கு அடிமையானவர்களிடம் காணப்படும் நரம்பியல் மாற்றங்களுக்குச் சமமானது என்று மிச்சிகன் பல்கலைக்கழகத்தின் உளவியல் பேராசிரியர் ஆஷ்லே கியர்ஹார்ட் போன்ற முன்னணி ஆய்வாளர்கள் நிறுவியுள்ளனர்.

எட்டு வாரங்கள் நடத்தப்பட்ட ஒரு மருத்துவ ஆய்வில், அதிக சர்க்கரை மற்றும் கொழுப்பு நிறைந்த உணவுகளை உட்கொண்டவர்களின் மூளை, இனிப்புச் சுவைக்கு மிகத் தீவிரமாக எதிர்வினையாற்றுவது கண்டறியப்பட்டது. அதிக கிளைசெமிக் குறியீடு கொண்ட இனிப்பு பானங்களை அருந்திய நான்கு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, மூளையின் ‘ரிவார்டு சென்டர்’ (Reward Center) தூண்டப்பட்டு, அவர்களுக்கு மீண்டும் அதீத பசி ஏற்பட்டது. இது ஒரு முடிவற்ற அடிமையாக்கும் சுழற்சி.

“அதுதான் அடிமைத்தனத்தின் வரையறை. அமெரிக்க மக்கள் தொகையில் 20% பேர் சர்க்கரைக்கு அடிமையாக உள்ளனர். நீங்கள் உங்கள் உயிர் வேதியியலுக்குப் பணயக்கைதியாக இருக்கிறீர்கள்,” என்கிறார் கல்லீரல் கொழுப்பு குறித்த ஆய்வின் இணை ஆசிரியரும், சர்க்கரையின் தீமைகள் குறித்த முன்னணி நிபுணருமான ராபர்ட் லஸ்டிக்.

இந்த அடிமைத்தனம் வெறும் மனரீதியானது அல்ல; இது செல்லுலார் அளவிலான பாதிப்பாகும். சோள சிரப்பில் (Corn Syrup) பரவலாகக் காணப்படும் பிரக்டோஸ், நமது உடலை இயங்க வைக்கும் மைட்டோகாண்ட்ரியா எனும் செல்லின் ஆற்றல் மையங்களுக்கு நச்சுத்தன்மையாக மாறுகிறது. இது அடிப்படையில் மைட்டோகாண்ட்ரியாவை செயலிழக்கச் செய்து, உடலின் ஒட்டுமொத்த வளர்சிதை மாற்றத்தையும் சீர்குலைக்கிறது.

மறைமுக சர்க்கரையின் பேரழிவு: ஆதாரங்களும் அதிர்ச்சியூட்டும் தரவுகளும்

நாம் நேரடியாகச் சாப்பிடும் இனிப்புகளை விட, நாம் ஆரோக்கியமானது என்று நம்பிச் சாப்பிடும் அன்றாட உணவுகளில் மறைந்திருக்கும் சர்க்கரையே (Hidden Sugar) மிகப்பெரிய பேரழிவை ஏற்படுத்துகிறது. உப்புக் காரச் சுவையுடையது என்று நாம் நம்பும் ஒரு சௌர்டவ் (Sourdough) சாண்ட்விச்சில் கூட 5.7 கிராம் சர்க்கரையும், பாஸ்தா உணவுகளில் 9 கிராம் சர்க்கரையும் மறைந்திருக்கிறது. சூப்பர் மார்க்கெட்டுகளில் விற்கப்படும் சாதாரண பிரெட்டின் ஒரு துண்டில் 1.2 கிராம் சர்க்கரை உள்ளது. நாம் அறியாமலேயே நடக்கும் இந்த இனிப்புத் தாக்குதல், உலகளாவிய சுகாதார அமைப்புகளின் வழிகாட்டுதல்களை கேலிக்கூத்தாக்குகிறது.

அமெரிக்க உணவு வழிகாட்டுதல்கள் ஒரு நாளைக்கு 12 தேக்கரண்டிக்கு (சுமார் 50 கிராம்) குறைவாக சர்க்கரையை உட்கொள்ளப் பரிந்துரைக்கின்றன. பிரிட்டனின் தேசிய சுகாதார சேவை (NHS) இதைவிடக் கடுமையாக, ஒரு நாளைக்கு ஏழு தேக்கரண்டி (30 கிராம்) மட்டுமே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என எச்சரிக்கிறது. ஆனால், யதார்த்தம் என்னவென்றால், சராசரி மக்கள் ஒரு நாளைக்கு 16 முதல் 17 தேக்கரண்டி (சுமார் 65-70 கிராம்) சர்க்கரையை உட்கொள்கிறார்கள். இதில் ஒரு தேக்கரண்டி என்பது சுமார் 4 கிராம் சர்க்கரைக்குச் சமமாகும்.

