மரண தேவனான எமதர்மராஜனை அச்சமின்றி வழிபடும் ஸ்ரீவாஞ்சியத்தின் ஆன்மிகப் பிரகடனம்!

மரண தேவனான எமதர்மராஜனை அச்சமின்றி, ஒரு முழு முதல் தெய்வமாகப் போற்றும் முரண்பாடுதான், தமிழ்நாட்டின் பழைமையான ஸ்ரீவாஞ்சியம் கோயிலின் உண்மையான ஆன்மிக மற்றும் பொருளாதார அடித்தளமாக இன்று உருவெடுத்துள்ளது.

இந்து மதத்தின் பொதுவான நம்பிக்கைகளில் மரணம் என்பதும், எமதர்மன் என்பவரும் ஒருவித அச்சத்தோடும், ஒதுக்கி வைக்கப்பட வேண்டிய ஒரு தத்துவமாகவுமே பார்க்கப்படுகிறார்கள். ஆனால், சமீபத்தில் முன்னணி நாளிதழான தினமலர் வெளியிட்ட ஒரு விரிவான ஆன்மிகச் செய்தித் தொகுப்பு, காவிரியின் டெல்டா பகுதியில் அமைந்திருக்கும் ஒரு பழைமையான சிவதலத்தின் முரண்பட்ட, ஆனால் அதீத ஈர்ப்பு கொண்ட ஆன்மிக உண்மைகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்துள்ளது. திருவாரூர் மாவட்டம், நன்னிலம் அருகே அமைந்துள்ள ஸ்ரீவாஞ்சியம் ஸ்ரீவாஞ்சிநாத சுவாமி கோயில் வெறும் செங்கற்களாலும் கருங்கற்களாலும் கட்டப்பட்ட ஒரு கட்டடம் அல்ல; அது மரண பயத்தை வெல்லும் மனித குலத்தின் உளவியல் தேடலின் வரலாற்று எச்சமாகும். கும்பகோணத்திலிருந்து சுமார் 28 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், திருவாரூரிலிருந்து 16 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும் அமைந்துள்ள இந்தத் திருத்தலம், காசியை விட வீசம் (அதாவது ஒரு பங்கு) அதிக புண்ணியம் தரும் தலம் என்ற பிரமாண்டமான ஆன்மிகப் பிரகடனத்தோடு காலங்காலமாக நிமிர்ந்து நிற்கிறது.

மரணத்தின் தேவனை வழிபடும் முரண்பாடு: ஸ்ரீவாஞ்சியத்தின் ஆன்மிகப் பிரகடனம்

உலகை ஆக்கும் படைப்புத் தொழிலை பிரம்ம தேவன் ஈசனிடமிருந்து வரமாகப் பெற்றதும், திருமகள் ‘ஸ்ரீ’யை வாஞ்சையோடு அடைய திருமால் கடுந்தவம் புரிந்ததும் இந்த ஸ்ரீவாஞ்சியத்தில்தான் என்கிறது தல வரலாறு. அதனாலேயே இந்த ஊருக்கு ‘ஸ்ரீவாஞ்சியம்’ என்ற பெயர் நிலைத்துவிட்டது. இங்கு வீற்றிருக்கும் இறைவன் ஸ்ரீவாஞ்சிநாத சுவாமி என்றும், இறைவி மங்களாம்பிகை (வாழ வந்த நாயகி, மருவார் குழலம்மை) என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

ஆனால், இக்கோயிலின் உண்மையான நாயகனாக, பக்தர்களின் ஒட்டுமொத்த கவனத்தையும் ஈர்க்கும் மையப்புள்ளியாக விளங்குபவர் எமதர்மராஜன் ஆவார். தென்திசை நோக்கி, உயிர்களைப் பறிக்கும் பாசக்கயிற்றுடன் அல்லாமல், அனுக்கிரக மூர்த்தியாக அவர் இங்கு காட்சியளிக்கிறார். தமிழகத்தின் மிகப் பழைமையான எமதர்மன் சந்நிதிகளில் இதுவே முதன்மையானது என்று வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

இங்குள்ள সবচেয়ে பெரிய ஆச்சர்யம் என்னவென்றால், இந்தக் கோயிலில் நவகிரகங்களுக்கு என தனி சந்நிதி கிடையாது. எமதர்மராஜனே நவகிரகங்களின் அத்தனை பணிகளையும், பலன்களையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து பக்தர்களுக்கு வழங்குகிறார் என்பது ஆழமான ஐதிகம்.

