நகரவாசிகளின் நிம்மதியான தூக்கத்தைக் கெடுக்கும் ‘நகர்ப்புற வெப்பத் தீவு’: சென்னை ஓர் எச்சரிக்கை!

பகல் நேர வெயிலை விட, இரவில் வீடுகளுக்குள் சிறைபிடிக்கப்படும் கான்கிரீட் வெப்பமே இன்று பெருநகரவாசிகளின் அமைதியான உயிர்க்கொல்லியாக உருவெடுத்துள்ளது; இது இயற்கையின் சீற்றம் அல்ல, மனிதனின் பேராசையால் கட்டமைக்கப்பட்ட நகர்ப்புற வடிவமைப்புப் பிழை.

ஒரு காலத்தில் சென்னையின் கோடைகாலம் என்பது ‘அக்னி நட்சத்திரம்’ எனப்படும் உச்சி வெயிலை மட்டுமே குறிப்பதாக இருந்தது. மதிய வேளைகளில் வீசும் இதமான கடல் காற்று, மாலையில் ஒட்டுமொத்த நகரை இயற்கையாகவே குளிர்விக்கும் ஒரு அற்புதப் புவியியல் அரணாகச் செயல்பட்டது. ஆனால் இன்று நிலைமை முற்றிலும் தலைகீழ்.

சமீபத்திய ஊடக அறிக்கைகள், மருத்துவ தரவுகள் மற்றும் பிபிசி தமிழ் போன்ற செய்தித் தளங்களில் வெளியாகும் சுற்றுச்சூழல் ஆய்வுகள் ஒரு பகீர் உண்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன. நாம் பகலில் சந்திக்கும் வெப்பத்தை விட, இரவில் கான்கிரீட் சுவர்களுக்குள் புழுங்கும் வெப்பமே மனிதர்களை அமைதியாகக் கொன்று கொண்டிருக்கிறது. வெயிலை மட்டுமே வெப்பமாக நினைக்கும் நமது பொதுப்புத்தி, இரவில் படுக்கையறைகளில் பதுங்கியிருக்கும் அபாயகரமான ஆபத்தை இன்னும் முழுமையாக உணரத் தவறிவிட்டது.

இரவில் சுட்டெரிக்கும் கான்கிரீட் காடுகள்: ‘நகர்ப்புற வெப்பத் தீவு’ என்ற மாயவலை

நகர்ப்புற வெப்பத் தீவு (Urban Heat Island) என்பது வெறும் அறிவியல் வார்த்தை அல்ல; அது நாம் வாழும் நகரங்களின் மரண சாசனம். சுற்றியுள்ள கிராமப்புறங்களை விட, நகரங்கள் பல மடங்கு அதிக வெப்பநிலையைத் தங்களுக்குள் தேக்கி வைத்துக் கொள்ளும் கொடூரமான நிகழ்வே இது. மாசசூசெட்ஸ் தொழில்நுட்பக் கழகத்தின் (MIT) சமீபத்திய ஆய்வுக் கட்டுரை, 2050-ஆம் ஆண்டிற்குள் மனிதகுலத்தில் கிட்டத்தட்ட 70 சதவீதத்தினர் நகரங்களிலேயே வசிப்பார்கள் என்று எச்சரிக்கிறது. இந்த மக்கள்தொகை வெடிப்பு, தற்போதைய கட்டுமான முறைகளுடன் தொடர்ந்தால் நகரங்களை எரியும் சூளைகளாக மாற்றப் போகிறது என்பதே நிதர்சனம்.

பகல் முழுவதும் சூரியனின் வெப்பத்தை முரட்டுத்தனமாக உறிஞ்சிக் கொள்ளும் தார்ச் சாலைகளும், வானளாவிய கான்கிரீட் கட்டடங்களும், சூரியன் மறைந்த பிறகு அந்த வெப்பத்தை மெல்ல மெல்ல வளிமண்டலத்தில் வெளியேற்றுகின்றன. இதனுடன், லட்சக்கணக்கான ஏ.சி இயந்திரங்கள், இருசக்கர மற்றும் நான்கு சக்கர வாகனங்கள், மற்றும் தொழிற்சாலைகள் உமிழ்ந்து தள்ளும் அனல் காற்றும் சேர்ந்து கொள்கிறது. கட்டடங்களுக்கு இடையே காற்று செல்ல முடியாமல் வெப்பம் சிக்கிக்கொள்ளும் ‘அர்பன் கேன்யான்’ (Urban Canyon Effect) விளைவால், நள்ளிரவிலும் நகரங்கள் தகித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன.