ஒரு சீரற்ற கட்டுப்பாட்டு சோதனையில் (Randomized Controlled Trial), பல வாரங்களுக்கு அதிக சர்க்கரை கொண்ட பானங்களை உட்கொண்டவர்களின் கல்லீரலில் கொழுப்பின் அளவு இருமடங்காக அதிகரித்திருந்தது. கலோரி அளவு மாறாமல் இருந்தபோதிலும், சர்க்கரை நேரடியாகக் கல்லீரலில் கொழுப்பாகச் சேமிக்கப்படுவது இதிலிருந்து உறுதியாகிறது. இந்தத் தரவுகள் தமிழ்நாட்டிற்கு மிக முக்கியமான எச்சரிக்கையாகும்.

இந்தியா ‘உலகின் நீரிழிவு தலைநகரம்’ என்ற அபாயகரமான பட்டத்தைச் சுமந்து கொண்டிருக்கிறது. தமிழ்நாட்டின் மொத்த மக்கள் தொகையில் சுமார் 14 சதவீதத்தினர் நீரிழிவு நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். ‘மக்களைத் தேடி மருத்துவம்’ திட்டத்தின் கீழ் சேகரிக்கப்பட்ட ஒரு கோடிக்கும் மேலான மக்களின் தரவுகள், கண்டறியப்படாத உயர் ரத்த அழுத்தம் மற்றும் நீரிழிவு நோயின் பிரம்மாண்டமான சுமையை வெளிப்படுத்தியுள்ளன.

தமிழ்நாட்டில் தினமும் மூன்று முதல் நான்கு முறை தேநீர் அல்லது காபி குடிக்கும் கலாச்சாரம் பரவலாக உள்ளது. ஒவ்வொரு முறை நாம் தேநீர் அருந்தும்போதும், அதனுடன் சேர்த்து பேக்கரிகளில் விற்கப்படும் ரஸ்க், பிஸ்கட் போன்ற மறைமுக சர்க்கரை நிரம்பிய தின்பண்டங்களை உட்கொள்கிறோம். ஒரு சாதாரண நபர், காலை நேரத்திலேயே தனது அன்றாட சர்க்கரை வரம்பை மீறிவிடுகிறார் என்பதுதான் கசப்பான உண்மை. இது இன்சுலின் எதிர்ப்பை (Insulin Resistance) உருவாக்கி, உடலின் அமைப்பைத் தகர்க்கிறது.

கருப்பட்டி, தேன் மற்றும் நாட்டுச் சர்க்கரை: இயற்கை இனிப்பிகள் பாதுகாப்பானவையா?

சர்க்கரையின் தீமைகள் குறித்துப் பேசும்போதெல்லாம், உடனடியாக முன்வைக்கப்படும் ஒரு வாதம் உள்ளது. “வெள்ளை சர்க்கரைதானே ஆபத்து?

எங்கள் முன்னோர்கள் பயன்படுத்திய கருப்பட்டி, நாட்டுச் சர்க்கரை, பனை வெல்லம் மற்றும் தேன் ஆகியவை இயற்கையானவை மற்றும் மிகவும் பாதுகாப்பானவை அல்லவா?” என்ற கேள்வி பரவலாக எழுகிறது. பலரும் வெள்ளை சர்க்கரைக்கு மாற்றாக இவற்றைத் தங்கள் அன்றாட உணவில் எந்தவிதக் கட்டுப்பாடும் இன்றிப் பயன்படுத்துகின்றனர். பழச்சாறுகளை ஆரோக்கியத்தின் உச்சமாகப் பார்க்கும் மனநிலையும் இங்குண்டு.

ஆனால், பிபிசி கட்டுரையாளர் தனது ஆறு வாரச் சோதனையில் வெள்ளை சர்க்கரையை மட்டுமல்ல, தேன் மற்றும் பழச்சாறுகளையும் முற்றிலுமாகத் தவிர்த்தார். இதற்கான அறிவியல் காரணம் மிகத் தெளிவானது.

வெள்ளை சர்க்கரையாக இருந்தாலும் சரி, நாட்டுச் சர்க்கரையாக இருந்தாலும் சரி, தேனாக இருந்தாலும் சரி—அவை அனைத்தும் குளுக்கோஸ் மற்றும் பிரக்டோஸ் ஆகியவற்றின் கலவையே. கல்லீரலைப் பொறுத்தவரை, அது எந்த வடிவத்தில் வந்தாலும் அதைச் சர்க்கரையாகவே பார்க்கிறது. நாட்டுச் சர்க்கரையில் சில நுண்ணூட்டச்சத்துக்கள் (Micronutrients) இருக்கலாம்; ஆனால் அதன் கிளைசெமிக் குறியீடு வெள்ளை சர்க்கரைக்குச் சற்றும் சளைத்தது அல்ல.