ஒருமுறை மார்க்கண்டேயனுக்காக எமனை ஈசன் காலால் உதைத்த பிறகு, தன் தொழிலான உயிர்பறித்தலை எண்ணி எமதர்மன் கடும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளானார். உலகத்தாரால் தூற்றப்படும் தனது பாவம் தீர, அவர் இங்குள்ள ‘யம தீர்த்தத்தை’ உருவாக்கி ஈசனை நோக்கிக் கடுந்தவம் புரிந்தார். அவரது தவத்திற்கு இரங்கிய சிவபெருமான், “இனி உனக்கு இங்கு முதல் பூஜை நடைபெறும்” என்ற வரத்தை அளித்தார்.

“மரணத்தின் மீதான மனித குலத்தின் ஆகப்பெரிய பயத்தை, நம்பிக்கையின் மூலமாக உடைத்தெறியும் ஒரு உளவியல் மையமாகவே ஸ்ரீவாஞ்சியம் திகழ்கிறது. எமன் இங்கு உயிர்களைப் பறிப்பவரல்ல; வாழ்வளிக்கும் வள்ளல். அதனால்தான் இங்கு வரும் பக்தர்கள் எமதர்மனை முதலில் தரிசித்த பிறகே ஈசனை தரிசிக்கச் செல்கிறார்கள்,” என்கிறார் பல தசாப்தங்களாக இங்கு பணியாற்றிய மூத்த சிவாச்சாரியாரான துரையப்பா குருக்கள்.

யுகங்களைக் கடந்த சான்றுகளும் பரிகார நம்பிக்கைகளும்: ஒரு வரலாற்றுப் பார்வை

ஸ்ரீவாஞ்சியத்தின் வரலாற்றுப் பக்கங்களைப் புரட்டினால், பல சுவாரஸ்யமான காலக்கோடு ஒரு நதியாக விரிவடைகிறது. ஏழாம் நூற்றாண்டு முதல் பதினொன்றாம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலகட்டத்தில் அப்பர், சம்பந்தர், சுந்தரர் மற்றும் மாணிக்கவாசகர் ஆகிய நால்வராலும் தேவாரப் பாடல் பெற்ற காவிரித் தென்கரைத் தலங்களில் 70-வது தலமாக இது மிளிர்ந்தது. பின்னர் பதினொன்றாம் நூற்றாண்டில், மாபெரும் சோழப் பேரரசின் காலத்தில் இது ஒரு பிரமாண்டமான கற்கோயிலாக உருமாற்றம் கண்டது.

முற்காலத்தில் சந்தன மரங்கள் அடர்ந்த காடாக இருந்ததால், இதற்கு ‘கந்தாரண்ய ஷேத்திரம்’ என்ற பெயரும் உண்டு. இன்றும் இக்கோயிலின் தல விருட்சமாக சந்தன மரமே (சந்தன மரம்) போற்றப்படுகிறது. கிருதயுகத்தில் நெருப்பாகவும், திரேதாயுகத்தில் பொன்னாகவும், துவாபரயுகத்தில் வெள்ளியாகவும், தாமிரமாகவும் இருந்து, தற்போது கலியுகத்தில் சுதைக் கோயிலாக இது காட்சியளிக்கிறது என்பது புராணங்கள் சொல்லும் காலக்கணக்கு.

இந்த வரலாற்றுப் பெருமைகளைத் தாண்டி, இன்று இக்கோயில் ஆயிரக்கணக்கானோரை ஈர்ப்பதற்கு முக்கியக் காரணம் இங்குள்ள பித்ரு தோஷ பரிகாரங்கள்தான். இங்கு ஒரு அமாவாசைக்குத் தர்ப்பணம் செய்தால், அடுத்த 10 ஆண்டுகளுக்கு உங்கள் பித்ருக்கள் (முன்னோர்கள்) திருப்தி அடைவார்கள் என்பது இங்குள்ள அசைக்க முடியாத ஐதிகம். ராமேஸ்வரம், திருவெண்காடு போன்ற மற்ற பித்ரு பரிகாரத் தலங்களைக் காட்டிலும் ஸ்ரீவாஞ்சியம் தனித்து நிற்பதற்கு இதுவே காரணம்.

கோயிலுக்குள் மொத்தம் 23 தீர்த்தங்கள் உள்ளன. அதில் தலையாயது குப்த கங்கை. கங்காதேவி தனது பாவங்களைப் போக்கிக்கொள்ள ரகசியமாக இங்கு உறைந்திருப்பதாக நம்பப்படுகிறது.

இந்த நம்பிக்கைகள் அறிவியல் பூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்டவையா என்ற விவாதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு, இவை டெல்டா மாவட்டங்களின் சமூக-பொருளாதார வாழ்வில் செலுத்தும் தாக்கம் அளப்பரியது. 10 ஆண்டுக்கான பித்ரு தோஷம் நீங்கும் என்ற ஒற்றை நம்பிக்கையே, கும்பகோணம் மற்றும் திருவாரூர் மையப்படுத்திய பல கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான ஆன்மிகச் சுற்றுலாப் பொருளாதாரத்தை இன்று இயக்குகிறது.

