தமிழ் சினிமாவின் தந்தை நடராஜ முதலியார்: இருட்டடிப்பு செய்யப்பட்ட நூற்றாண்டு வரலாறு!

ஆயிரக்கணக்கான கோடிகளைப் புரட்டும் இன்றைய தமிழ் சினிமா சாம்ராஜ்யம், தனது முதல் விதையை விதைத்த பிதாமகனின் சுவடுகளை அரசியல் மற்றும் சமூகக் காரணங்களுக்காக வேண்டுமென்றே இருட்டடிப்பு செய்துவிட்டதா என்ற வரலாற்றுப் பெரும் முரண்பாடுதான் இன்று நம் கண்முன் நிற்கும் சுடும் நிஜம்.

ஐம்பத்தைந்து ஆண்டுகள். ஒரு மனிதன் மறைந்து அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேல் கடந்துவிட்ட நிலையில், அவர் உருவாக்கிய அந்த மாபெரும் முதல் காவியத்தின் ஒரு சிறு ‘ரீல்’ துண்டுகூட இன்று உலகத்தில் எங்குமே இல்லை என்பதுதான் தமிழ் சமூகம் உணராத மாபெரும் அதிர்ச்சி.

சமீபத்திய செய்திக் குறிப்புகள், தமிழ் சினிமாவின் தந்தை நடராஜ முதலியாரின் 55-வது நினைவு தினத்தை ஒட்டி, அவர் குறித்த ஓர் ஆவணப்படத்தை இயக்குநரும் ஊடகவியலாளருமான என். முருகராஜன் உருவாக்கியிருக்கிறார் என்ற முக்கியத் தகவலைப் பகிர்ந்துகொண்டுள்ளன. 2001-ல் தனது கல்லூரிப் படிப்பை முடித்துவிட்டு, உதவி இயக்குநராகவும் செய்தியாளராகவும் பணியாற்றி வந்த முருகராஜன், ஒரு மாபெரும் சரித்திரத்தின் ஆணிவேரைத் தேடி இந்த நெடிய பயணத்தை மேற்கொண்டிருக்கிறார். ஒரு தனிநபர், நூறாண்டுகளுக்கு முந்தைய வரலாற்றின் எச்சங்களைத் தேடி அலைவது வெறுமனே ஒரு திரைக்கலைஞனுக்கான அஞ்சலி அல்ல; அது ஒட்டுமொத்த தமிழ்ச் சமூகத்தின் வரலாற்று மறதிக்கு எதிரான ஒரு நேரடித் தாக்குதல்.

தமிழ் சினிமாவின் முதல் விதை: நடராஜ முதலியார்

இன்று நாம் கொண்டாடும் கோடம்பாக்கத்து நாயகர்கள், பிரமாண்டமான தொழில்நுட்பங்கள், பான்-இந்தியா வசூல்கள் என அனைத்திற்கும் பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பே, சென்னை கீழ்ப்பாக்கத்தில் சினிமாவுக்கான முதல் விதை தூவப்பட்டது. ஒரு சாதாரண வாகன உதிரிபாகங்கள் விற்கும் வியாபாரியாக இருந்த ஆர். நடராஜ முதலியார், இந்திய சினிமாவின் பிதாமகன் தாதாசாகேப் பால்கேவின் படங்களைப் பார்த்து உத்வேகம் பெற்றார். அந்த உத்வேகம் அவரை லண்டனுக்குப் பயணிக்க வைத்து, ஒரு வில்லியம்சன் 35 மி.மீ கேமராவை வாங்கத் தூண்டியது.

சென்னை புரசைவாக்கம் மில்லர்ஸ் சாலையில் ‘இந்தியா பிலிம் கம்பெனி’ என்ற பெயரில் தென்னிந்தியாவின் முதல் ஸ்டுடியோவை அவர் நிர்மாணித்தார். எந்தவொரு அடிப்படைத் தொழில்நுட்பக் கட்டமைப்புமே இல்லாத ஒரு காலகட்டத்தில், தன்னிடம் இருந்த சொந்தப் பணத்தை முதலீடு செய்து, நாடக நடிகர்களை வைத்து அவர் திரையுலகை உருவாக்கினார்.

“எந்தத் தொழில்நுட்ப வசதியும் இல்லாத ஒரு காலகட்டத்தில், புராணக் கதைகளை வைத்து வெறும் மௌனப் படங்களாகவே தமிழ் மக்களின் கற்பனை உலகை நான் செதுக்க வேண்டியிருந்தது,” என்று 1970-ல் ‘சித்ரலயா’ இதழுக்கு நடராஜ முதலியார் அளித்த பேட்டி, இன்றும் பல வரலாற்று உண்மைகளைத் தாங்கி நிற்கும் மிக முக்கியமான முதல்நிலை ஆவணமாகத் திகழ்கிறது.