“பிறக்கும்போதே நாம் இனிப்பு சுவையை விரும்புகிறோம், இது தாய்ப்பாலின் ஒரு பகுதியாகும். ஆரம்ப நாட்களில் நீங்கள் அதிக எடையைப் பெற வேண்டியிருக்கும் போது இது அவசியமாகிறது. ஆனால், இனிப்பை மிக மலிவாக வழங்குவதில் நாம் இப்போது மிகவும் கைதேர்ந்தவர்களாகிவிட்டோம்,” என்று எச்சரிக்கிறார் பிங்காம்டன் பல்கலைக்கழகத்தின் உணவியல் நிபுணர் லினா பெக்டாச்சே.

பழங்களில் உள்ள இயற்கையான சர்க்கரை உடலுக்குக் கேடு விளைவிப்பதில்லை; ஏனெனில் முழுப் பழங்களைச் சாப்பிடும்போது அதிலுள்ள நார்ச்சத்து (Fiber) சர்க்கரை ரத்தத்தில் கலக்கும் வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. ஆனால், அதே பழத்தைப் பழச்சாறாகப் பிழிந்து குடிக்கும்போது, நார்ச்சத்து நீக்கப்பட்டு, அப்பட்டமான பிரக்டோஸ் நேரடியாகக் கல்லீரலைத் தாக்குகிறது. எனவே, இயற்கை இனிப்பிகள் என்ற பெயரில் தேனையோ அல்லது நாட்டுச் சர்க்கரையையோ அளவின்றிப் பயன்படுத்துவது, மீண்டும் அதே வளர்சிதை மாற்றச் சிக்கல்களுக்கே வழிவகுக்கும் என்பதே மருத்துவ உலகின் தெளிவான நிலைப்பாடு.

சர்க்கரைச் சுழலிலிருந்து விடுபடும் வழி: ஒரு புதிய வாழ்க்கை முறை

சர்க்கரையின் பிடியிலிருந்து தப்பிப்பது சாத்தியமற்றது அல்ல என்பதை 41 குழந்தைகள் மீது நடத்தப்பட்ட ஒரு சிறிய சோதனை நிரூபித்துள்ளது. உடல் பருமன் கொண்ட இந்தக் குழந்தைகளை வெறும் 10 நாட்களுக்கு சர்க்கரையைத் தவிர்க்குமாறு ஆய்வாளர்கள் கேட்டுக்கொண்டனர். பத்தாவது நாளின் முடிவில், அந்தக் குழந்தைகளின் ரத்த அழுத்தம் குறைந்திருந்தது, கல்லீரல் கொழுப்பு குறைந்திருந்தது, இன்சுலின் எதிர்ப்புத் திறன் மேம்பட்டிருந்ததுடன், அவர்களின் நடத்தையிலும் மிகப்பெரிய நேர்மறையான மாற்றங்கள் காணப்பட்டன. சர்க்கரை மூளையின் செயல்பாட்டிலும் மனநிலையிலும் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதற்கு இதுவே சிறந்த சான்று.

சர்க்கரைப் பழக்கத்திலிருந்து விடுபட சில எளிய நடைமுறை மாற்றங்களை நிபுணர்கள் முன்வைக்கின்றனர். முதலாவதாக, பல்பொருள் அங்காடிகளில் விற்கப்படும் பேக்கிங் செய்யப்பட்ட உணவுகளின் லேபிள்களைப் படிக்கக் கற்றுக்கொள்வது அடிப்படையானதாகும். இரண்டாவதாக, இனிப்பு ஏக்கம் வரும்போது சாக்லேட்டுகளுக்குப் பதிலாக முழுப் பழங்களைச் சாப்பிடும் பழக்கத்தை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

மூன்றாவதாக, சர்க்கரையின் அளவைப் படிப்படியாகக் குறைப்பதன் மூலம் நமது சுவை அரும்புகளை (Taste buds) மீண்டும் இயல்பு நிலைக்குக் கொண்டு வர முடியும். ஆறு வாரச் சோதனையின் முடிவில், பிபிசி கட்டுரையாளர் 28 கிராம் சர்க்கரை கொண்ட ஒரு சாக்லேட் குக்கீயைச் சாப்பிட்டபோது, அது அவருக்கு விரும்பத்தகாத அளவுக்கு அதீத இனிப்பாகத் தெரிந்தது. மேலும், அதைச் சாப்பிட்ட சிறிது நேரத்திலேயே அவருக்குக் கடுமையான உடல் சோர்வு (Energy crash) ஏற்பட்டது. இது, அவரது உடல் இயல்பான இயற்கைச் சுவைக்குத் திரும்பிவிட்டதைக் காட்டுகிறது.