ஆன்மிக வணிகமா அல்லது விளிம்புநிலை நிர்வாகமா? ஒரு மாற்றுப் பார்வை

புராணப் பெருமைகளும், பரிகார நம்பிக்கைகளும் ஒருபுறம் பிரமாண்டமாகத் தெரிந்தாலும், ஸ்ரீவாஞ்சியம் கோயிலின் தற்போதைய நிர்வாக மற்றும் உள்கட்டமைப்பு நிலைமைகள் கடுமையான விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாகியுள்ளன. கோயிலின் உள்ளே ராகுவும் கேதுவும் ஒரே திருமேனியில் காட்சியளிக்கும் ‘சண்டராகு’ என்ற அபூர்வ வடிவம் உள்ளது. அதேபோல, நாய் வாகனம் இல்லாமல், மேற்கு நோக்கி யோக நிலையில் அருளும் யோக பைரவருக்கு, நரம்பு சம்பந்தப்பட்ட வியாதிகள் தீர நெய் வடை மாலை சார்த்தி அபிஷேகம் செய்வது சிறந்த பரிகாரமாகச் சொல்லப்படுகிறது. வயிற்று உபாதைகளைத் தீர்க்கும் வெண்ணெய் பிள்ளையார், பயம் போக்கும் மகிஷாசுரமர்த்தினி என ஒவ்வொரு சந்நிதியும் ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட பரிகார மையமாக இன்று வணிகரீதியாக முன்னிறுத்தப்படுகின்றன.

1960-கள் முதல் 2000-ம் ஆண்டு வரையிலான காலகட்டத்தில், இக்கோயிலைச் சுற்றியிருந்த அக்ரஹாரப் பகுதியிலிருந்து 50-க்கும் மேற்பட்ட பாரம்பரிய குடும்பங்கள் நகரங்களை நோக்கிப் புலம் பெயர்ந்தன. உள்ளூர் மக்களின் ஆதரவு குறைந்த நிலையில், இக்கோயில் முழுமையாக வெளியூர் பரிகாரப் பயணிகளையே நம்பியிருக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டது. மாசி மாத சுக்ல பட்ச மக நட்சத்திர சுப நாளில் ஈசனும் உமையாளும் இங்கு எழுந்தருளியதை நினைவுகூரும் வகையில், மாசி மக உற்சவத்தின் இரண்டாம் நாள் (பரணி நட்சத்திரம்) வாஞ்சிநாதர் எம வாகனத்தில் புறப்பட்டு தீர்த்தவாரி கொடுக்கும் வைபவம் நடைபெறுகிறது.

“2019-ம் ஆண்டு மாசி மகத் திருவிழாவின் போது எம வாகனத்தைத் தூக்குவதற்குப் போதுமான ஆட்கள் இல்லை என்பதும், அறநிலையத்துறையின் குத்தகை நெல் மூட்டைகள் கோயில் வளாகத்தில் மாதக்கணக்கில் தேங்கிக் கிடந்ததும் அப்பட்டமான நிர்வாக அலட்சியத்தையே காட்டுகிறது. 75 கிலோ தங்கம் தேவைப்படும் விமான பொன் முலாம் பூசும் திட்டம் பல ஆண்டுகளாகக் கிடப்பில் போடப்பட்டுள்ளது. இது ஒரு வரலாற்றுச் சின்னமா அல்லது வெறும் பரிகார வருவாய் ஈட்டும் இயந்திரமா என்ற கேள்வி எழுகிறது,” எனத் தீவிரமாகச் சாடுகின்றனர் உள்ளூர் வரலாற்று மற்றும் ஆலயப் பாதுகாப்பு ஆர்வலர்கள்.

அறநிலையத்துறையின் அதிகாரிகளுக்கும், உள்ளூர் பாரம்பரிய அமைப்புகளுக்கும் இடையிலான இந்தத் தொடர் பனிப்போர், தமிழ்நாட்டின் பல பழைமையான கோயில்கள் சந்திக்கும் ஒரு பொதுவான அரசியல் மற்றும் நிர்வாக நெருக்கடியின் வெளிப்பாடே ஆகும்.

இறுதித் தீர்ப்பு: பழைமைக்கும் நவீனத்திற்குமான பயண வழிகாட்டி

ஸ்ரீவாஞ்சியம் கோயில் வெறும் பரிகாரச் சடங்குகளுக்கான இடம் மட்டுமல்ல; அது சோழர்களின் கட்டடக்கலையையும், தமிழர்களின் தொன்மையான வழிபாட்டு மரபையும் தாங்கி நிற்கும் ஒரு காலப்பெட்டகம். கும்பகோணத்திலிருந்து வருபவர்கள் நாச்சியார்கோயில், முடிகொண்டான் வழியாகவும், திருவாரூரிலிருந்து வருபவர்கள் சன்னாநல்லூர், நன்னிலம் வழியாகவும் எளிதில் இந்த ஊரை அடையலாம். காலை 6 மணி முதல் மதியம் 12 மணி வரையிலும், மாலை 4 மணி முதல் இரவு 8 மணி வரையிலும் கோயில் நடை திறந்திருக்கும். அமாவாசை மற்றும் மாசி மகம் போன்ற விசேஷ நாள்களில் இங்கு வருவது சிறப்பு என்றாலும், நெரிசலைத் தவிர்க்க சாதாரண நாள்களில் வந்து தரிசிப்பது உண்மையான ஆன்மிக அமைதியைத் தரும்.