அவர் எடுத்த ‘கீசக வதம்’, ‘திரௌபதி வஸ்திராபகரணம்’, ‘மயில் ராவணா’ போன்ற புராண மௌனப் படங்கள் அன்றைய மெட்ராஸ் மாகாண மக்களை மாயலோகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றன. ஆனால், இன்று அவரது 55-வது நினைவு தினத்தில் (மே 2) அவரை நினைவுகூர எந்தப் பிரமாண்டமான விழாக்களும் இல்லை என்பதுதான் பெருஞ்சோகம்.

கீசக வதம்: 1916 ஆ அல்லது 1918 ஆ? விடைதேடும் வரலாற்றுப் பயணம்

நடராஜ முதலியாரின் திரைப்பயணம் குறித்த முறையான ஆவணங்கள் இல்லாததால், தமிழ் சினிமாவின் முதல் திரைப்படமான ‘கீசக வதம்’ வெளியான ஆண்டு குறித்த குழப்பம் பல தசாப்தங்களாகக் கல்வியாளர்களிடையேயும் வரலாற்று ஆய்வாளர்களிடையேயும் நீடித்து வருகிறது. இது 1916-ல் வெளியானதா அல்லது 1918-ல் வெளியானதா என்ற விவாதம் இன்றும் தொடர்கிறது.

இயக்குநர் முருகராஜன் இந்த ஆவணப்படத்தை எடுக்க முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது 2008-ல் அவர் வாசித்த ஒரு கட்டுரை. மலையாள சினிமாவின் தந்தை என்று அழைக்கப்படும் ஜே.சி. டேனியல் பற்றிய அந்த ஆய்வுக் கட்டுரை, தமிழ் சினிமாவின் தந்தை குறித்த ஆவணங்களைத் தேடும் வேட்கையை அவருக்குள் ரசவாதமாக மாற்றியது. நூற்றாண்டு காலத் தமிழ் சினிமாவின் தொடக்கம் குறித்த தெளிவான ஆவணங்கள் ஏதும் அரசிடமோ, திரைப்பட சங்கங்களிடமோ இல்லை என்பதை உணர்ந்த முருகராஜன், ‘கீசக வதம்’ குறித்த உண்மைகளைத் தேடிப் பயணத்தைத் தொடங்கினார்.

மெட்ராஸ் மாகாணத்தில் ‘கீசக வதம்’ வெளிவருவதற்கு முந்தைய காலகட்டத்திற்கும், அது வெளிவந்த பின்னரான காலகட்டத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு மலைக்க வைப்பது. அதற்கு முன்பு வரை நாடகக் கொட்டகைகளில் பல மணிநேரம் அமர்ந்து புராணங்களைக் கேட்டுப் பழகிய மக்கள், முதன்முறையாகத் திரையில் உருவங்கள் அசைவதைப் பார்த்து மிரண்டு போயினர். ஒலியற்ற அந்தப் படங்கள் ஏற்படுத்திய காட்சிப் புரட்சிதான், பின்னால் வந்த பேசும் படங்களுக்கு வலுவான அடித்தளத்தை அமைத்துக் கொடுத்தது. இந்த வரலாற்று முரண்பாடுகளைக் களைந்து, 1970-ல் நடராஜ முதலியார் அளித்த அந்த ‘சித்ரலயா’ பேட்டியின் அடிப்படையில் நேரடி கள ஆய்வுகளைச் செய்து, ‘கீசக வதம்’ குறித்த காலக்கோடு விவாதத்திற்கு இந்த ஆவணப்படம் ஒரு தெளிவான பதிலை வழங்க முற்படுகிறது.

நெருப்பில் கருகிய கனவு: திராவிட அரசியலும் மௌனப் படங்களின் வீழ்ச்சியும்

நடராஜ முதலியார் ஏன் தொடர்ந்து திரைப்படங்களை இயக்கவில்லை? அவர் ஏன் சினிமா உலகை விட்டு முற்றிலுமாக விலகினார்? இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் பின்னால் ஒரு பெரும் தனிப்பட்ட துயரமும், அதைத் தொடர்ந்த நுட்பமான அரசியல் புறக்கணிப்பும் மறைந்திருக்கிறது.