கிராமங்களில் இரவு வந்ததும் பூமி இயல்பாகவே குளிர்ந்துவிடும். ஆனால், நகரங்களில் அந்த இயற்கையான குளிர்ச்சிக்கு இடமே இல்லை. இது ஒரு திட்டமிடப்பட்ட கட்டமைப்புப் பிழை. நாம் வாழும் இடங்களை நாமே ஒரு மாயவலையாக மாற்றி, அதனுள் மூச்சுத் திணறிச் சிக்கிக் கொண்டோம் என்பதுதான் நாம் முதலில் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய கசப்பான உண்மை.

தகிக்கும் சென்னை மற்றும் என்.ஐ.டி ஆய்வும்: தொலைந்துபோன பசுமையின் விலை

இந்த வெப்பத் தீவு விளைவு ஏதோ மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது அல்ல; அது நம் சென்னையின் நடுத்தர வர்க்கத்துப் படுக்கையறைகள் வரை அத்துமீறி நுழைந்துவிட்டது. திருச்சி என்.ஐ.டி (NIT Trichy) ஆராய்ச்சியாளர்கள் 2001 முதல் 2022 வரையிலான செயற்கைக்கோள் தரவுகளைப் பயன்படுத்தி நடத்திய ஆய்வில், சென்னையின் நிலப்பரப்பு வெப்பநிலை (LST) குறித்த அதிர்ச்சியளிக்கும் முடிவுகள் வெளியாகியுள்ளன.

கோடைக்கால இரவுகளில் அண்ணா நகர், கோயம்பேடு, அம்பத்தூர் மற்றும் மாதவரம் போன்ற கட்டடங்கள் அடர்ந்த பகுதிகளில் வெப்பநிலை 25 முதல் 30 டிகிரி செல்சியஸ் வரை கொதிநிலையில் இருக்கிறது. அதேசமயம், கிண்டி தேசியப் பூங்கா, அடையாறு மற்றும் தாவரங்கள் நிறைந்த பகுதிகளில் இது சுமார் 23.5 டிகிரி செல்சியஸாகக் கணிசமாகக் குறைந்து காணப்படுகிறது. இந்தத் தரவுகள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி உணர்த்துவது ஒன்றைத்தான்: இயற்கையை அழித்த இடங்கள் நரகமாகவும், பாதுகாத்த சிறு திட்டுக்கள் சொர்க்கமாகவும் மாறியுள்ளன.

வரலாற்றுப் பக்கங்களைப் புரட்டினால், இந்த அவலத்தின் வேர்கள் கடந்த சில தசாப்தங்களில் நாம் செய்த பேராசை பிடித்த தவறுகளில் புதைந்துள்ளன. 1988 முதல் 2023 வரையிலான காலகட்டத்தில் மட்டும், சென்னையில் கட்டடங்கள் அமைந்துள்ள பரப்பளவு (Built-up area) 17.7 சதவீதத்திலிருந்து 48.7 சதவீதமாக ராட்சத வளர்ச்சியைக் கண்டுள்ளது.

இதே காலகட்டத்தில், நகரின் உயிரோட்டமாக இருந்த பசுமைப் பரப்பு மற்றும் ஏரிகள் ஏறக்குறைய 39 சதவீதம் வரை ஈவிரக்கமின்றி அழிக்கப்பட்டுள்ளன. எரிசக்தி, சுற்றுச்சூழல் மற்றும் நீர் கவுன்சில் (CEEW) வெளியிட்டுள்ள தரவுகளின்படி, கடந்த பத்து ஆண்டுகளில், ஒவ்வொரு கோடையிலும் வரலாற்றுச் சராசரியை விட 4 கூடுதல் “மிகவும் வெப்பமான இரவுகளை” சென்னை சந்தித்துள்ளது. செங்குத்தான அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள் கடல் காற்றை நகருக்குள் வரவிடாமல் ஒரு பெரிய இரும்புத் திரை போலத் தடுத்து நிறுத்துகின்றன.