முடிவாக, மரணத்தின் மீதான பயத்தை வியாபாரமாக்கும் நவீனத் போக்குகளுக்கும், மரணத்தை ஒரு தத்துவமாகப் பார்க்கும் பழைமையான மரபுக்கும் இடையிலான ஒரு மெல்லிய கோட்டில் ஸ்ரீவாஞ்சியம் இன்று பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அறநிலையத்துறை தனது நிர்வாகச் சீர்கேடுகளைக் களைந்து, இக்கோயிலின் உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்தினால் மட்டுமே, யுகங்களைக் கடந்த இந்த ஈசனின் ஆலயம், வருங்காலத் தலைமுறைக்கும் தனது ஆன்மிகச் செய்தியை முழுமையாகக் கடத்தும் ஒரு புண்ணிய பூமியாகத் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கும்.

நாளை இந்தியா ஆய்வு

ஸ்ரீவாஞ்சியம் குறித்த இந்தச் செய்தி, வெறும் ஆன்மிகத் தகவல்களைத் தாண்டி தமிழகத்தின் டெல்டா மாவட்டங்களில் நிகழ்ந்து வரும் மிகப்பெரிய சமூக-பொருளாதார மாற்றங்களை உணர்த்துகிறது. வேத பாடசாலைகளுடன் இயங்கிய ஒரு கிராமியப் பொருளாதாரம், இன்று முழுமையாக ‘பரிகாரச் சுற்றுலா’ (Parihara Tourism) என்ற வணிகக் கட்டமைப்பாக மாறியுள்ளதே இதன் ஆழமான சமூக முக்கியத்துவமாகும். இந்த மாற்றத்தால் கும்பகோணம் மற்றும் திருவாரூரைச் சுற்றியுள்ள சுற்றுலா வழிகாட்டிகள், தங்கும் விடுதி உரிமையாளர்கள் மற்றும் போக்குவரத்துத் துறையினர் பெருமளவில் பயனடைகின்றனர்.

மறுபுறம், போதுமான நிர்வாகக் கட்டமைப்பு இல்லாததால், கோயிலின் தொன்மையான கட்டடக்கலையும், ஆத்மார்த்தமான வழிபாட்டு முறையும் சிதைக்கப்பட்டு, உள்ளூர் பாரம்பரிய ஆர்வலர்களும் உண்மையான பக்தர்களும் பெரும் இழப்பைச் சந்திக்கின்றனர். திடீரெனப் புகழ்பெறும் பழைமையான கோயில்களை நிர்வகிக்க முடியாமல் அரசுத் துறை திணறுவது தமிழகத்தில் தொடரும் ஒரு வரலாற்றுப் போக்காகவே மாறிவிட்டது. எதிர்வரும் மாசி மகத் திருவிழாவின் போது கூட்ட நெரிசலைக் கையாள அறநிலையத்துறை எடுக்கும் உள்கட்டமைப்பு நடவடிக்கைகள், நீண்டகாலமாகக் கிடப்பில் உள்ள விமான பொன் முலாம் பூசும் திட்டத்திற்கான நிதி ஒதுக்கீடு, மற்றும் தனியார் தொண்டு நிறுவனங்கள் அல்லது உள்ளூர் அறக்கட்டளைகளின் தலையீடு அதிகரிக்குமா ஆகிய மூன்று முக்கிய நகர்வுகளை வாசகர்கள் இனிவரும் நாள்களில் உன்னிப்பாகக் கவனிக்க வேண்டும்.

நாளை இந்தியா கருத்து: மரண தேவனான எமனையே கொண்டாடும் ஸ்ரீவாஞ்சியத்தின் ஆன்மிகப் பெருமை அளப்பரியது என்றாலும், அக்கறையற்ற நிர்வாகத்தால் அது வெறும் பரிகாரச் சந்தையாகச் சுருங்குவது ஏற்க முடியாத வரலாற்றுப் பிழையாகும். ஆன்மிகப் பொருளாதாரத்தின் பலன்களைக் கோயிலின் பாரம்பரியப் பாதுகாப்பிற்கு மடைமாற்றுவதே, எமதர்மன் அருளிய உண்மையான வரமாக இருக்க முடியும்.