1923-ம் ஆண்டு, அவரது இந்தியா பிலிம் கம்பெனி ஸ்டுடியோவில் எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு பயங்கர தீ விபத்து ஏற்பட்டது. அந்தத் தீ விபத்தில் அவர் உருவாக்கிய பல படங்களின் ஒரிஜினல் நெகட்டிவ்கள் எரிந்து சாம்பலாயின.

அதைவிடப் பெரும் துயரமாக, அந்த விபத்தில் அவரது மகனும் உயிரிழந்தார். பெரும் பொருளாதார இழப்பாலும், தாங்க முடியாத புத்திர சோகத்தாலும் மனமுடைந்த நடராஜ முதலியார், தான் உயிர் மூச்சாக நேசித்த சினிமாவை விட்டு நிரந்தரமாக விலகினார். மீண்டும் தனது பழைய வாகன உதிரிபாகங்கள் வியாபாரத்திற்கே திரும்பிய அவர், அடுத்த ஐந்து தசாப்தங்களுக்கு சினிமா உலகத்துடனான தொடர்பை முற்றிலுமாகத் துண்டித்துக் கொண்டார்.

ஆனால், அவர் ஏன் அரசாலோ, பிற்காலத் திரைத்துறையாலோ கொண்டாடப்படவில்லை என்பதற்கான காரணம் அரசியல் சார்ந்தது. 1940-கள் மற்றும் 50-களில் திராவிட இயக்கம் தமிழ்நாட்டின் கலாச்சார மற்றும் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியபோது, அவர்கள் சினிமாவை ஒரு மாபெரும் பிரச்சார ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தினர். அண்ணா, கருணாநிதி போன்ற ஆளுமைகளின் அனல் பறக்கும் வசனங்கள்தான் திராவிட அரசியலின் ஆணிவேராக அமைந்தன.

நடராஜ முதலியாரின் படங்கள் ‘மௌனப்’ படங்கள். மேலும், அவை முற்றிலுமாக ‘மகாபாரதம்’ போன்ற இந்து புராணங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. பகுத்தறிவு மற்றும் புராண எதிர்ப்புப் பேசிய திராவிட இயக்கங்களுக்கு, இந்த ஆரம்பகால மௌனப் புராணப் படங்கள் எந்த வகையிலும் அரசியல் ரீதியாகப் பயன்படவில்லை.

“பிரிட்டிஷார் தங்களது படங்களைப் பாதுகாப்பதில் மட்டுமே அதிகக் கவனம் செலுத்தினார்கள், சுதந்திரத்திற்குப் பின் வந்த திராவிட இயக்கங்களோ தங்களுக்கு அரசியல் ரீதியாகப் பயன்படாத மௌனப் புராணப் படங்களை ஆவணப்படுத்தத் தவறிவிட்டன; இதனால் தென்னிந்தியாவின் ஆரம்பகால திரைப்படச் சுவடுகள் அனைத்தும் முற்றிலுமாக அழிந்துபோயின,” என திரைப்பட வரலாற்று ஆய்வாளர் தியோடர் பாஸ்கரன் முன்வைக்கும் வாதம், இந்த வரலாற்று இருட்டடிப்பின் ஆழத்தை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

ஜே.சி. டேனியல் முதல் நடராஜ முதலியார் வரை: வரலாறு அவரை எப்படி நினைவில் வைத்துள்ளது?

மலையாள சினிமாவின் தந்தை ஜே.சி. டேனியலின் கதை பல வருடங்கள் கழித்து கேரள அரசால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது.

அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றை மையமாக வைத்து 2013-ல் வெளியான ‘செல்லுலாய்ட்’ திரைப்படம் அவருக்கு மாபெரும் மரியாதையைப் பெற்றுத் தந்தது. கேரள அரசு அவரது பெயரில் உயரிய விருதினை நிறுவி கௌரவித்தது. ஆனால், நடராஜ முதலியாருக்குத் தமிழ் சமூகம் என்ன செய்தது?

தமிழ் சினிமாவின் நூற்றாண்டு விழாக்களில் அவரது பெயர் பெயரளவுக்கு மட்டுமே உச்சரிக்கப்பட்டது. தாதாசாகேப் பால்கேவுக்கு இந்தியா முழுவதும் கிடைக்கும் அங்கீகாரம், நடராஜ முதலியாருக்குத் தமிழ்நாட்டில்கூட முழுமையாகக் கிடைக்கவில்லை. எந்தத் திரையரங்கிலும் அவரது பெயர்ப்பலகை இல்லை; எந்தச் சாலையும் அவரது பெயரைத் தாங்கி நிற்கவில்லை. இந்தச் சூழலில்தான் இயக்குநர் முருகராஜனின் தனிப்பட்ட தேடலும், அவரது ஆவணப்படமும் பெரும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.