“மாலை 6 மணிக்கு பிறகு அதிகரிக்கும் வெப்பம் குறித்து நம்மில் பலர் கவலைப்படுவதில்லை. காரணம் வெயிலை மட்டும் தான் நாம் வெப்பமாக நினைக்கிறோம்,” என்கிறார் ஸ்டான்லி மருத்துவமனையின் பேராசிரியர் எஸ். சந்திரசேகர்.

வெப்பம் ஒரு பகல் நேரப் பிரச்சனை மட்டுமா? உள்ளுறுப்புகளைத் தாக்கும் இரவு நேர ஆபத்துகள்

வெப்பம் என்பது பகலில் மட்டுமே ஏற்படும் ஒரு சாதாரண அசௌகரியம் என்றும், வீட்டுக்குள் மின்விசிறிக்கு அடியில் அமர்ந்தால் அது சரியாகிவிடும் என்றும் பலர் தொடர்ந்து வாதிடுகின்றனர். சூரியன் மறைந்தால் ஆபத்து விலகிவிடும் என்ற ஒரு குருட்டு நம்பிக்கையும் சமூகத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. ஆனால், அறிவியல் மற்றும் மனித உடலியல் இந்த மேலோட்டமான வாதத்தை சுக்குநூறாக உடைத்து எறிகிறது.

மனித உடலின் மைய வெப்பநிலை (Core body temperature) மாலையிலும் உறக்கத்தின் போதும் இயற்கையாகவே சுமார் 0.5 முதல் 1 டிகிரி செல்சியஸ் வரை குறைய வேண்டும். இது மனிதப் பரிணாம வளர்ச்சியின் சர்க்காடியன் ரிதம் (Circadian rhythm). ஆனால், இரவில் சுற்றியுள்ள கான்கிரீட் சுவர்கள் வெப்பத்தைக் கக்கிக் கொண்டிருக்கும் போது, உடலின் இயற்கையான குளிர்விக்கும் செயல்முறையான ‘வாசோடைலேஷன்’ (Vasodilation) முற்றிலும் முடங்குகிறது.

வியர்வை வெளியேறுவது தடுக்கப்பட்டு, தோலுக்கு அருகிலுள்ள இரத்த நாளங்கள் தொடர்ந்து விரிவடைந்த நிலையிலேயே இருப்பதால், இதயம் ஓய்வில்லாமல் ரத்தத்தை பம்ப் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறது. இந்தத் தொடர்ச்சியான இரவு நேர வெப்பம், நீரிழிவு, உயர் இரத்த அழுத்தம், கடுமையான சிறுநீரகப் பாதிப்புகள் மற்றும் மனநலச் சிக்கல்களைத் தீவிரப்படுத்துகிறது என உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO) மிகக் கடுமையாக எச்சரிக்கிறது. மேலும், மாலை நேரங்களில் மது அருந்துவது அல்லது காஃபின் பானங்களை உட்கொள்வது, சிறுநீர் வெளியேற்றத்தை அதிகரித்து நீரிழப்புக்கு வழிவகுக்கும்; இதனால் உடல் வியர்த்து குளிர்ச்சியடைவது மேலும் கடினமாகி, மரண விளிம்பு வரை தள்ளுகிறது.

“போதுமான தூக்கம் இல்லாதது, இதயத்திற்கு ஆபத்தானது தான் என்றாலும், கோடைகாலத்தில் மட்டுமே இதயம் சார்ந்த பாதிப்புகள் ஏற்படுகிறது என்று சொல்லிவிட முடியாது,” எனச் சில மாற்று மருத்துவக் கருத்துக்கள் நிலவினாலும், தொடர் இரவு நேர வெப்பம் நாள்பட்ட நோய்களைத் தீவிரப்படுத்துகிறது என்பதை மருத்துவ உலகம் ஒருமனதாக ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது.