தமிழ்நாடு அரசும் மக்கள் நல்வாழ்வுத் துறை அமைச்சர் மா. சுப்பிரமணியன் அவர்களும் சமீபகாலமாக உணவுப் பாதுகாப்பு குறித்துத் தீவிர நடவடிக்கைகளை எடுத்து வருகின்றனர்.

தெருவோர உணவகங்கள் மற்றும் வணிக ரீதியான சமையல்களில் சர்க்கரை, உப்பு மற்றும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட்ட எண்ணெய் ஆகியவற்றைக் குறைப்பதற்கான விழிப்புணர்வுப் பிரச்சாரங்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. 2026 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் சென்னையில் சிறப்பு வளர்சிதை மாற்றச் சிகிச்சை மையங்கள் (Metabolic Clinics) திறக்கப்படவுள்ளன. இவை வெறும் ரத்தச் சர்க்கரை அளவைக் கட்டுப்படுத்துவதை விட்டுவிட்டு, அதன் ஆணிவேரான உள்ளுறுப்பு கொழுப்பு (Visceral fat) மற்றும் இன்சுலின் எதிர்ப்பைச் சரிசெய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

சர்க்கரை என்பது ஒரு காலத்தில் ஆடம்பரப் பொருளாக இருந்தது; இன்று அது கார்பரேட் உணவு நிறுவனங்களின் மிக மலிவான ஆயுதமாக மாறி, நமது சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த ஆரோக்கியத்தையும் அடமானம் வைத்துள்ளது. நமது உணவுத் தட்டுகளில் நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு சிறிய மாற்றமும், எதிர்காலத் தலைமுறையை வளர்சிதை மாற்ற நோய்களிலிருந்து காப்பாற்றுவதற்கான முதல் படியாகும்.

நாளை இந்தியா ஆய்வு

இந்தச் செய்தி வெறும் உணவுப் பழக்கம் சார்ந்த ஒரு கட்டுரை அல்ல; இது தமிழ்நாட்டின் மரபுவழி உணவு கலாச்சாரத்தின் மீதான மிகப்பெரிய எச்சரிக்கையாகும். ‘எம்டி கேலரிஸ்’ (Empty Calories) என்று கருதப்பட்ட சர்க்கரை, இன்று ‘நாள்பட்ட கல்லீரல் நச்சு’ என்று அறிவியல்பூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால், பேக்கேஜ் செய்யப்பட்ட உணவுப் பொருட்கள், குளிர்பானங்கள் மற்றும் பேக்கரி பண்டங்களை உற்பத்தி செய்யும் மாபெரும் பன்னாட்டு மற்றும் உள்நாட்டு நிறுவனங்களே பெருமளவில் லாபமடைகின்றன.

மறுபுறம், சிறுவயதிலேயே நீரிழிவு மற்றும் கல்லீரல் கொழுப்பு (NAFLD) நோய்க்கு ஆளாகும் நடுத்தர மற்றும் அடித்தட்டு மக்கள் தங்களின் ஆரோக்கியத்தையும் பொருளாதாரத்தையும் இழக்கின்றனர். இது, 20-ஆம் நூற்றாண்டில் புகையிலை நிறுவனங்கள் தங்களின் தயாரிப்புகளின் ஆபத்தை மறைத்து, அதனை ஒரு சமூகப் பழக்கமாக மாற்றிய அதே வரலாற்று உத்தியையே நினைவூட்டுகிறது. வரும் நாட்களில், இந்திய உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் தர நிர்ணய ஆணையம் (FSSAI) உணவுப் பொட்டலங்களின் முன்புறம் கடுமையான எச்சரிக்கை லேபிள்களைக் கட்டாயமாக்கும் நகர்வுகளை நாம் எதிர்பார்க்கலாம். மேலும், அதிக சர்க்கரை கொண்ட பானங்கள் மீது ‘சர்க்கரை வரி’ (Sugar Tax) விதிப்பது குறித்தான விவாதங்களும் அரசு மட்டத்தில் தீவிரமடையும்.

நாளை இந்தியா கருத்து: சர்க்கரை என்பது இனிமையான விருந்து அல்ல, அது நமது மரபணுக்களையும் வளர்சிதை மாற்றத்தையும் மெல்லக் கொல்லும் ஒரு சுவையான ஆயுதம். இதை உணர்ந்து நமது அன்றாட உணவுப் பழக்கத்தை மாற்றியமைக்காவிட்டால், ‘நீரிழிவு தலைநகரம்’ என்ற அபாயகரமான பட்டத்திலிருந்து தமிழ்நாடு ஒருபோதும் தப்பிக்க முடியாது.