அரசாங்கமும், ஆயிரக்கணக்கான கோடிகளைப் புரட்டும் திரைத்துறையின் சங்கங்களும் செய்யத் தவறிய ஒரு மாபெரும் வரலாற்றுப் பதிவை, ஒரு தனிமனிதர் தனது சொந்த உழைப்பால் சாத்தியமாக்கியிருக்கிறார். இந்த ஆவணப்படம் வெறுமனே நடராஜ முதலியாரின் கதையைச் சொல்வது மட்டுமல்ல, அது தமிழ் சினிமா வரலாற்றின் மனசாட்சியை உலுக்கும் ஒரு பதிவு.

நாளை இந்தியா ஆய்வு

இந்தச் செய்தியின் ஆழமான அரசியல் மற்றும் சமூக முக்கியத்துவம் என்பது, ஒரு மாநிலத்தின் கலாச்சார வரலாறு எப்படி ஆளும் சித்தாந்தங்களுக்கு ஏற்பத் திருத்தி எழுதப்படுகிறது அல்லது இருட்டடிப்பு செய்யப்படுகிறது என்பதைத் தோலுரித்துக் காட்டுவதாகும். நடராஜ முதலியாரின் மௌனப் படங்கள் திராவிட இயக்கத்தின் பகுத்தறிவுப் பிரச்சாரத்திற்கு உதவாத காரணத்தால், அரசு இயந்திரங்களால் திட்டமிட்டே ஆவணப்படுத்தப்படாமல் கைவிடப்பட்டன. இந்த ஆவணப்படத்தின் மூலம், தனிப்பட்ட வரலாற்று ஆய்வாளர்களும், மாற்று சினிமா படைப்பாளிகளுமே மிகப்பெரிய லாபத்தை அடைகிறார்கள்—ஏனெனில் இது நீண்டகாலமாக மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளை மீட்டுருவாக்கம் செய்கிறது.

அதேசமயம், பல தசாப்தங்களாகத் தமிழ் சினிமாவின் வரலாற்றை முழுமையாகப் பதிவு செய்யத் தவறிய பிரதான திரைப்படச் சங்கங்களும், முந்தைய அரசுகளும் இந்த வரலாற்று அலட்சியத்தால் அம்பலப்படுத்தப்படுகின்றன. வரலாற்றில் இது புதிதல்ல; ஆளும் வர்க்கத்தின் அரசியல் பயன்பாட்டிற்கு வராத கலை வடிவங்கள் அழிந்துபோவது பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடரும் ஒரு உலகளாவிய பேட்டன்தான். வரும் நாட்களில், முருகராஜனின் ஆவணப்படம் வெளியாகும் விதம், ‘கீசக வதம்’ வெளியான 1916-1918 காலக்கோடு குறித்த புதிய விவாதங்கள், மற்றும் நடராஜ முதலியார் பெயரில் அரசு அதிகாரப்பூர்வ விருது எதையாவது அறிவிக்குமா போன்ற முக்கிய நகர்வுகளை வாசகர்கள் உன்னிப்பாகக் கவனிக்க வேண்டும்.

வரலாறு என்பது வெற்றி பெற்றவர்களால் அல்லது அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களால் மட்டுமே எழுதப்படுவது அல்ல; தன் சொந்தப் பணத்தை எரித்து, தன் மகனைப் பலிகொடுத்து, ஒரு மாபெரும் கலையின் விதையைத் தூவிய நடராஜ முதலியார் போன்ற தியாகிகளாலும்தான் கட்டியெழுப்பப்படுகிறது. அவரை மறந்துவிட்டு நாம் கொண்டாடும் தமிழ் சினிமாவின் எந்தவொரு வெற்றியும், ஆணிவேரை அறுத்துவிட்டு மரத்திற்கு நீர் ஊற்றும் முட்டாள்தனத்திற்கு ஒப்பானது.

நாளை இந்தியா கருத்து: நடராஜ முதலியாரின் 55-வது நினைவு தினத்தில் அவரை நினைவுகூரும் இந்த ஆவணப்படம், தமிழ் சினிமா தனது பிதாமகனுக்குச் செய்யும் காலதாமதமான பிராயச்சித்தமே தவிர வேறில்லை. இனியாவது அவரது பெயரில் ஒரு தேசிய அளவிலான விருதை நிறுவி, அழிந்துபோன அந்தத் தொடக்ககால வரலாற்றைக் காப்பாற்றத் தமிழக அரசும் திரைத்துறையும் முன்வர வேண்டும்.