இந்த ஆபத்திலிருந்து ஏ.சி வசதி இல்லாத நடுத்தர மற்றும் அடித்தட்டு மக்கள் தப்பிக்க, நம் முன்னோர்களின் பாரம்பரிய அறிவே சிறந்த ஆயுதம். ஜன்னல்களில் வெட்டிவேர் தட்டிகளைப் பயன்படுத்துவது, வீட்டின் குறுக்குக் காற்றோட்டத்தை (Cross-ventilation) உறுதி செய்வது, மற்றும் உணவில் கம்பு, நீராகரம் போன்ற உடலைக் குளிர்விக்கும் பதார்த்தங்களைச் சேர்த்துக் கொள்வது ஆகியவை மிகச் சிறந்த, நிரூபிக்கப்பட்ட குறைந்த செலவுத் தீர்வுகளாகும்.

எதிர்கால நகரங்கள்: வெப்பத்தைத் தணிக்கும் இறுதிக்கட்ட தீர்வுகள்

இந்த விவாதத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு மிகவும் தெளிவானது: நாம் ஏ.சி இயந்திரங்களை நம்பி மட்டுமே இந்த இயற்கைப் பேரிடரிலிருந்து தப்பித்துவிட முடியாது. இரவு நேர வெப்பத்தால் வீடுகளில் ஏ.சி பயன்பாடு கிடுகிடுவென உயர்ந்துள்ளதால், சென்னையின் உச்சக்கட்ட மின் தேவை (Peak Power Demand) 20,700 மெகாவாட்டைத் தாண்டி மின் கட்டமைப்பின் மீது பெரும் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. மின்சாரம் எப்போது வேண்டுமானாலும் செயலிழக்கலாம்.

இதற்கு நிரந்தரத் தீர்வு, நகரங்களைக் கட்டியமைக்கும் விதத்தை வேரிலிருந்து மாற்றுவதுதான். மாசசூசெட்ஸ் தொழில்நுட்பக் கழகம் (MIT) முன்வைக்கும் பரிந்துரைகள் மிகவும் எளிமையானவை. நகரங்களில் மரங்களை வளர்ப்பது, பூங்காக்களை விரிவுபடுத்துவது மற்றும் அனைத்துப் பெரிய கட்டடங்களிலும் ‘பசுமை கூரைகளை’ (Green roofs) கட்டாயமாக்குவது ஆகியவை அவசரத் தேவைகளாகும்.

உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் ஒரு எளிய வழிகாட்டுதல் இங்கு மிகப்பெரிய பொருளாதார மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியது. இரவில் ஏ.சி கருவியின் வெப்பநிலையை 27 டிகிரி செல்சியஸில் வைத்து, அதோடு மின்விசிறியையும் சேர்த்து இயக்கினால், அறையை 23 டிகிரி செல்சியஸ் போன்ற குளிர்ந்த நிலையில் உணர முடியும்.

இந்தச் சிறிய மாற்றத்தின் மூலம் ஒரு குடும்பத்தால் தங்களின் மாதாந்திர மின்சாரக் கட்டணத்தில் 70 சதவீதம் வரை சேமிக்க முடியும். இது நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்கு ஒரு வரப்பிரசாதம் மட்டுமின்றி, மாநிலத்தின் மின்தடையைத் தவிர்க்கும் ஒரு சமூகப் பொறுப்புமாகும். தனிநபர் அளவில் அதிக நீர் அருந்துவது, வெப்பத்தைத் தணிக்கும் வெள்ளை நிறக் கூரைகளை அமைப்பது போன்ற எளிய நடைமுறைகள் உயிர்களைக் காக்கும்.

நாளை இந்தியா ஆய்வு

இந்த ‘நகர்ப்புற வெப்பத் தீவு’ நெருக்கடி என்பது வெறும் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சனையோ அல்லது வானிலை மாற்றமோ மட்டுமல்ல; இது தமிழ்நாட்டின் பொது சுகாதாரத்தையும், எரிசக்திப் பொருளாதாரத்தையும் நேரடியாக அசைத்துப் பார்க்கும் ஒரு மாபெரும் கட்டமைப்புப் பேரிடர். இதில் மறைமுகமாக மிக அதிகப் லாபத்தை அடைபவர்கள் கட்டுப்பாடற்ற ரியல் எஸ்டேட் முதலாளிகளும், ஏ.சி இயந்திரங்களைத் தயாரிக்கும் பன்னாட்டுப் பெருநிறுவனங்களுமே.

மாறாக, நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வரும் மின்கட்டணத்தை எதிர்கொள்ள முடியாமலும், இரவு நேரத் தூக்கமின்மையால் மன அழுத்தம், மாரடைப்பு மற்றும் சிறுநீரகப் பாதிப்புகளுக்கு உள்ளாகியும் தவிக்கும் நடுத்தர வர்க்கத்தினரும், முதியவர்களுமே இதன் நேரடிப் பலிகடாக்கள். வரலாற்றைத் திரும்பிப் பார்த்தால், தொழில்மயமாக்கலின் பெயரால் ஏரிகளை அழித்து, மரங்களை வெட்டி, நிலத்தின் இயற்கையான புவியியல் அமைப்பைச் சூறையாடிய ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் இயற்கை இப்படித்தான் பொதுச்சுகாதார நெருக்கடி வழியாக மனிதகுலத்தை வன்முறையாகத் தண்டித்துள்ளது. வரும் வாரங்களில், சென்னை பெருநகர வளர்ச்சி குழுமத்தின் (CMDA) மூன்றாம் முழுமைத் திட்டத்தில் (Third Master Plan) வெப்பத்தைக் குறைப்பதற்கான புதிய கட்டுப்பாடுகள் அறிவிக்கப்படுகிறதா என்பதையும், இரவு நேர வெப்பத்தால் ஏற்படும் தொற்றா நோய்களுக்கான (NCDs) மருத்துவமனை அனுமதிகளின் எண்ணிக்கை கிடுகிடுவென அதிகரிக்கிறதா என்பதையும், உச்சக்கட்ட மின் தேவையை சமாளிக்க முடியாமல் மாநிலத்தின் பல பகுதிகளில் மின்தடைகள் ஏற்படுகிறதா என்பதையும் நாம் மிகக் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும்.

இந்த தொடர் வெப்ப அலைகள் நமக்கு உணர்த்தும் செய்தி ஒன்றுதான்: இயற்கையின் சமநிலையை முறியடித்து நாம் பெருமையுடன் கட்டி எழுப்பிய கான்கிரீட் நகரங்கள் இன்று நமக்கே சவக்குழிகளாக மாறி வருகின்றன. இனியும் ஏ.சி இயந்திரங்களின் பின்னாலும், செயற்கைக் குளிர்ச்சியின் பின்னாலும் ஒளிந்துகொள்ளாமல், தொலைந்துபோன மரங்களையும், ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட நீர்நிலைகளையும் மீட்டெடுப்பதற்கான தீவிரமான களப்பணிகளில் அரசு மற்றும் மக்கள் இணைந்து இறங்குவது மட்டுமே மனிதகுலம் தப்பிப்பிழைப்பதற்கான ஒரே மீட்சி வழியாம்.

நாளை இந்தியா கருத்து: நகரங்களை வளர்ச்சியின் பெயரால் கான்கிரீட் அடுப்புகளாக மாற்றிவிட்டு, இன்று ஏ.சி-க்குள் அடைக்கலம் தேடுவது நமது மோசமான திட்டமிடலின் உச்சக்கட்ட தோல்வியாகும். அரசும் மக்களும் உடனடியாகப் பசுமைச் சுவர்களை எழுப்பாவிட்டால், எதிர்காலச் சந்ததியினருக்கு நிம்மதியான தூக்கம் என்பது ஒரு விலையுயர்ந்த ஆடம்பரமாகவே மாறிவிடும்.